In het vorige verhaal (niet die van het artikel, maar het lange verhaal daarvoor) verwees ik naar de naderende fMRI-oefening van afgelopen dinsdag. Nu dat achter de rug is, kan ik zeggen dat er vooruitgang in zat! De keer daarvoor deed de trackball het helemaal niet, nu deed het balletje het het wel! Helaas gold dat niet voor de toetsen (gewoon een linker- en rechtermuisknop) ernaast, dus een optimale pilot was het wederom niet... een van de spellen konden we daarom minder goed testen. Inmiddels is er iemand bezig het ding te repareren (of althans, bezig met een poging daartoe), dus hopelijk hebben we hem voor onze test van aanstaande woensdag werkzaam.

De vorige fMRI-ervaring was voor mijzelf trouwens een bijzondere. Met het draadje achter mijn tanden ging alles perfect, daar heb ik geen last van gehad. De fMRI-ervaring was weer leuk, ik vind het geluid helemaal niet zo storend. Bovendien heb ik de tijd nuttig kunnen besteden. Tussen elke spelletjessessie (het zijn er zestien in totaal) zit 1,5 minuut pauze, tijd die de proefpersonen hopelijk gebruiken om na te denken over hoe de spelletjes zijn gegaan. Omdat het hier slechts om een test ging, heb ik de denktijd anders besteed: mijn eerste Sinterklaasgedicht is af! (Helaas is dat nog steeds de enige...)

Het bedenken van het Sinterklaasgedicht kon echter niet voorkomen dat het fMRI'en in de laatste tien minuten ineens veranderde in een hel... Mijn lichaam werd plotseling volledig rusteloos, een gevoel dat niet anders te omschrijven is... Ik was totaal niet bezig met letten op mijn lichaam, mijn gedachten waren bij het Sinterklaasgedicht... maar ineens kwam dit. Ik heb het gevoel heel soms in mij benen als ik een dag lang zittend moet werken en ik blijkbaar te veel suiker gegeten heb, maar dan kun je tenminste eventjes lopen, waarmee het ophoudt. Dit was echter tien keer heviger én door mijn hele lichaam! Ik heb uit wanhoop maar m'n nagels in m'n vingers gezet en m'n buikspieren aangespannen, dat was het enige wat kon, bewegen mag immers niet... stoppen wilde ik echter ook niet, want ik wist dat ik bijna klaar was en het was belangrijk het script volledig te testen.

'There comes a time when the participant wants to leave the scanner, and then he wants to leave immediately. You cannot do recording anymore and have to take him out.'

Deze zin vormde een onderdeel van de uitleg van de postdoc die ons op weg helpt, maar nu pas weet ik wat ze ermee bedoelde... Het blijft een heel bizar gevoel, dat toch met de scanner zelf te maken heeft, denk ik. Op het moment dat die uitging, verdween het namelijk, en toen ik er eindelijk uit kon om rond te lopen, had ik die behoefte ineens niet meer... Wie weet helpt het om volgende keer niet vooraf een stukje chocola te eten, dat ga ik woensdag uitproberen... dan is het namelijk weer zover...

Buiten dit scannerverhaal heb ik overigens vrij weinig beleefd gedurende de week zelf, afgelopen week. Donderdag heb ik weer college gevolgd, ditmaal was het gelukkig wel zeer nuttig. 's Avonds heb ik gekookt, macaroni met cashewnoten. Tiffany, die geen spinazie à la crème lust, vond de saus, zoals verwacht, toch heel lekker! Gelukkig maar. Helaas bleek Basti echter ook niet van spinazie te houden en het proeven veranderde daar niets aan, al had ik niet de indruk dat hij het ook maar echt proberen wilde.... :P Wat de boer niet kent...

Deze week ben ik niet gaan borrelen met ESN, hoewel het een kleine stad is, was de locatie me toch te ver weg... Bovendien had ik al een andere borrel om naar uit te kijken! Vrijdagavond zijn we met collega's gezellig wat gaan drinken om te vieren dat mijn eerste publicatie online staat. Ik heb daarmee maar weer mooi een paar kroegen leren kennen waar ze vaker komen. Het was een gezellige avond. Ewa, mijn kamergenote op 't lab, had nog een paar mensen extra uitgenodigd, onder wie ook een Nederlandse masterstudent Biomedische Wetenschappen die met haar op Franse les zit. Die bleek toevallig ook in Vessy te wonen, dus we konden samen terugfietsen. Hij woont in een ander gedeelte van Vessy en fietst normaal een andere route naar huis dan ik, maar wilde nu best mijn route fietsen. Eenmaal boven aangekomen toen ik vroeg in welk gedeelte hij nu precies woonde, wees hij echter mijn richting op maar dan nog iets verder... toch een rare gast hoor, die fietst dus al maanden een omweg... dat wilde hij niet echt toegeven met z'n 'nu ja, het is maar een paar honderd meter', maar het is toch echt een omweg :P

Le Môle
Een beetje brak zat ik zaterdagochtend vroeg aan 't ontbijt, ik had immers afgesproken te gaan wandelen! Ik was volledig in de overtuiging dat we weer naar de Salève zouden gaan en ditmaal de kabelbaan terug zouden nemen, wat hij vaker doet en wat zonder wandelschoenen voor mij ook niet verkeerd zou zijn... Hij kwam de kamer echter binnen met de mededeling dat we in plaats daarvan naar de Môle zouden gaan, een berg die grofweg tussen de Salève en de Mont Blanc in ligt. Ok, ook goed, dacht ik, ik ken het hier toch nog niet en vind alles wel leuk. Hoewel de tocht niet langer was omdat we hoger begonnen, was deze berg toch van een andere orde van grootte: 1863 meter! Aanvankelijk was het niveau van de tocht ongeveer hetzelfde als vorige keer, totdat Bernard op zo'n 100 meter van de top besloot dat we niet meer het pad zouden volgen, maar in plaats daarvan recht tegen de bergwand op zouden lopen... nu ja, hij liep dan wat zigzaggend tegen de grashelling op, maar toen ik daarachter kwam ben ik daar abrupt mee gestopt... Zonder wandelstokken is dat echt geen doen voor je benen! Het is al zwaar om een lang stuk zo direct te klimmen, maar door schuin te lopen komt alle kracht en het bewaren van je balans op de buitenkant van je onderbeen aan de dalkant te liggen... de verzuring sloeg abrupt toe... (Gek genoeg heb ik er geen spierpijn aan overgehouden in mijn onderbenen, ik voel slechts mijn bovenbenen van het dalen...) Toen ik echter wist waar hij precies omhoog wilde, ben ik maar recht omhoop gaan lopen, dan hoeven je spieren in ieder geval niet ook nog je evenwicht te bewaren, dat doet de looprichting dan voor je... Niettemin ontstond er op dit stuk van de route voor het eerst toch echt een gat tussen mij en Bernard en had een pauze mij niet gek geleken... Aan de andere kant weet ik niet of ik het prettig had gevonden me om te draaien en te zien wat voor een route er onder mij lag... Nee, het voelt achteraf beoordeeld toch wel beter dat ik maar ben doorgegaan en het dal onder mij pas zag toen ik 'veilig' op een pad stond bovenaan... ik heb geen hoogtevrees, maar sommige ondernemingen doen je toch wel even beseffen dat je een behoorlijke diepte achter je laat... Boven komen en daar pauze houden was daarbij natuurlijk ook nog extra belonend vanwege het prachtige uitzicht op de Franse Rhône-Alpen, dit alles in een stralend zonnetje! (i.t.t. de mist in het dal).

De afdaling volgde echter snel, want het windje bovenaan maakte het niet aangenaam om lang te blijven. Bij het dalen merkte ik al snel waarom ik ook alweer liever de route had genomen met de kabelbaan naar beneden, het profiel van deze stevige, niet-wandelschoenen is niet echt berekend op hellingen, laat staan op hellingen van kurkdroge grond die stoft alsof het hoogzomer is... Door drie van zulke stukken ging allemaal dus niet zo vlot en gemakkelijk als ik had gewild (en als Bernard had gewild, die moest steeds wachten), maar daarna brak gelukkig het tweede deel van de afdaling aan, waar ik een beetje al rennend naar beneden kon en daardoor geen last had van uitglijden.

Lekker uitrusten na wederom een inspannende tocht was er daarna niet bij, afgezien van de drie kwartier durende autorit, we hebben daarna snel wat gegeten en vervolges ben ik meegegaan naar de fietsenwinkel om de nieuwe, elektrische fiets van Tiffany op te halen (elektrische fietsen voor jongeren zijn hier geen rariteit vanwege de heuvels), zodat Bernard met de fiets naar huis kon en ik de auto kon terugrijden. Aansluitend daarop moest ik weer op de fiets, ik had namelijk met Avi afgesproken om EEG te oefenen. We waren allebei echter behoorlijk moe, dus hebben het plan om op ons allebei te oefenen maar teruggeschroeft naar alleen hij op mij. We moesten daarna nog wat werken aan het script, dus al met al zijn we alsnog tot 8 uur 's avonds bezig geweest. Ik krijg mijn oefenkans zo dadelijk nog, we hebben daartoe vandaag om 6 uur afgesproken. Eenmaal thuisgekomen ben ik alsnog niet meten gaan uitrusten, maar heb ik eerst nog mijn hele kamer schoongemaakt en heb ik wassen gedraaid. Al met al werd het weer laat...

Lausanne
Dat voelde ik de volgende morgen vroeg, want ook op zondag geen tijd voor uitslapen! Ik had een tripje naar Lausanne gepland met vaste treintijden, zodat ik goedkopere tickets kon kopen. Nog lichtelijk slaperig zat ik in de trein, maar dat duurde niet lang. Hoewel ik wist dat Lausanne erg heuvelachtig was, veel meer dan Genève, had ik dit tripje toch gepland de dag na een bergwandeling, omdat ik dacht dat het met spierpijn wel zou loslopen vanwege de afdaling met de kabelbaan. Nu dat plannetje toch niet helemaal zo verlopen was, heb ik de dag in Lausanne goed in mijn benen gevoeld! Ook vandaag is het gevolg goed merkbaar, ik houd maar een dagje (of twee) rust van sporten... de heuvel op fietsen is hiermee al zwaar genoeg :P

Ondanks de spierpijn heb ik een prima dagje gehad, soms is het ook wel eens heerlijk om er zo lekker in je eentje op uit te trekken en te kunnen doen en zien wat je wilt, wanneer je maar wilt. Omdat het 's ochtends nog niet meteen mooi weer was, ben ik begonnen met een bezoekje aan het Olympisch museum. Wellicht hadden sommige lezers dat al geraden, gezien de titel van dit verhaal... Over het algemeen ben ik vrijwel altijd na twee uur klaar met een museumbezoek, maar hier ben ik 3 uur binnengeweest! Het had zelfs nog wel langer gekund, alleen wilde ik ook nog wat van de stad gaan zien...

Het olympisch museum ligt aan het meer van Genève en vandaar ben ik een heel stuk westwaarts gewandeld over de kade tot aan de ruïnen van het Romeinse Lousonna en even verderop het gebouw van het IOC zelf. Vanaf daar ben ik omgekeerd, noordoostwaarts richting centrum, waar net dit weekend een kerstmarktje begonnen was. Misschien mede daardoor was het voor een zondag dan ook beslist niet uitgestorven in de stad... Het is een gezellige stad, Lausanne. Het oude gedeelte vind ik niet speciaal bijzonderder dan dat van Genève, maar ik denk wel dat het een veel leukere winkelstad is. De tijd benodigd voor dit stadsbezoek was overigens precies goed gepland; ik had maar een half uurtje over voordat mijn trein terug vertrok, de trein waarmee ik 's avonds precies op tijd thuis kwam voor het eten. Hoewel het zondagavondeten altijd wat bijzonderder is omdat het met z'n allen is, viel dat ditmaal alleen wat tegen, want Jessica en Tiffany waren beiden niet thuis (Tiffany zit in Manchester) en Basti had last van z'n buik, dus die kwam ook niet mee-eten. Desondanks was het een gezellige afsluiting van de dag. Niet heel lang na het eten ben ik mijn bed ingedoken, mijn spieren vonden het wel weer voldoende... Het heuvelop heuvalaf van Lausanne had ze nou niet bepaald de rust gegeven die ze nodig hadden om bij te komen van de Môle.

Ik heb weer een aantal leuke foto's van de laatste dagen om dit verhaal te illustreren, maar die kan ik vanavond thuis pas online zetten... Nog een paar uurtjes geduld dus!

Voorlopig zeg ik ook even 'tot ziens' op de blog, donderdagavond wacht de trein namelijk op me! Voor die tijd ga ik hier weinig meer beleven, vanavond ben ik immers EEG aan 't oefenen en woensdag moet ik inpakken. De schaarse vrije tijd die dan nog over is, moet hoognodig aan Sinterklaas worden besteed! Hopelijk kan ik donderdagavond in de trein tot aan Basel nog e.e.a. doen... Als het niet eerder is om wat voor reden dan ook, dan tot mid-december!