Donderdagavond begon de gezelligheid. Omdat de Hirschels voor mij iets leuks wilden gaan doen, zijn Susanne, Basti en ik (de rest was niet thuis)gaan eten op de bovenste verdieping van La Praille, het overdekte winkelcentrum van Carouge (zie ook de kaart hieronder). Dat was kort, maar gezellig, en ik ben er ook nog in geslaagd een verjaardagscadeautje te kopen voor de opa, die 8 november jarig is. Op mijn vraag wat hij lekker zou vinden, antwoordde Susanne zonder na te denken 'kersenbonbons'... 'Had ik kunnen weten', kon ik niet laten te denken, in mijn directe omgeving krijgen alle mensen van opa/oma-leeftijd ook vaak kersenbonbons cadeau :P

Het bleef niet bij donderdag gezellig eten, nee, sindsdien heb ik elke dag meegegeten! Vrijdag waren we bijna compleet, zondag sowieso (ik mag elke zondag mee-eten), en voor zaterdagavond hadden ze Duitstalige gasten uitgenodigd (vader, moeder, dochter van mijn leeftijd). Ook die waren erg vriendelijk. Na het eten hebben we filmpjes gekeken van de speeches die Susanne en Jessica hebben gehouden op het pensioneringsfeest van Bernard, waar ik bijzonder weinig van begrepen heb. Wat taal betreft werd dat alleen maar erger, want toen kwamen er vriendinnen van Jessica en hebben we de avond met gezellig op haar kamer doorgebracht met zijn zessen. Ik denk denk dat ik vijf gespreksonderwerpen op een uur praten heb kunnen achterhalen...? Ik verstond volgens mij niet meer van het Frans dan, gemiddeld genomen, iedere tiende zin...

Na deze paar keer mee-eten begin ik steeds meer van de familieverhoudingen mee te krijgen. Gelukkig gedragen ze zich aan tafel (volgens mij dan) gewoon zoals ze zijn, niet speciaal anders... ik krijg dus ook allerlei kleine ruzietjes/discussies mee, of moederlijke bezorgdheid over allerlei dingen, zeer grappig om te observeren...Opvallend genoegmerk ik nog behoorlijk wat gelijkenissen op met wat ik van thuis gewend ben :P

Les vernets
Omdat 'de heuvel' (inmiddels 6x beklommen, vandaag bemerkte ik de eerste echte conditionele vooruitgang) toch nog niet genoeg sport voor me is, heb ik mij vrijdag voor het eerst naar sportcomplex Les Vernets getogen, met vijftigmeterzwembad aan de andere kant van Carouge. Het was er relatief druk, maar niet vervelend; wanneer ik terugkom uit Nederland , moet ik toch eens een zwembrilletje meenemen, want bij het inhalen in de lanen word je vaak behoorlijk natgespetterd. Ik heb me voorgenomen om de volgende keren dan maar vroeg in de ochtend (vlak na openingstijd) te gaan zwemmen, want dan verwacht ik het rustiger. Vandaag heb ik dat voornemen overigens alweer gebroken, want het zwembad was helaas maar open van 12 tot 5. Om 4 uur ben ik dus lekker even een uurtje gegaan, toevalligerwijs samen met een collega die, zonder dat we het er van tevoren over hadden gehad, exacte hetzelfde plan had opgevat. Wat betreft zwemtijden moet je elke week opnieuw het rooster bekijken, want er zijn wekelijks wijzigingen ten opzichte van de reguliere openingstijden. De rest van de week kan ik er echter wel al vanaf half 8 's ochtends terecht. Het feit dat mijn maandabonnement slechts 10 CHF kostte, maakt het aantrekkelijk om het zwemmen hier voort te zetten (ik was er in Leiden net pas mee begonnen), dus ik hoop de motivatie te behouden. Progressie is er in ieder geval wel. Van 1650 meter de laatste keer in Nederland ging ik vrijdag naar 1700 en vandaag naar 1800 meterin precies een uur tijd.

Vessy-Carouge-Troinex-Veyrier-Sierne-Veyrier-Vessy

Dit rondje heb ik zaterdag fietsend afgelegd, waardoor ik nu tenminste kan zeggen dat ik weet waar ik woon. Dat wil zeggen, ik kan me nu wel redelijk oriënteren als ik eens vanuit de totale andere kant mijn weg naar huis zou moeten vinden. Als iemand het over deze plaatsen heeft, zie ik het nu grafisch op de kaart voor me. Beeldend ook trouwens, doordat ik pas rond half vier wegging heb ik het daglicht zien meeveranderen met de steeds verder zakkende zon. Dat leverde flink wat mooie plaatjes op, onder andere van 'de berg'. Omdat ik geen zin had om mijn kamere het hele rondje om mijn net te hebben hangen, had ik die maar thuis gelaten. De met mijn mobiel gemaakte foto's houden jullie nog te goed - ik kan mijn mini-SD-kaartje hier niet uitlezen. De berg ligt trouwens in Frankrijk... (denk ik). Ik ben echt dicht bij de grens geweest en hoewel ik de berg vrij dicht genaderd was, toch niet zo veel dat dat nog in het restje Zwitserland zou passen... Ik zal het eens navragen volgend weekend, mocht ik er dan met Bernard op uitgaan. Dit weekend ben ik niet meegeweest, ik had namelijk afgesproken op zondagochtend naar de universiteit te gaan. Door deze fietstocht snap ik trouwens goed waarom op de plaatsnaamborden (de borden die de richting van een plaats aangeven, niet de borden wanneer je een plaats binnenrijdt) 'Plateau de Vessy' staat. Als je de heuvel eenmaal op bent, komende vanuit de stad of vanuit Carouge, dan is het eigenlijk vrijwel vlak fietsen. Het was dan ook een behoorlijk relaxte tocht, eentje die ik wel kon gebruiken tussen het computeren door... (de rest van de dag had ik namelijk volledig besteed aan het samenvoegen en aanvullen van een evaluatieverslag).

Het computerscript
Zondag was de dag dat we echt iets nuttigs gingen doen voor mijn onderzoek hier: Avi en ik hadden afgesproken om de scripts voor de computerspelletjes die we bij ons onderzoek gebruiken, in de scannerruimte te testen. Dat begon meteen al succesvol... na een kwartier praten mocht ik dan toch eindelijk mee naar binnen van de bewaker (ik had immers geen badge van de faculteit). Volgens Avi was dat de eerste keer dat hij gecontroleerd werd buiten werktijd, dus blijkbaar heb ik iets verdachts over me :P Vervolgens bleek dat het nuttig was het script te testen, want diverse foutmeldingen stapelden zich op... Ik heb daar echt twee uur voor spek en bonen naast Avi gezeten, want ik kan helemaal niet programmeren in Matlab... Avi vond het echter superrelaxt dat ik er was, en ik kan me ook goed voorstellen dat het heel vervelend is om hier al die uren in je eentje mee bezig te moeten zijn. We hebben ook mooi de gelegenheid gehad te kletsen op de vele wachtmomenten. Even na tweeën konden we beginnen aan de daadwerkelijke test, het doorlopen van één scriptversie. Dat duurt standaardeen uur. Gelukkig is deze test probleemloos verlopen, en lang duurde het voor mijn gevoel ook niet meer, want ik heb me prima vermaakt met het spelen van de computerspelletjes :P Dinsdag gaan we het nog eens doen, we moeten er namelijk zeker van zijn dat het programma foutloos loopt, dus 1x testen is niet genoeg. De lange zit op zondag (zonder lunch) werd bij thuiskomst dan weer wel beloond met koffie en een lekker stuk taart, alvast voor de verjaardag van opa.

Morgen staat er weer iets leuks op het programma: Avi en ik krijgen onze eerste EEG-training! We gaan de basis leren van het gebruik van het apparaat en het plaatsen van de kap met elektroden. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan! Morgen wordt daarmee een lange dag, want de training begint al om half 9 's ochtends en het wederom testen van het script kan pas vanaf 6 uur 's avonds. Het is daarmee wel een nuttige dag. Voorafgaand aan het testen van het script krijg ik mijn fMRI-veiligheidsinstructie, dus dat heb ik dan ook mooi gehad. Zodra mijn universiteitsbadge klaar is, hopelijk later deze week, kan ik meteeneen aanvraag inleveren omde badge te laten authoriserenvoor de scannerruimte.