Nog geen paar uur na het plaatsen van het laatste verhaal was mijn computerprobleempje gelukkig alweer opgelost: ik heb een nieuwe adapter kunnen kopen in Manor, de Bijenkorf van hier... nu alleen nog een stekkeradapter halen om hem ook in Nederlandse stopcontacten te kunnen gebruiken... de aankoop was het echter zeker waard, het kunnen computeren is toch wel van essentieel belang...

Al schrijvende wierp ik een blik naar buiten, door het raam van mijn werkkamer op de zevende verdieping van de medische faculteit. Wat is het mistig buiten! Nu ja, het zal ongetwijfeld niet zo erg zijn als in Nederland de laatste dagen, maar het frappante is dat het een half uur geleden op de fiets helemaal niet mistig leek... heel bizar. Dit weekend hebben we overigens wel weer lekker helder weer gehad. Hoewel het 's ochtends en 's avonds dan extra koud is, is het 's middags in het zonnetje ineens heel warm.

Afgelopen week was een week met weer wat bijzondere gebeurtenissen:

fMRI
Woensdagmiddag hadden we het fMRI-apparaat (de scanner waarmee we plaatjes kunnen maken van de activiteit van bepaalde hersengebieden) voor een uurtje gereserveerd om onze spelletjes in te testen. Voor mij was het een extra bijzondere test, want ik was zelf de proefpersoon! Nadat we eerst hadden geleerd hoe de EEG-apparatuur in de scanner zelf moet worden geplaatst, mocht ik voor de tweede keer het metaalchecklijstje invullen (de eerste keer was bij de veiligheidstraining) en niet heel veel later schoof ik zo de scanner in. Helaas ging de test niet helemaal zoals gepland, bepaalde onderdelen werkten niet zoals we verwachtten... Zo moeten de spelletjes gespeeld worden met een muis met in het midden een bal die je alle kanten op kan ronddraaien om daarmee te navigeren, maar het contact tussen computer en muis was niet goed, waardoor ik het muispijltje niet aan het bewegen kreeg. Wel grappig hoor, computeren in de scanner. Het scherm staat achter je hoofd, maar boven je hoofd is een spiegel gemonteerd op zo'n manier dat je het scherm kunt zien. Hoewel je alles goed kunt zien, had ik toch het gevoel dat het beeld minder scherp is dan op een normale computer voor je neus. Hoewel het niet helemaal vlekkeloos verliep, was het toch (of juist daardoor) een nuttige test en ik vond het ook nog eens erg leuk om mee te maken. Alles bij elkaar was het alleen nog wel te kort om vast te stellen of ik er langer in kan liggen... Ik heb namelijk een ijzeren draadje achter mijn tanden na mijn beugel en dat reageert opde scanner. Ze scannen mensen die dit hebben hier in principe altijd wel, maar je moet op één ding bedacht zijn: het metaal kan warm worden (en als dat gebeurt, zal het steeds warmer worden). Daarvoor is ook de metaalcheck, zodat je dan afspreekt met de onderzoekers dat je de alarmknop ook gebruiken zult als je draadje warm mocht worden. Ik had bij het scannen wel het gevoel dat het iets opwarmde, maar dat is zo lastig te voelen! Het voelde natuurlijk sowieso raar, want het reageert op het magnetische veld van de scanner... in de scanner voelt dat echter wel heel anders dan ernaast. Als ik ernaast sta, voel ik echt dat het naar de scanner toegetrokken wordt. In de scanner is dat anders, dan komt het veld natuurlijk van alle kanten... hoewel je het gevoel kan hebben dat het warm wordt, is het draadje tegelijkertijd toch zo'n dun dingetjes dat het nauwelijks is vast te stellen als je bijvoorbeeld met je tong probeert te voelen... Wie weet was er ook wel niets aan de hand... voor dat halve uur dat ik erin lag, was het in ieder geval nog prima. Morgen mag ik weer en hebben we meer tijd, dus we zullen 't zien!

EEG
Zaterdag hebben Avi en ik op elkaar geoefend met de EEG-kap, wat zeer nuttig was. We hebben voor volgend weekend opnieuw afgesproken, want we hebben beiden het gevoel dat we er nog iets beter in moeten worden. Na het oefenen heb ik mogen ervaren wat de proefpersonen tot dan toe zeiden: die pasta is écht niet makkelijk uit je haar te krijgen! Je moet er als meisje met lang haar echt helemaal mee onder de douche. Ik had voor het gemak alleen m'n hoofd onder de kraan gehouden en daarna maar mijn haar opgestoken, ondanks de restantjes plak die je niet zag zitten, maar wel voelde. De rest van de dag zag mijn haar er niet echt uit met harde strengen waar de haren door de pasta aan elkaar geplakt waren, maar ik ben er niettemin de stad mee ingegaan. Ik moest namelijk echt eerst boodschappen doen zolang de winkels nog open waren en opnieuw douchen wilde ik pas doen nadat ik gesport had op het fitnessapparaat in de kelder (de kamer naast mijn kamer). Dat heb ik uiteindelijk pas 's avonds gedaan, dus toen was ik ook verlost van de laatste restjes plak...

Erasmus Student Network
Hoewel ik geen Erasmus-student ben (voor de niet-ingewijden: dat betekent dat je op een uitwisselingsprogramma bent dat mede gefinancierd wordt door de EU in het kader van Europese samenwerking; toen ik in Stockholm was, was ik dat), heb ik woensdagavond toch de borrelavond van ESN (zoals we het noemen) bezocht. Die was ditmaal praktisch om de hoek in Carouge, dus de kou mocht me niet tegenhouden. Er kwamen behoorlijk wat mensen af of de avond, ook al is het voor de meeste studenten juist níet om de hoek, dus ik heb een gezellige avond achter de rug. Als het niet ver weg is, zal ik zeker nog eens gaan. Ik heb er nog niet direct contacten aan overgehouden om gezellige dingen te doen, maar dat heeft vast zijn tijd nodig. Bovendien is daar de facebookgroep voor, die me al een afspraak voor een museumbezoek had opgeleverd gisterenochtend. Ik zou met een meisje naar het Kunst- en Geschiedenismuseum gaan, maar uiteindelijk had ze zich last-minute ziekgemeld. Ik was echter toch gegaan, want ik wilde dit nu eenmaal doen gisteren. Ik begin namelijk al een beetje vooruit te kijken en besef dat er straks drukke maanden aankomen, zowel voor het onderzoek, als qua bezoek (een collega, mijn ouders, Diederik), dus ik moet nu maar vast beginnen met bezichtigen wat ik kan.Een andere reden om toch te gaan, is dat er mogelijk nog anderen zouden komen die dat niet meer definitief hadden laten weten. Uiteindelijk was er inderdaad nog een ander meisje gekomen, maar helaas kwam ik daar pas gisterenmiddag op facebook achter... Tja, ik heb een kwartier gewacht en niemand zoekend zien rondkijken, dus toen vond ik het wel best en ben ik zelf gaan rondkijken... hopelijk volgende keer beter!

Hutspot
Donderdagavond heb ik voor het eerst gekookt! Dat is toch wel het minste wat ik terug kan doen voor alle gastvrijheid die de familie me geeft. De hutspot was goed gelukt en is ook met succes ontvangen, dus dat is mooi! Zo lang ik met regelmaat thuis eet, zal ik proberen elke week een keer te koken, wel zo netjes (al koken de kinderen daar nooit). Voor volgende keer staat er een Hagevelds recept op de planning (macaroni met cashewnoten of kipstoofschotel, voor wie dat wat zegt).

Om met het begin te eindigen: ik heb de mist op de fiets toch niet gemist, zo te zien, want het is alleen maar erger geworden inmiddels... Het ziekenhuis aan de overkant kan ik inmiddels nauwelijks meer zien.