And weekend it is! Na enigszins uitgeslapen te hebben van de scanavond op vrijdag, is het tijd voor de wekelijkse boodschappen in Frankrijk. Omdat het tripje naar Gaillard me voor de verandering wat tegen stond, besloot ik dat het een goed moment was om Collonges sous Salève uit te proberen, een plaatsje dat op ongeveer gelijke afstand van mijn huis ligt, maar dan in de andere richting. Susanne had het me aangeraden, die dacht dat het dichterbij was.

Collonges sous Salève
Dat de plaats aan de voet van de Salève ligt, maak je niet alleen op uit de naam! Heb ik eindelijk de fly-over van de snelweg bereikt, doemt daar voor me een helling op die zeker > 15% moet zijn met een wegdek van slechte kwaliteit. Tijd om af te stappen dus. Eén fly-over verder was achteraf beter geweest en dat had ik aan mijn kaartje ook wel afgeleid, maar dat was een moeilijkere route. Zin om die te onthouden had ik niet, dus ik had al bedacht dat ik die op de terugweg wel zou zoeken en leren door hem te rijden. Dat de tweede fly-over op een lager gelegen stuk uitkomt (precies waar de supermarkt bleek te zijn) had ik van mijn kaart echter niet kunnen afleiden... Na een korte wandeltour (kwam alleen maar eenrichtingsstraten tegen in de verkeerde richting) bereikte ik het supermarktje, zoals Susanne al had gewaarschuwd een kleiner geval. Ik mag echter niet klagen, want ze hadden alle producten die ik zocht. Keus was er niet, van alles hadden ze maar één soort, maar ze hadden het in ieder geval, al moest ik daar soms toch even goed voor zoeken! Waarschijnlijk wordt het de volgende keer echter toch weer Gaillard; keus is fijn en de prijzen zijn er lager. Eén groot voordeel van Collonges moet echter wel worden erkend: de terugweg (met volle tas) is alleen maar bergafwaarts. Ik heb amper getrapt!

Zaterdagavond ben ik mooi op tijd mijn bed ingedoken met de klok alvast vooruitgezet. Doordat ik in de ochtend niet geheel was uitgeslapen, kon ik er 's avonds vroeg in, wat mooi uitkwam. Het uurtje heb ik door de extra tijd in 't geheel niet gemist!

La Plaine - Satigny
Zondag was het tijd voor een uitje. Aanvankelijk zouden we Annecy in Frankrijk bezoeken, maar dat veranderde gezien de uitmuntende weersvoorspelling en de wens van Ewa om Annecy met haar vriend te bezoeken in een wandeling in de omgeving, min of meer een 'NS-wandeling' te noemen, aangezien hij van station naar station voerde. Binnen de Genève-regio bevindt zich ten (noord)westen van de stad een wijnbouwgebied waar twee gemarkeerde wandelroutes zijn aangelegd.

Een ervan begint bij het eindpunt van een lokaal treintje, La Plaine, en eindigt halverwege bij het station van Satigny. Vanwege de aantrekkelijke beschrijving viel onze keus hierop. De wandelaars: Elena, Ewa, haar vriendin Ioana (die ik ook al bij mijn eerste raquettes-uitje had ontmoet) en ik. Gewapend met zonnebrand vertrokken we de eerste tien minuten enigszins aarzelend uit La Plaine, maar toen vonden we de eerste markeringen en waren we zeker van de route. De resterende drie en half uur hebben we geen moment onzekerheden gekend, de wandelmarkeringen waren erg goed.

Wijnbouwgebied, nou en of! In feite begon de route in La Plaine, nadat we eenmaal aan de overzijde van het spoor waren beland, met een pad van betonnen platen dat recht de eerste de beste, zeer steile wijnbouwheuvel op liep. Ieders hart bonkte flink toen we eenmaal bovenaan stonden, maar gelukkig was dat ook meteen de steilste en langste klim van de route. Bovendien werden we beloond met het eerste weidse uitzicht over de Jura-bergen, vlak voor onze neus.

Aanvankelijk voerde de route door wat dorpjes en al snel streken we bij een drinkfontein neer voor de lunch, want door de verandering van de kloktijden hadden de anderen erop gestaan pas laat te vertrekken. Het was dus eigenlijk al bijna meteen lunchtijd.

De rest van de route was een aaneenschakeling van weidse uitzichten, grotendeels over de Jura, maar ook over vlakke stukken akkerbouwland in de omgeving. Op een gegeven moment bereikten we een plaats waar Zwitsers blijkbaar hun vrije zondag doorbrengen met mooi weer: aan de oever van een beekje / riviertje stonden diverse campers naast elkaar opgesteld op een verder leeg grintterrein, afgezien van de ligstoelen met zonnebadende mensen. In het gras, nog dichter bij de oever, ontdekten we diverse picknickende en barbecuende gezelschappen. Wij volgden het riviertje stroomopwaarts zoals de wandelroute aangaf, waarbij we niet veel later een echte camping doorkruisten. Vervolgens voerde de wandelroute een tijdlang over een pad direct langs de rivier: heerlijk was dat!

Om een lang verhaal kort te maken waren we uiteindelijk rond vier uur 's middags op het station in Satigny, moe, maar voldaan. Zo zwaar was de route nou ook weer niet, maar de hardloopronden van de twee voorgaande dagen hadden bij mij al hun sporen nagelaten, dus ook ik was blij weer terug te zijn. De dag eindigde vervolgens heerlijk met de gezamenlijke zondagmaaltijd bij de Hirschels, een gezellige afsluiter dus!

Naar B1
Maandagochtend 9.00 uur: Franse les. Doordat ik nog even gauw naar de wc ben geweest, ben ik eigenlijk een minuutje te laat. Wanneer ik binnenkom, zijn de tafels aan de kant geschoven en staat de groep in een kring in het midden. De leiding ligt duidelijk bij een mij onbekende man, die, naar blijkt, uit de theaterwereld afkomstig is. Wat we gaan doen? We beginnen ‘uiteraard' met lichamelijke oeferningen, rekken en ontspanningsoefeningen... pff, hallo, ik kom hier Frans leren. Ik wil helemaal niet lichaamsdeel voor lichaamsdeel de spanning in mijn spieren laten varen en hurkend eindigen, waarna ik zeer langzaam op bovenbeenkracht omhoog moet komen. Meneer, die bovenbeenspieren train ik zelf wel, twee dagen hardlopen en 4 uur hiken was voorlopig wel genoeg... Maar nee hoor, het moest ook nog een tweede keer. Over het vervolg van de les mag ik, objectief beoordeeld, niet zó veel klagen, want het werd eigenlijk een grote spreekoefening, maar toch was ik zo geïrriteerd door de start (ook al besef ik dat Gabriella ons iets origineels had willen bieden) dat dat gevoel bleef overheersen.

Sinds het allereerste begin heb ik al getwijfeld over de groep waarin ik ben ingedeeld, zoals jullie je wellicht nog herinneren. Ik heb destijds echter besloten in deze groep te blijven, want de nadruk op spreken beviel me wel. De vergeten grammatica en woordenschat zou ik immers zelf kunnen inhalen. Na twee maanden les moet ik bekennen dat het daar toch echt niet van gaat komen. Op de een of andere manier maak ik daar de tijd gewoon niet voor vrij; onmogelijk acht ik het namelijk niet.

Tel dit op bij de derde negatieve ervaring op rij wat betreft Gabriella's les (voor de geïnteresseerden: nr 1 en 2 staan hieronder in 't klein) en mijn beslissing was gemaakt. Na afloop van de les ben ik naar de administratie gelopen om te vragen of het mogelijk was om overgeplaatst te worden naar B1, een treetje lager dus. Dat bleek mogelijk!

==========================================================================
Overslaan als je er geen tijd/zin voor hebt: reden 1 en 2 voor mijn irratie over de Franse les:

1. We speelden een spreekoefeningversie van ganzenbord, waarbij ieder vakje een leuke instructie bevatte voor een verhaal dat je moest vertellen; ieder vakje, behalve uiteraard het vakje waar ik op kwam - ik moest oefeningen voordoen (ja, toen ook al) die de rest van de groep moest nadoen.
2. Na een luttele 5 uur slaap was ik speciaal voor Gabriella's les vroeg opgestaan na een scan-avond, de woensdag nadat ik de maandagles had overgeslagen. Dat was niet zonder reden: Gabriella had aangekondigd er niet te zullen zijn en ze had ons een opdracht meegegeven: komen om met elkaar over een bepaald onderwerp te praten en na afloop iets over datzelfde onderwerp op te schrijven. Welnu, dat leek me de moeite van het komen niet waard. Spreken oefen ik toch echt veel beter met Emad dan met mijn klasgenoten die grotendeels onder een zwaar Spaans accent te lijden hebben, en schrijven kan ik thuis ook. Met het ‘huiswerk' voor mijn neus zat ik op tijd in de les, samen met slechts drie anderen. De les begon gezellig: Gabriella hield een tirade hoe onbeleefd het wel niet was dat er niemand kwam opdagen terwijl ze wel werk had voorbereid en dat we ons allemaal niet hadden afgemeld. Ja, enerzijds is dat best onbeleefd van ons, ja, ze doet het immers maar vrijwillig. Anderzijds: wat verwacht je dan? Wij komen voor les. Is er geen les, wat hebben we er dan aan te komen? Door deze les af te zeggen en al diverse keren eerder weg te moeten voor leesclubjes etc. heeft Gabriella zelf ook niet echt getoond dat dit belangrijk voor haar is... Nu goed, ik was in ieder geval hevig gepikeerd over het moeten aanhoren van een tirade gedurende de eerste twintig minuten van een les waarvoor ik met zo veel moeite was opgestaan, maar het werd niet direct beter. Vervolgens moesten we het huiswerk maken, waarop ze, toen ik aangaf dat ik het al af had, het mijne kwam bekijken en me op een heel belerende manier wilde duidelijk maken dat je een verhaal toch echt niet hoort te beginnen met 'Ik denk dat'. Hallo, het is geen literair schrijfstuk! Het is niet eens een betoog. Jij vraagt ons te schrijven wat wij denken van de positie van vrouwen in de maatschappij, dus ik begin mijn verhaal met een algemene stelling hoe ik erover denk, alvorens dat uit te werken. Het is maar een stomme schrijfopdracht. Waar bemoei je je mee... en bovendien, wie zegt dat je een betoog níet met een mening mag beginnen. Dat kan juist een uidagende introductie vormen voor je verhaal. Hoe dan ook, ook dit zinde me niet, want ik kwam hier om mijn Franse taalconstructie te verbeteren en niet voor een middelbareschoolles. Maar ja, zie dat maar eens in 't Frans duidelijk te maken...

==========================================================================

Met veel plezier stond ik woensdagochtend echter op voor mijn eerste B1-les. Deze klas staat bekend om de nadruk op grammatica! Extra vroeg was ik op de open universiteit, ik wilde namelijk eerst Gabriella vertellen waarom ik besloten had van klas te wisselen. Dat wist ze natuurlijk al (had ik kunnen vermoeden), maar gelukkig liep het gesprek heel positief. Het eindigde met de bemoedigende zin: 'Maar vandaag zijn we nog samen!' Wat bleek: uitgerekend deze les gingen mijn oude B2-klas en nieuwe B1-klas op uitje naar het museum voor moderne en hedendaagse kunst! Hoe kon ik het ook anders treffen... Ook nu ontbrak me de gedachte niet of dit nu wel was waarvoor ik - wederom na een scannacht - was opgestaan, maar anderzijds kan ik het mooi bijschrijven op mijn lijstje van geziene bezienswaardigheden. Een aanrader vond ik het museum overigens niet; moderne kunst heeft niet mijn voorkeur - slechts af en toe zit er iets bij wat ik echt kan waarderen.

Gelukkig kon ik de ‘teleurstelling' van het niet hebben van een echte les afkopen met geruststellende berichten van mijn nieuwe klasgenoten dat de docenten van mijn nieuwe klas heel goed zijn: maandag hebben we grammatica-mevrouw, woensdag vocabulaire-meneer. Idealer kan bijna niet voor wat ik nodig heb! Ik krijg nog spijt deze keus niet eerder gemaakt te hebben! Ik heb overigens ook veel gehad aan mijn vorige klas, hoor, met name op het gebied van luister- en spreekvaardigheden - maar deze basis komt als geroepen.

Afgelopen maandag ging ik daarom wederom met veel plezier naar mijn les. Ditmaal werd mijn motivatie beantwoord met een uitstekende les, vol invuloefeningen en een luistertoets: helemaal top! Ik heb al zin in woensdag!

Werk
Afgezien van Franse les en wat sport (o.a. weer gezwommen na de woensdagles) was het een drukke week: drie scan-avonden had ik. Daarnaast viel de deadline voor het indienen van een samenvatting over het onderzoek dat je zou willen presenteren op het Europese slaapcongres in die week, dus aan het schrijven daarvan heb ik ook de nodige uurtjes besteed. Hopelijk wordt het geaccepteerd en mag ik mijn onderzoek in september in Parijs presenteren middels een poster of een presentatie! Dat wordt echter pas in mei duidelijk.

De enige vrije avond tussen de scanavonden door heb ik ook werkgerelateerd besteed: tijd voor labdiner! Eigenlijk moest Sophie deze editie organiseren, maar Crystie en ik hadden besloten dat dat er niet van zou komen en organiseerden er zelf een. Eigenlijk wilden we een datumprikker maken voor de week erop, maar bij het bestuderen van de website van een geschikt restaurant stuitten we op maandag op een goede deal voor de eerstvolgende donderdag. Met de aankondiging 'noodlabdiner' (om er toch nog eentje te hebben in maart) heb ik toch nog 14 (uiteindelijk 11, altijd last-minute afzeggingen) mensen op de been gekregen. Het werd een hele geslaagde avond, dus ik ben tevreden!

Lentebloemen
Sinds eind februari schijnt de zon, of beter gezegd, is het droog. Dat moet ik vandaag nodig schrijven, want vandaag ben ik haast een uur langer op mijn werk gebleven vanwege drie elkaar opvolgende wolkbreuken inclusief onweer, maar over het weer heb ik niet te klagen gehad.

Het leuke van een lange tijd in het buitenland zijn, is het kunnen observeren van de seizoenen. Ik verbaas me eigenlijk de hele afgelopen maand al over hoe de lente hier verlopen is. In een periode van luttele dagen steeg de temperatuur twintig graden, waarna het mooi gebleven is. In Nederland zouden direct de sneeuwklokjes, en kort daarna de krokussen, rap uit de grond geschoten zijn, gevolgd door de narcissen en een paar weken later hyacinten en tulpen. Hier veranderde in eerste instantie niets. Felle zon, blauwe lucht, maar geen frisgroen of lentekleuren.

De eerste verandering daarin kwam een week of 1,5 geleden: overal lichten stukken heg en struiken felgeel op: forsythia. Ik hoúd van die plant! Hij doet me alleen wel aan Pasen denken, iets waarvoor hij hier eigenlijk te vroeg is gaan bloeien. De afgelopen week is het volop lente geworden:

In plaats van de stapsgewijze opeenvolging van lentebloemen, komt hier alles tegelijk. Sneeuwklokjes en krokussen heb ik niet gespot, maar wel de gele bloemetjes hierboven, die me toch ook aan krokussen doen denken door de manier waarop ze verspreid over grasveldjes voorkomen. De kleine paarse bloemetjes zie je ook overal, al groeien die wat meer op schaduwplekjes. De tuinen van mensen, zeker de volkstuinen voor de deur, hebben echter de grootste verrassing in petto: narcissen en tulpen bloeien hand in hand! In mijn hoofd is dat toch meer iets voor respectievelijk begin/half maart versus half/eind april! De lente hier brengt dus verrassingen met zich mee. Op dit moment is het enige wat nog achterblijft, het frisse groen van jong blad: de in de herfst kalende bomen zijn alle nog kaal - de eerste knopjes openen zich nu pas heel voorzichtig. Daarentegen staan de magnolia's en sierkersen al wel volop in bloei! En ruiken dat ze doen!

Over geur gesproken: prettig vond ik het niet, die enorme stortbuien ten tijde van het naar huis gaan vanavond, maar toen die voorbij waren en ik me naar buiten waagde, was ik aangenaam verrast: die geúr! Ik was helemaal vergeten hoe lekker regen kan ruiken, nadat het een maand droog is geweest! Hoewel het in totaliteit misschien slechts een half uur heeft geregend, was het voldoende voor een geweldige geur. Het was ook voldoende om de Salève helemaal 'schoon te wassen', al zal de avondzon ook haar aandeel hebben gehad in de oranjebruine kleuren die veel feller dan anders oplichtten van de rotsige wanden. Wat een plaatje! (Ik had helaas geen fotogelegenheid, dus jullie moeten het je maar inbeelden.)