Sneeuw!

Een weekje had ik nodig voor een nieuw verhaal, zo spannend waren de eerste dagen terug in Genève namelijk niet... Uitpakken, naar de uni gaan, Leids werk doen was het wel zo'n beetje. De reis terug is overigens weer prima verlopen, m.u.v. een defect in het luchtverversingssysteem, waardoor de meeste treinpassagiers volgens mij behoorlijk wat vocht verloren zijn 's nachts...Op de tweede dag bedacht ik al dat dit stuk de naam 'Sneeuw!' zou krijgen, toen nog niet wetende dat deze naam na afgelopen weekend nog veel toepasselijker zou worden. Ik was de tweede dag namelijk al verrukt om te zien dat de toppen van de hogere bergen die je vanuit Genève kunt zien, wit waren! Als het aan de rest van de eerste dagen had gelegen, had ik dit stuk trouwens 'Regen!' moeten noemen. Het weer in Genève was helaas een perfecte voortzetting van dat in Nederland.

Kerstfeest
Temidden van alle buien was er een lichtpuntje: het kerstfeest van alle neurosciences-afdelingen! De organisatie had een Thais restaurant afgehuurd, waar we ontvangen werden met een vrolijk gekleurd lintje om op te spelden, met gratis drankjes en eventjes later een prima maaltijd! Het thema was circus. Hoewel de meeste mensen niet volledig verkleed waren, had iedereen er wel iets aan gedaan, al was het maar het meebrengen van een gek gadget. Ook ik heb het op een gadget gehouden, ik was papa's acrobatiekkostuum namelijk vergeten mee te nemen vanuit Nederland. Ik heb daarom maar een paar poi geïmproviseerd (dat zijn ballen aan touwtjes die je rond kunt slingeren, het is verwant aan jongleren; zegt dit je niets, dan zegt het misschien meer om vuurpoi te noemen, brandende stukjes aan het uiteinde van metalen kettingen). Mijn poi bestaan inmiddels niet meer, ik moest de sokken die ik in ballonnen had gepropt toch maar eens wassen...

Na het eten was het tijd voor een pubquiz: alle mensen met dezelfde kleur lintjes verzamelden in teams bijeen. Op de een of andere manier heeft de kleur groen aantrekkingskracht gehad op Nederlanders: met zijn drieën hadden we elkaar, de groene lintjes, gauw gevonden. We vormden blijkbaar een goed team, want we wonnen! Toegegeven, we wonnen waarschijnlijk vooral door IPhone-opzoekkwaliteiten van de niet-Nederlanders in het team... Als prijs kregen we een kerstmannenmuts voor ieder teamli, wat onherroepelijk betekende dat het tot onze taak werd beschouwd de drie volle zakken pakjes (iedereen had iets mee moeten nemen) uit te delen. Dat was overigens zéér snel gebeurd... Daarna startte het feest, waar eens temeer bleek dat onderzoekers toch echt niet zulke saaie mensen zijn...al gauw dansten er meer mensen op de tafels dan ernaast. De avonde eindigde een beetje treurig met 20 minuten fietsen door de regen (en alcohol maakt het befietsen van heuvels er ook niet makkelijker / sneller op), maar ik dook tevreden mijn bed in voor een paar uurtjes slaap.

fMRI-dag
De volgende dag ging de wekker vroeg, want we zouden om half 11 beginnen met onze pilot. Voor die tijd wilde ik nog het e.e.a. hebben voorbereid. Ik was echter nog geen vijf minuten in het lab of ik werd gebeld, of ik proefpersoon wilde zijn in de pilot van twee andere afdelingsgenoten. Welja, het paste nét in de tijdsplanning, dus dat heb ik maar gedaan. Hoewel diehards omdat ze zo vroeg gekomen waren (in ieder geval voor Geneefse begrippen), hadden deze onderzoekerswel merkbaar last van de gevolgen van het feest... Zo moesten ze me al gauw uit de scanner halen om de joystick, die het niet deed, te verwisselen voor een ander exemplaar, waarna ze vergaten de scannertafel met mij erop terug de scanner in te plaatsen. Ik wilde ze nog waarschuwen, maar ze hadden de intercom net te vroeg uitgezet... Na een paar minuutjes met werkende scanner (wat een verschil in geluidsintensiteit als je erin of ervoor ligt, zeg!) ging de intercom weer aan; ze hadden een probleem, de scanner wilde niet goed starten... 'Of ze me niet eerst in de scanner moesten stoppen', was mijn antwoord... Vervolgens wilden ze me laten beginnen aan de test, maar waren ze vergeten dat ik nog altijd naar plaatjes van prachtige landschappen aan het kijken was (die krijg je als deelnemer te zien als onderzoekers bezig zijn technische dingen te doen). Toen ik ze ook daarop gewezen had, kon het experiment eindelijk van start gaan.

Enigszins verlaat spoedden Avi (hij was me al beneden komen zoeken) en ik ons naar boven voor de laatste voorbereidingen. De pilot die we daarna hadden verliep niet zo gewenst, want we hadden veel te weinig scantijd. Niet dat ik anders had voorspeld, ik snap nog steeds niet hoe Avi en Virginie, de postdoc die ons helpt, samen zijn uitgekomen op een uurtje... Niet te min was het een heel inzichtgevend uur. Het was namelijk voor het eerst dat we een deelnemer met alle elektroden erop en eraan echt in de scanner hebben gestopt. Daar komt toch behoorlijk wat werk aan te pas! We hebben ook voor het eerst de debriefing achteraf uitgeprobeerd op een vrijwilliger, als wel de spelletjes die mensen twee dagen later doen. Vandaag ben ik, rond lunchtijd even samen met Avi, het grootste gedeelte van de dag bezig geweest met alles van vrijdag verwerken in nieuwe aanpassingen! Vrijdagmiddag had ik daar, nadat alles afgerond was, niet zo veel puf in. Niet 100% helder van geest moest ik me eind van de middag namelijk ook nog wagen aan deel 2 van Ewa's onderzoek (Ewa is een onderzoekskamergenote), waaraan ik voor haar pilot. Dit was een geheugentaak. Ik vond dat er daarna wel weer genoeg van mijn aandacht was gevergd, dus ben wat vroeger (lees: half 5) naar huis gegaan. Na een simpele maaltijd ben ik snel mijn bedje in gedoken, waar een nacht van bijna twaalf uur de nacht van het kerstfeest, alsmede het resterende slaaptekort van een ruime week Nederland, moest goedmaken.

Minipannenkoekjes
Een witte Salève maakte van de zeer rustige zaterdag een mooi plaatje, hoewel dat er toch wat vreemd uitzag, zo'n witte berg met een groen weiland op de voorgrond. Foto's kan ik helaas nog niet tonen, vrijwel al mijn foto's (in ieder geval al mijn sneeuwfoto's) sinds mijn terugkomst zijn gemaakt met mijn mobieltje. Hopelijk lukt het volgende week in Nederland wel om er op een geschikt moment aan te denken ze eraf te halen. Ik ben eigenlijk de hele dag 'saai' (maar nuttig!) thuis geweest, maar het einde van de dag was dan weer leuk! Tiffany had een klein verrassingsfeestje georganiseerd voor een vriendin van haar die jarig was geweest, waarbij ik mocht aanschuiven! Dat betekende een avond met wederom volop blootstelling aan Frans! Ik heb ditmaal zowaar enkele gespreksonderwerpen kunnen volgen, maar moet toegeven dat de meerderheid nog steeds aan me voorbij gaat. Gezellig was het zeker, pannenkoekjes bakken op een gourmetstel met speciale pannenkoekjescirkeltjes op de bovenplaat. Hoewel ik koud best van Gruyèrekaas houd, blijf ik het een rare smaak vinden als je het smelt, maar ik heb er niettemin heerlijk van gesmikkeld. Even na tienen heb ik de meiden gedag gezegd, want de volgende ochtend zou mijn wekker al vroeg gaan...

Flaine
Rond half 8 zat ik met mijn skispullen ingepakt te wachten op Sebastian, die rond die tijd liet weten 20 minuten later te zullen komen... Hij had me begin van de week uitgenodigd mee te gaan skiën! Zijn vriendin was net aangekomen en dit was de eerste dag dat zij zouden gaan. Sebs andere vrienden hadden het uiteindelijk laten afweten, maar met zijn drietjes werd het zeker een gezellige dag. De kleine sneeuwvlokjes tijdens het ontbijt naar beneden vielen, bleken een voorbode voor de rest van de dag. Verderop in Frankrijk werden het er steeds meer. Al vrij vroeg bergopwaarts besloot Sebastian de sneeuwkettingen er maar om te leggen, een - naar later bleek - zeer verstandig besluit. Op dat punt lag er nog niet zo veel, maar naarmate we verder stegen, begon het harder te sneeuwen. We werden al bijna bang dat het verrot skiën zou worden door slecht zicht, maar zodra we boven uit de auto stapten, verschenen de eerste plekjes blauw aan de hemel... Wat een weer! Wat een uitzicht! Een waar kerstlandschap verscheen aan onze voeten... en wat een sneeuw! Skigebied Flaine (zie ook het kaartje) was waarachtig sprookjesachtig! Op zo veel, zo verse sneeuw heb ik nooit eerder geskied... ik moet zelfs bekennen dat ik het bijna moeilijker vond dan op heel weinig sneeuw... de verse sneeuw reageert soms toch heel onverwacht... Niettemin was het heerlijk om daar buiten te zijn. Omdat ik nooit eerder in de Alpen heb geskied, was het ook een ware ontdekking hoe lang jeeigenlijk kunt skiën zonder een lift te hoeven nemen. Na een hele dag skiën, met uizondering van een uitstekende lunch, kan ik zeggen dat ik slechts vijf afdalingen heb gemaakt... toch voel ik het vandaag behoorlijk! De middag was overigens niet meer zo prettig skiën, want sinds lunchtijd begon het weer te sneeuwen en dat is niet meer opgehouden. Na de lunch hebben we eenmaal de kabelbaan naar de top genomen, maar het zicht was daar zo slecht dat we dat de keer daarop maar niet meer hebben gedaan. Veel sneller dan gedacht zat de dag er alweer op. Heerlijk doezelend achterin de auto heeft Sebastian me soepeltjes naar huis gereden, vooral nu waren de sneeuwkettingen perfect! Aan de voet van de berg passeerden we zelfs politie die auto's die de berg op wilden, tegenhield als ze geen sneeuwkettingen bij zich hadden!

Precies op tijd voor het zondagse avondeten was ik thuis, een maaltijd die we hebben afgesloten met een heerlijk stuk uit Nederland meegebrachte banketstaaf. Dit kerstcadeau, mama's idee, viel bij alle Hirschels in zeer goede aarde! Tevreden dook ik daarom na het eten direct mijn bed in.

Het was nog pikdonker buiten toen ik vanochtend aan het ontbijt zat, maar ineens zag ik daar toch iets opvallends... daar viel wat buiten! Langzaam maar zeker werd steeds zichtbaarder dat alles onder een wit laagje bedekt was! Gisteren was er niets blijven liggen, maar dat werd vandaag ruimschoots goedgemaakt. De heuvelweg tussen witte bomen was vanmorgen zo mogelijk nog sprookjesachtiger dan de aanblik van het skigebied gisteren! Op dit moment zal er wel niet veel meer van over zijn (ik ga nu pas op weg naar huis, dus weet het nog niet zeker), maar volgens de voorspellingen komt dan morgen en overmorgen wel weer goed. Ik ben benieuwd of ik dan nog fietsen kan... Vandaag was het, zoals verwacht, nog goed te doen met verse sneeuw op de kleine weggetjes in Vessy, maar volledig schoongemaakte hoofdwegen. Als de sneeuwrestanten vannacht echter aanvriezen, denk ik dat ik er serieus rekening mee moet gaan houden dat ik deze week de eerste niet-fietsdagen mee zal maken...

Citius Altius Fortius

In het vorige verhaal (niet die van het artikel, maar het lange verhaal daarvoor) verwees ik naar de naderende fMRI-oefening van afgelopen dinsdag. Nu dat achter de rug is, kan ik zeggen dat er vooruitgang in zat! De keer daarvoor deed de trackball het helemaal niet, nu deed het balletje het het wel! Helaas gold dat niet voor de toetsen (gewoon een linker- en rechtermuisknop) ernaast, dus een optimale pilot was het wederom niet... een van de spellen konden we daarom minder goed testen. Inmiddels is er iemand bezig het ding te repareren (of althans, bezig met een poging daartoe), dus hopelijk hebben we hem voor onze test van aanstaande woensdag werkzaam.

De vorige fMRI-ervaring was voor mijzelf trouwens een bijzondere. Met het draadje achter mijn tanden ging alles perfect, daar heb ik geen last van gehad. De fMRI-ervaring was weer leuk, ik vind het geluid helemaal niet zo storend. Bovendien heb ik de tijd nuttig kunnen besteden. Tussen elke spelletjessessie (het zijn er zestien in totaal) zit 1,5 minuut pauze, tijd die de proefpersonen hopelijk gebruiken om na te denken over hoe de spelletjes zijn gegaan. Omdat het hier slechts om een test ging, heb ik de denktijd anders besteed: mijn eerste Sinterklaasgedicht is af! (Helaas is dat nog steeds de enige...)

Het bedenken van het Sinterklaasgedicht kon echter niet voorkomen dat het fMRI'en in de laatste tien minuten ineens veranderde in een hel... Mijn lichaam werd plotseling volledig rusteloos, een gevoel dat niet anders te omschrijven is... Ik was totaal niet bezig met letten op mijn lichaam, mijn gedachten waren bij het Sinterklaasgedicht... maar ineens kwam dit. Ik heb het gevoel heel soms in mij benen als ik een dag lang zittend moet werken en ik blijkbaar te veel suiker gegeten heb, maar dan kun je tenminste eventjes lopen, waarmee het ophoudt. Dit was echter tien keer heviger én door mijn hele lichaam! Ik heb uit wanhoop maar m'n nagels in m'n vingers gezet en m'n buikspieren aangespannen, dat was het enige wat kon, bewegen mag immers niet... stoppen wilde ik echter ook niet, want ik wist dat ik bijna klaar was en het was belangrijk het script volledig te testen.

'There comes a time when the participant wants to leave the scanner, and then he wants to leave immediately. You cannot do recording anymore and have to take him out.'

Deze zin vormde een onderdeel van de uitleg van de postdoc die ons op weg helpt, maar nu pas weet ik wat ze ermee bedoelde... Het blijft een heel bizar gevoel, dat toch met de scanner zelf te maken heeft, denk ik. Op het moment dat die uitging, verdween het namelijk, en toen ik er eindelijk uit kon om rond te lopen, had ik die behoefte ineens niet meer... Wie weet helpt het om volgende keer niet vooraf een stukje chocola te eten, dat ga ik woensdag uitproberen... dan is het namelijk weer zover...

Buiten dit scannerverhaal heb ik overigens vrij weinig beleefd gedurende de week zelf, afgelopen week. Donderdag heb ik weer college gevolgd, ditmaal was het gelukkig wel zeer nuttig. 's Avonds heb ik gekookt, macaroni met cashewnoten. Tiffany, die geen spinazie à la crème lust, vond de saus, zoals verwacht, toch heel lekker! Gelukkig maar. Helaas bleek Basti echter ook niet van spinazie te houden en het proeven veranderde daar niets aan, al had ik niet de indruk dat hij het ook maar echt proberen wilde.... :P Wat de boer niet kent...

Deze week ben ik niet gaan borrelen met ESN, hoewel het een kleine stad is, was de locatie me toch te ver weg... Bovendien had ik al een andere borrel om naar uit te kijken! Vrijdagavond zijn we met collega's gezellig wat gaan drinken om te vieren dat mijn eerste publicatie online staat. Ik heb daarmee maar weer mooi een paar kroegen leren kennen waar ze vaker komen. Het was een gezellige avond. Ewa, mijn kamergenote op 't lab, had nog een paar mensen extra uitgenodigd, onder wie ook een Nederlandse masterstudent Biomedische Wetenschappen die met haar op Franse les zit. Die bleek toevallig ook in Vessy te wonen, dus we konden samen terugfietsen. Hij woont in een ander gedeelte van Vessy en fietst normaal een andere route naar huis dan ik, maar wilde nu best mijn route fietsen. Eenmaal boven aangekomen toen ik vroeg in welk gedeelte hij nu precies woonde, wees hij echter mijn richting op maar dan nog iets verder... toch een rare gast hoor, die fietst dus al maanden een omweg... dat wilde hij niet echt toegeven met z'n 'nu ja, het is maar een paar honderd meter', maar het is toch echt een omweg :P

Le Môle
Een beetje brak zat ik zaterdagochtend vroeg aan 't ontbijt, ik had immers afgesproken te gaan wandelen! Ik was volledig in de overtuiging dat we weer naar de Salève zouden gaan en ditmaal de kabelbaan terug zouden nemen, wat hij vaker doet en wat zonder wandelschoenen voor mij ook niet verkeerd zou zijn... Hij kwam de kamer echter binnen met de mededeling dat we in plaats daarvan naar de Môle zouden gaan, een berg die grofweg tussen de Salève en de Mont Blanc in ligt. Ok, ook goed, dacht ik, ik ken het hier toch nog niet en vind alles wel leuk. Hoewel de tocht niet langer was omdat we hoger begonnen, was deze berg toch van een andere orde van grootte: 1863 meter! Aanvankelijk was het niveau van de tocht ongeveer hetzelfde als vorige keer, totdat Bernard op zo'n 100 meter van de top besloot dat we niet meer het pad zouden volgen, maar in plaats daarvan recht tegen de bergwand op zouden lopen... nu ja, hij liep dan wat zigzaggend tegen de grashelling op, maar toen ik daarachter kwam ben ik daar abrupt mee gestopt... Zonder wandelstokken is dat echt geen doen voor je benen! Het is al zwaar om een lang stuk zo direct te klimmen, maar door schuin te lopen komt alle kracht en het bewaren van je balans op de buitenkant van je onderbeen aan de dalkant te liggen... de verzuring sloeg abrupt toe... (Gek genoeg heb ik er geen spierpijn aan overgehouden in mijn onderbenen, ik voel slechts mijn bovenbenen van het dalen...) Toen ik echter wist waar hij precies omhoog wilde, ben ik maar recht omhoop gaan lopen, dan hoeven je spieren in ieder geval niet ook nog je evenwicht te bewaren, dat doet de looprichting dan voor je... Niettemin ontstond er op dit stuk van de route voor het eerst toch echt een gat tussen mij en Bernard en had een pauze mij niet gek geleken... Aan de andere kant weet ik niet of ik het prettig had gevonden me om te draaien en te zien wat voor een route er onder mij lag... Nee, het voelt achteraf beoordeeld toch wel beter dat ik maar ben doorgegaan en het dal onder mij pas zag toen ik 'veilig' op een pad stond bovenaan... ik heb geen hoogtevrees, maar sommige ondernemingen doen je toch wel even beseffen dat je een behoorlijke diepte achter je laat... Boven komen en daar pauze houden was daarbij natuurlijk ook nog extra belonend vanwege het prachtige uitzicht op de Franse Rhône-Alpen, dit alles in een stralend zonnetje! (i.t.t. de mist in het dal).

De afdaling volgde echter snel, want het windje bovenaan maakte het niet aangenaam om lang te blijven. Bij het dalen merkte ik al snel waarom ik ook alweer liever de route had genomen met de kabelbaan naar beneden, het profiel van deze stevige, niet-wandelschoenen is niet echt berekend op hellingen, laat staan op hellingen van kurkdroge grond die stoft alsof het hoogzomer is... Door drie van zulke stukken ging allemaal dus niet zo vlot en gemakkelijk als ik had gewild (en als Bernard had gewild, die moest steeds wachten), maar daarna brak gelukkig het tweede deel van de afdaling aan, waar ik een beetje al rennend naar beneden kon en daardoor geen last had van uitglijden.

Lekker uitrusten na wederom een inspannende tocht was er daarna niet bij, afgezien van de drie kwartier durende autorit, we hebben daarna snel wat gegeten en vervolges ben ik meegegaan naar de fietsenwinkel om de nieuwe, elektrische fiets van Tiffany op te halen (elektrische fietsen voor jongeren zijn hier geen rariteit vanwege de heuvels), zodat Bernard met de fiets naar huis kon en ik de auto kon terugrijden. Aansluitend daarop moest ik weer op de fiets, ik had namelijk met Avi afgesproken om EEG te oefenen. We waren allebei echter behoorlijk moe, dus hebben het plan om op ons allebei te oefenen maar teruggeschroeft naar alleen hij op mij. We moesten daarna nog wat werken aan het script, dus al met al zijn we alsnog tot 8 uur 's avonds bezig geweest. Ik krijg mijn oefenkans zo dadelijk nog, we hebben daartoe vandaag om 6 uur afgesproken. Eenmaal thuisgekomen ben ik alsnog niet meten gaan uitrusten, maar heb ik eerst nog mijn hele kamer schoongemaakt en heb ik wassen gedraaid. Al met al werd het weer laat...

Lausanne
Dat voelde ik de volgende morgen vroeg, want ook op zondag geen tijd voor uitslapen! Ik had een tripje naar Lausanne gepland met vaste treintijden, zodat ik goedkopere tickets kon kopen. Nog lichtelijk slaperig zat ik in de trein, maar dat duurde niet lang. Hoewel ik wist dat Lausanne erg heuvelachtig was, veel meer dan Genève, had ik dit tripje toch gepland de dag na een bergwandeling, omdat ik dacht dat het met spierpijn wel zou loslopen vanwege de afdaling met de kabelbaan. Nu dat plannetje toch niet helemaal zo verlopen was, heb ik de dag in Lausanne goed in mijn benen gevoeld! Ook vandaag is het gevolg goed merkbaar, ik houd maar een dagje (of twee) rust van sporten... de heuvel op fietsen is hiermee al zwaar genoeg :P

Ondanks de spierpijn heb ik een prima dagje gehad, soms is het ook wel eens heerlijk om er zo lekker in je eentje op uit te trekken en te kunnen doen en zien wat je wilt, wanneer je maar wilt. Omdat het 's ochtends nog niet meteen mooi weer was, ben ik begonnen met een bezoekje aan het Olympisch museum. Wellicht hadden sommige lezers dat al geraden, gezien de titel van dit verhaal... Over het algemeen ben ik vrijwel altijd na twee uur klaar met een museumbezoek, maar hier ben ik 3 uur binnengeweest! Het had zelfs nog wel langer gekund, alleen wilde ik ook nog wat van de stad gaan zien...

Het olympisch museum ligt aan het meer van Genève en vandaar ben ik een heel stuk westwaarts gewandeld over de kade tot aan de ruïnen van het Romeinse Lousonna en even verderop het gebouw van het IOC zelf. Vanaf daar ben ik omgekeerd, noordoostwaarts richting centrum, waar net dit weekend een kerstmarktje begonnen was. Misschien mede daardoor was het voor een zondag dan ook beslist niet uitgestorven in de stad... Het is een gezellige stad, Lausanne. Het oude gedeelte vind ik niet speciaal bijzonderder dan dat van Genève, maar ik denk wel dat het een veel leukere winkelstad is. De tijd benodigd voor dit stadsbezoek was overigens precies goed gepland; ik had maar een half uurtje over voordat mijn trein terug vertrok, de trein waarmee ik 's avonds precies op tijd thuis kwam voor het eten. Hoewel het zondagavondeten altijd wat bijzonderder is omdat het met z'n allen is, viel dat ditmaal alleen wat tegen, want Jessica en Tiffany waren beiden niet thuis (Tiffany zit in Manchester) en Basti had last van z'n buik, dus die kwam ook niet mee-eten. Desondanks was het een gezellige afsluiting van de dag. Niet heel lang na het eten ben ik mijn bed ingedoken, mijn spieren vonden het wel weer voldoende... Het heuvelop heuvalaf van Lausanne had ze nou niet bepaald de rust gegeven die ze nodig hadden om bij te komen van de Môle.

Ik heb weer een aantal leuke foto's van de laatste dagen om dit verhaal te illustreren, maar die kan ik vanavond thuis pas online zetten... Nog een paar uurtjes geduld dus!

Voorlopig zeg ik ook even 'tot ziens' op de blog, donderdagavond wacht de trein namelijk op me! Voor die tijd ga ik hier weinig meer beleven, vanavond ben ik immers EEG aan 't oefenen en woensdag moet ik inpakken. De schaarse vrije tijd die dan nog over is, moet hoognodig aan Sinterklaas worden besteed! Hopelijk kan ik donderdagavond in de trein tot aan Basel nog e.e.a. doen... Als het niet eerder is om wat voor reden dan ook, dan tot mid-december!

Artikel!

Hoewel ik net een verslagje heb geplaatst, verdient dit toch wel een extra berichtje... mijn eerste artikel is online geplaatst in afwachting van de gedrukte versie!

Gisteren plaatste ik hier de link, maarhet artikel is inmiddels niet meer zomaartoegankelijk, dus ik heb de link weer weggehaald.

Groetjes, Mojca

Weer volop online

Nog geen paar uur na het plaatsen van het laatste verhaal was mijn computerprobleempje gelukkig alweer opgelost: ik heb een nieuwe adapter kunnen kopen in Manor, de Bijenkorf van hier... nu alleen nog een stekkeradapter halen om hem ook in Nederlandse stopcontacten te kunnen gebruiken... de aankoop was het echter zeker waard, het kunnen computeren is toch wel van essentieel belang...

Al schrijvende wierp ik een blik naar buiten, door het raam van mijn werkkamer op de zevende verdieping van de medische faculteit. Wat is het mistig buiten! Nu ja, het zal ongetwijfeld niet zo erg zijn als in Nederland de laatste dagen, maar het frappante is dat het een half uur geleden op de fiets helemaal niet mistig leek... heel bizar. Dit weekend hebben we overigens wel weer lekker helder weer gehad. Hoewel het 's ochtends en 's avonds dan extra koud is, is het 's middags in het zonnetje ineens heel warm.

Afgelopen week was een week met weer wat bijzondere gebeurtenissen:

fMRI
Woensdagmiddag hadden we het fMRI-apparaat (de scanner waarmee we plaatjes kunnen maken van de activiteit van bepaalde hersengebieden) voor een uurtje gereserveerd om onze spelletjes in te testen. Voor mij was het een extra bijzondere test, want ik was zelf de proefpersoon! Nadat we eerst hadden geleerd hoe de EEG-apparatuur in de scanner zelf moet worden geplaatst, mocht ik voor de tweede keer het metaalchecklijstje invullen (de eerste keer was bij de veiligheidstraining) en niet heel veel later schoof ik zo de scanner in. Helaas ging de test niet helemaal zoals gepland, bepaalde onderdelen werkten niet zoals we verwachtten... Zo moeten de spelletjes gespeeld worden met een muis met in het midden een bal die je alle kanten op kan ronddraaien om daarmee te navigeren, maar het contact tussen computer en muis was niet goed, waardoor ik het muispijltje niet aan het bewegen kreeg. Wel grappig hoor, computeren in de scanner. Het scherm staat achter je hoofd, maar boven je hoofd is een spiegel gemonteerd op zo'n manier dat je het scherm kunt zien. Hoewel je alles goed kunt zien, had ik toch het gevoel dat het beeld minder scherp is dan op een normale computer voor je neus. Hoewel het niet helemaal vlekkeloos verliep, was het toch (of juist daardoor) een nuttige test en ik vond het ook nog eens erg leuk om mee te maken. Alles bij elkaar was het alleen nog wel te kort om vast te stellen of ik er langer in kan liggen... Ik heb namelijk een ijzeren draadje achter mijn tanden na mijn beugel en dat reageert opde scanner. Ze scannen mensen die dit hebben hier in principe altijd wel, maar je moet op één ding bedacht zijn: het metaal kan warm worden (en als dat gebeurt, zal het steeds warmer worden). Daarvoor is ook de metaalcheck, zodat je dan afspreekt met de onderzoekers dat je de alarmknop ook gebruiken zult als je draadje warm mocht worden. Ik had bij het scannen wel het gevoel dat het iets opwarmde, maar dat is zo lastig te voelen! Het voelde natuurlijk sowieso raar, want het reageert op het magnetische veld van de scanner... in de scanner voelt dat echter wel heel anders dan ernaast. Als ik ernaast sta, voel ik echt dat het naar de scanner toegetrokken wordt. In de scanner is dat anders, dan komt het veld natuurlijk van alle kanten... hoewel je het gevoel kan hebben dat het warm wordt, is het draadje tegelijkertijd toch zo'n dun dingetjes dat het nauwelijks is vast te stellen als je bijvoorbeeld met je tong probeert te voelen... Wie weet was er ook wel niets aan de hand... voor dat halve uur dat ik erin lag, was het in ieder geval nog prima. Morgen mag ik weer en hebben we meer tijd, dus we zullen 't zien!

EEG
Zaterdag hebben Avi en ik op elkaar geoefend met de EEG-kap, wat zeer nuttig was. We hebben voor volgend weekend opnieuw afgesproken, want we hebben beiden het gevoel dat we er nog iets beter in moeten worden. Na het oefenen heb ik mogen ervaren wat de proefpersonen tot dan toe zeiden: die pasta is écht niet makkelijk uit je haar te krijgen! Je moet er als meisje met lang haar echt helemaal mee onder de douche. Ik had voor het gemak alleen m'n hoofd onder de kraan gehouden en daarna maar mijn haar opgestoken, ondanks de restantjes plak die je niet zag zitten, maar wel voelde. De rest van de dag zag mijn haar er niet echt uit met harde strengen waar de haren door de pasta aan elkaar geplakt waren, maar ik ben er niettemin de stad mee ingegaan. Ik moest namelijk echt eerst boodschappen doen zolang de winkels nog open waren en opnieuw douchen wilde ik pas doen nadat ik gesport had op het fitnessapparaat in de kelder (de kamer naast mijn kamer). Dat heb ik uiteindelijk pas 's avonds gedaan, dus toen was ik ook verlost van de laatste restjes plak...

Erasmus Student Network
Hoewel ik geen Erasmus-student ben (voor de niet-ingewijden: dat betekent dat je op een uitwisselingsprogramma bent dat mede gefinancierd wordt door de EU in het kader van Europese samenwerking; toen ik in Stockholm was, was ik dat), heb ik woensdagavond toch de borrelavond van ESN (zoals we het noemen) bezocht. Die was ditmaal praktisch om de hoek in Carouge, dus de kou mocht me niet tegenhouden. Er kwamen behoorlijk wat mensen af of de avond, ook al is het voor de meeste studenten juist níet om de hoek, dus ik heb een gezellige avond achter de rug. Als het niet ver weg is, zal ik zeker nog eens gaan. Ik heb er nog niet direct contacten aan overgehouden om gezellige dingen te doen, maar dat heeft vast zijn tijd nodig. Bovendien is daar de facebookgroep voor, die me al een afspraak voor een museumbezoek had opgeleverd gisterenochtend. Ik zou met een meisje naar het Kunst- en Geschiedenismuseum gaan, maar uiteindelijk had ze zich last-minute ziekgemeld. Ik was echter toch gegaan, want ik wilde dit nu eenmaal doen gisteren. Ik begin namelijk al een beetje vooruit te kijken en besef dat er straks drukke maanden aankomen, zowel voor het onderzoek, als qua bezoek (een collega, mijn ouders, Diederik), dus ik moet nu maar vast beginnen met bezichtigen wat ik kan.Een andere reden om toch te gaan, is dat er mogelijk nog anderen zouden komen die dat niet meer definitief hadden laten weten. Uiteindelijk was er inderdaad nog een ander meisje gekomen, maar helaas kwam ik daar pas gisterenmiddag op facebook achter... Tja, ik heb een kwartier gewacht en niemand zoekend zien rondkijken, dus toen vond ik het wel best en ben ik zelf gaan rondkijken... hopelijk volgende keer beter!

Hutspot
Donderdagavond heb ik voor het eerst gekookt! Dat is toch wel het minste wat ik terug kan doen voor alle gastvrijheid die de familie me geeft. De hutspot was goed gelukt en is ook met succes ontvangen, dus dat is mooi! Zo lang ik met regelmaat thuis eet, zal ik proberen elke week een keer te koken, wel zo netjes (al koken de kinderen daar nooit). Voor volgende keer staat er een Hagevelds recept op de planning (macaroni met cashewnoten of kipstoofschotel, voor wie dat wat zegt).

Om met het begin te eindigen: ik heb de mist op de fiets toch niet gemist, zo te zien, want het is alleen maar erger geworden inmiddels... Het ziekenhuis aan de overkant kan ik inmiddels nauwelijks meer zien.

Computerprobleempje

Hallo allemaal,

Even een korte mededeling: mijn laptopadapter is gisteren gesneuveld. Zodoende zal ik de komende dagen mijn laptop zo min mogelijk aanraken om de accu te sparen. Een nieuw verhaal zal dus mogelijk wat langer op zich laten wachten.

Groetjes!

Week 2, al voelt het al veel langer

Poeh, ik had helemaal niet door dat er alweer een week verstreken is sinds mijn laatste verhaal! Tijd om wat in te halen!

EEG-training
Hier eindigde het vorige verhaal, dus daar zal ik maar mee beginnen. Dat is tevens goed om in de stemming te komen voor vanmiddag, want dan hebben we alweer onze derde EEG-training! Na vanmiddag hebben we als het goed is alles gedaan. Vorige week hebben we alleen geoefend met de EEG-kap, vanmiddag komen ook de andere elektroden (voor hartfunctie, spierspanning en oogbewegingen) erbij.

We hebben het onszelf vorige week niet erg makkelijk gemaakt door een proefpersoon te vinden met een hoofdomtrek van 53 centimeter, want de enige kappen die ze hier hebben, zijn 56 en 58 centimere in omtrek. Sophie zal nog nagaan of het ziekenhuis zelf kleinere kappen overheeft en we die kunnen gebruiken, want het is natuurlijk zonde als we een deel van de mogelijke proefpersonen moeten afzeggen omdat hun hoofd te klein is voor de kappen die we hebben... De reden dat een te grote kap erg lastig is, is dat je dan wat ruimte overhoudt tussen de kap en sommige delen van het hoofd. Over de hele kap zitten elektroden verspreid (64) die met de hoofdhuid in contact moeten komen, dus dat wordt lastig als er ruimte tussenzit... Als er geen goed contact is, dan is de weerstand van de elektroden veel te hoog en zal de 'amplifier' (een apparaatje dat je nodig hebt voor het opvangen van het signaal) in de fMRI-scanner kapot gaan. Het belangrijkste aan de voorbereiding is dus om de weerstand van alle 64 elektroden voldoende te verlagen. Daarvoor gebruik je een soort pasta die je met een spuitje onder de elektroden aanbrengt. Nu, daarmee hebben we afgelopen week naar hartelust kunnen oefenen. Je ziet namelijk meteen op het computerscherm of je het goed genoeg hebt gedaan, of de weerstand nu verlaagt is tot fMRI-scanner-veilige niveaus.

Zaterdag zullen we het op onszelf gaan oefenen. Gelukkig hebben wij beide een praktische hoofdomtrek. Ik ben benieuwd te ervaren hoe moeilijk het nu werkelijk is om die kleverige pasta uit je haar te wassen, dat schijnt een behoorlijk karwei te zijn...

Het onderzoek zelf
Ook andere voorbereidingen van het onderzoek worden inmiddels getroffen. Afgelopen vrijdag hebben we een zeer nuttige bespreking gehad. Naar aanleiding daarvan kunnen we nu hard aan de slag. Dat moet ook wel, want Avi heeft de oproep gisterenavond voor proefpersonen op de facebookpagina van de universiteit geplaatst. De eerste aanmeldingen komen al binnen... Vandaag gaan we proberen de eerste fMRI-data voor december te reserveren... Spannend, want we moeten voor die tijd nog veel oefenen! Er staan echter al twee sessies op het programma, met een derde, nog te plannen keer erbij moet het voldoende zijn... Donderdag 1 december, de dag dat ik 's avonds de trein terug naar Nederland pak, moeten we ons onderzoek 's middags nog even kort presenteren tijdens de labbijeenkomst, waarmee we hopelijk de scanbevoegde mensen in het lab enthousiast genoeg krijgen om ons enkele malen een avondje te helpen. Ik ben benieuwd...

Etentjes
Dinsdag was 'opa' jarig, maar omdat dinsdag hier in huis geen goede dag is, hebben we woensdagavond met zijn allen gegeten ter ere van die verjaardag. Opa zelf heeft gekookt. Normaal eet die meestal niet mee 's avonds, maar het was gezellig.

Donderdagmiddag kwam ik erachter dat er die avond labdiner zou zijn, Ik had woensdag van Avi wel de mail met locatie doorgestuurd gekregen, maar daar stond geen datum bij. Gelukkig zijn mijn avonden hier niet zo volgepland als in Leiden, dus kon ik gezellig mee naar een huiskamertapasrestaurant vlakbij de universiteit. Van buiten zag het restaurantje eruit als een klein afhaalzaakje met drie minitafeltjes, maar binnenin bleek er achteraan nog een soort huiskamer te zijn. Die was helemaal voor ons gereserveerd, dus we hebben daar in alle rust van een gezellige avond genoten. Deze labdinertjes zijn er iedere maand, dus dat is leuk om mee te maken. Ik gok trouwens dat de volgende keer pas in januari wordt, want het labkerstfeest (ook een diner) is zojuist aangekondigd voor half december...

Tot slot in de categorie 'etentjes': zaterdagmiddag zijn we zomaar uit eten gegaan in het Migros-restaurant (Migros is een van de twee grootste supermarktketens hier), vergelijkbaar met bijvoorbeeld een Ikea-restaurant. Ik mocht alweer mijn eten niet zelf betalen, echt superlief! Het Migros-restaurant is trouwens best een aanrader, want ze hebben er prima eten en best veel keus en dat voor Geneefse begrippen lage prijzen. De toetjes (op het moment is er o.a. kastanjepuree met slagroom) zien er ook superverleidelijk uit.

Le Salève
Geheel zoals gepland stapten Bernard en ik zaterdagmorgen rond een uurtje of negen in de auto om naar de voet van de Salève (in Frankrijk) te rijden. Dit tochtje maakte me duidelijk genoeg dat ik er niet zelf op de fiets heen kan, in ieder geval niet naar deze startplaats... die hellingen waren me toch iets te steil en te lang... Het was dus niet verwonderlijk dat de starthoogte van de klim al op 600 meter boven zeeniveau lag. Hoewel de top op gelijke hoogte is als de Ben Nevis, tot dan toe de hoogste berg die ik beklommen had, was de inspanning dus nog niet hetzelfde. Het was niettemin een erg leuke tocht. Anders dan in Schotland moest deze tocht het niet van de uitzichten hebben (het grootste deel van de klim zaten we in de wolken), maar de charme van deze berg zit in de rotsformaties waarlangs (of zelfs waardoor) je loopt. De route was gelukkig goed te doen voor iemand zonder wandelschoenen, maar als we dezelfde weg naar beneden hadden gemoeten, dan was dat een ander verhaal geweest... Dat had Bernard echter al bedacht, dus de route naar beneden zou via een andere weg gaan... Zover is het verhaal echter nog niet, eerst moesten we de wolken nog uit... en voilà, opeens was daar een stralende zon boven een frisgroene weide, met uitzicht op... een wolkendek als een wattendeken boven Genève... Voor een mooi uitzicht over Genève moet ik dus nog eens terugkomen, maar ik ben niet ontevreden met de aanblik die het wel bood. Aan de andere kant van de Salève hadden we namelijk een weids uitzicht over de Franse Alpen, met als hoogtepunt de Mont Blanc!

Een paar foto's verder gingen we alweer op weg naar beneden, een weg die voornamelijk bestond uit wandelpaadjes tussen heen en weer slingerende haarspeldwegen de berg af. De paadjes waren zodoende helemaal niet rotsig, maar het niet hebben van wandelschoenen, aka het hebben van gladde zolen, maakte de tocht toch een uitdaging... De dikke laag herfstbladeren verstopt namelijk goed de gladde steenoppervlakken eronder. De pijnlijke bovenbeenspieren de dag erna wijt ik dan ook volledig aan de afdaling...

Fietstocht 3
De pijnlijke spieren ten spijt, ben ik zondagmiddag gewoon op de fiets gestapt voor het rondje om Genève dat ik in gedachten had. Ik zou in ieder geval oostelijk om de stad trekken, en afhankelijk van de tijd ook de westelijke cirkel meenemen. Hoewel ik tijd gehad had, nam ik uiteindelijk een verkeerde weg die me terugvoerde het centrum in, waarop ik besloot de westelijke cirkel voor een andere keer te laten. Dit rondje had me toch ook al op mooie plekken gebracht en heeft me daarnaast enigszins verbaasd doen staan van de heuvels die ik al fietsend heb beklommen. De zwaarste, die ik maar net haalde, was het echter wel waard, want bovengekomen gaf die een prachtig uitzicht over het meer van Genève!

Wat bijzondere gebeurtnissen betreft was dat wel zo'n beetje de afgelopen week. De rest van het weekend heb ik onder meer besteedaan het afronden van evaluatieverslagen van de EMSA GA en het lezen van een Duits kinderboek, dat ik in een paar uurtjes alweer uit had. Ik heb namelijk hun boekenkast hier eens doorgenomen en zowel een Duits als Frans kinderboek gevonden dat ik in het Nederlands gelezen heb. Het lezen van deze boeken leek me een goede manier om aan die talen te werken. Ik ben vooral zeer benieuwd hoe het Franse boek zal uitpakken, wanneer ik daaraan beginnen zal, want dat is echt een tienerboek, niet zozeer een kinderboek... Waarschijnlijk is dat echter wel des te beter voor het leren van de taal. Ik houd jullie op de hoogte. ;)

Ontdekken

Donderdagavond begon de gezelligheid. Omdat de Hirschels voor mij iets leuks wilden gaan doen, zijn Susanne, Basti en ik (de rest was niet thuis)gaan eten op de bovenste verdieping van La Praille, het overdekte winkelcentrum van Carouge (zie ook de kaart hieronder). Dat was kort, maar gezellig, en ik ben er ook nog in geslaagd een verjaardagscadeautje te kopen voor de opa, die 8 november jarig is. Op mijn vraag wat hij lekker zou vinden, antwoordde Susanne zonder na te denken 'kersenbonbons'... 'Had ik kunnen weten', kon ik niet laten te denken, in mijn directe omgeving krijgen alle mensen van opa/oma-leeftijd ook vaak kersenbonbons cadeau :P

Het bleef niet bij donderdag gezellig eten, nee, sindsdien heb ik elke dag meegegeten! Vrijdag waren we bijna compleet, zondag sowieso (ik mag elke zondag mee-eten), en voor zaterdagavond hadden ze Duitstalige gasten uitgenodigd (vader, moeder, dochter van mijn leeftijd). Ook die waren erg vriendelijk. Na het eten hebben we filmpjes gekeken van de speeches die Susanne en Jessica hebben gehouden op het pensioneringsfeest van Bernard, waar ik bijzonder weinig van begrepen heb. Wat taal betreft werd dat alleen maar erger, want toen kwamen er vriendinnen van Jessica en hebben we de avond met gezellig op haar kamer doorgebracht met zijn zessen. Ik denk denk dat ik vijf gespreksonderwerpen op een uur praten heb kunnen achterhalen...? Ik verstond volgens mij niet meer van het Frans dan, gemiddeld genomen, iedere tiende zin...

Na deze paar keer mee-eten begin ik steeds meer van de familieverhoudingen mee te krijgen. Gelukkig gedragen ze zich aan tafel (volgens mij dan) gewoon zoals ze zijn, niet speciaal anders... ik krijg dus ook allerlei kleine ruzietjes/discussies mee, of moederlijke bezorgdheid over allerlei dingen, zeer grappig om te observeren...Opvallend genoegmerk ik nog behoorlijk wat gelijkenissen op met wat ik van thuis gewend ben :P

Les vernets
Omdat 'de heuvel' (inmiddels 6x beklommen, vandaag bemerkte ik de eerste echte conditionele vooruitgang) toch nog niet genoeg sport voor me is, heb ik mij vrijdag voor het eerst naar sportcomplex Les Vernets getogen, met vijftigmeterzwembad aan de andere kant van Carouge. Het was er relatief druk, maar niet vervelend; wanneer ik terugkom uit Nederland , moet ik toch eens een zwembrilletje meenemen, want bij het inhalen in de lanen word je vaak behoorlijk natgespetterd. Ik heb me voorgenomen om de volgende keren dan maar vroeg in de ochtend (vlak na openingstijd) te gaan zwemmen, want dan verwacht ik het rustiger. Vandaag heb ik dat voornemen overigens alweer gebroken, want het zwembad was helaas maar open van 12 tot 5. Om 4 uur ben ik dus lekker even een uurtje gegaan, toevalligerwijs samen met een collega die, zonder dat we het er van tevoren over hadden gehad, exacte hetzelfde plan had opgevat. Wat betreft zwemtijden moet je elke week opnieuw het rooster bekijken, want er zijn wekelijks wijzigingen ten opzichte van de reguliere openingstijden. De rest van de week kan ik er echter wel al vanaf half 8 's ochtends terecht. Het feit dat mijn maandabonnement slechts 10 CHF kostte, maakt het aantrekkelijk om het zwemmen hier voort te zetten (ik was er in Leiden net pas mee begonnen), dus ik hoop de motivatie te behouden. Progressie is er in ieder geval wel. Van 1650 meter de laatste keer in Nederland ging ik vrijdag naar 1700 en vandaag naar 1800 meterin precies een uur tijd.

Vessy-Carouge-Troinex-Veyrier-Sierne-Veyrier-Vessy

Dit rondje heb ik zaterdag fietsend afgelegd, waardoor ik nu tenminste kan zeggen dat ik weet waar ik woon. Dat wil zeggen, ik kan me nu wel redelijk oriënteren als ik eens vanuit de totale andere kant mijn weg naar huis zou moeten vinden. Als iemand het over deze plaatsen heeft, zie ik het nu grafisch op de kaart voor me. Beeldend ook trouwens, doordat ik pas rond half vier wegging heb ik het daglicht zien meeveranderen met de steeds verder zakkende zon. Dat leverde flink wat mooie plaatjes op, onder andere van 'de berg'. Omdat ik geen zin had om mijn kamere het hele rondje om mijn net te hebben hangen, had ik die maar thuis gelaten. De met mijn mobiel gemaakte foto's houden jullie nog te goed - ik kan mijn mini-SD-kaartje hier niet uitlezen. De berg ligt trouwens in Frankrijk... (denk ik). Ik ben echt dicht bij de grens geweest en hoewel ik de berg vrij dicht genaderd was, toch niet zo veel dat dat nog in het restje Zwitserland zou passen... Ik zal het eens navragen volgend weekend, mocht ik er dan met Bernard op uitgaan. Dit weekend ben ik niet meegeweest, ik had namelijk afgesproken op zondagochtend naar de universiteit te gaan. Door deze fietstocht snap ik trouwens goed waarom op de plaatsnaamborden (de borden die de richting van een plaats aangeven, niet de borden wanneer je een plaats binnenrijdt) 'Plateau de Vessy' staat. Als je de heuvel eenmaal op bent, komende vanuit de stad of vanuit Carouge, dan is het eigenlijk vrijwel vlak fietsen. Het was dan ook een behoorlijk relaxte tocht, eentje die ik wel kon gebruiken tussen het computeren door... (de rest van de dag had ik namelijk volledig besteed aan het samenvoegen en aanvullen van een evaluatieverslag).

Het computerscript
Zondag was de dag dat we echt iets nuttigs gingen doen voor mijn onderzoek hier: Avi en ik hadden afgesproken om de scripts voor de computerspelletjes die we bij ons onderzoek gebruiken, in de scannerruimte te testen. Dat begon meteen al succesvol... na een kwartier praten mocht ik dan toch eindelijk mee naar binnen van de bewaker (ik had immers geen badge van de faculteit). Volgens Avi was dat de eerste keer dat hij gecontroleerd werd buiten werktijd, dus blijkbaar heb ik iets verdachts over me :P Vervolgens bleek dat het nuttig was het script te testen, want diverse foutmeldingen stapelden zich op... Ik heb daar echt twee uur voor spek en bonen naast Avi gezeten, want ik kan helemaal niet programmeren in Matlab... Avi vond het echter superrelaxt dat ik er was, en ik kan me ook goed voorstellen dat het heel vervelend is om hier al die uren in je eentje mee bezig te moeten zijn. We hebben ook mooi de gelegenheid gehad te kletsen op de vele wachtmomenten. Even na tweeën konden we beginnen aan de daadwerkelijke test, het doorlopen van één scriptversie. Dat duurt standaardeen uur. Gelukkig is deze test probleemloos verlopen, en lang duurde het voor mijn gevoel ook niet meer, want ik heb me prima vermaakt met het spelen van de computerspelletjes :P Dinsdag gaan we het nog eens doen, we moeten er namelijk zeker van zijn dat het programma foutloos loopt, dus 1x testen is niet genoeg. De lange zit op zondag (zonder lunch) werd bij thuiskomst dan weer wel beloond met koffie en een lekker stuk taart, alvast voor de verjaardag van opa.

Morgen staat er weer iets leuks op het programma: Avi en ik krijgen onze eerste EEG-training! We gaan de basis leren van het gebruik van het apparaat en het plaatsen van de kap met elektroden. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan! Morgen wordt daarmee een lange dag, want de training begint al om half 9 's ochtends en het wederom testen van het script kan pas vanaf 6 uur 's avonds. Het is daarmee wel een nuttige dag. Voorafgaand aan het testen van het script krijg ik mijn fMRI-veiligheidsinstructie, dus dat heb ik dan ook mooi gehad. Zodra mijn universiteitsbadge klaar is, hopelijk later deze week, kan ik meteeneen aanvraag inleveren omde badge te laten authoriserenvoor de scannerruimte.

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Hopelijk zal dit dé plaats zijn om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens mijn stage in Genève, en dan zeg ik 'hopelijk', omdat ik van mezelf weet dat ik niet altijd zo goed ben in het bijhouden... Ik hoop dan ook met enige regelmaat nieuwe verhalen en foto's te plaatsen (moet ik wel wat meemaken natuurlijk).

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mailadres achter te laten in de rechterkolom.

Laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Mojca