Hollandse gezelligheid

Eindelijk avond! Samen met Claudia loop ik naar het ijsbaantje van Carouge, waar we al een groepje wachtende medeonderzoekers aantreffen. Tien minuten later maakt iedereen voorzichtig de eerste meters op ijshockeyschaatsen. Nu ja, bijna iedereen. Een enkeling durft het toch niet aan. Het is een grappige groep om te aanschouwen: een enkeling wiebelt heel vervaarlijk heen en weer, enkele dames, waaronder ik, schaatsen keurige rondjes en in het midden vliegen wat jongens snel heen en weer met ijhockeysticks. Al met al duurt het niet lang... binnen een half uur zitten we binnen aan tafel te wachten op de kaasfondue, die geslaagd was, maar net iets te snel op... De witte wijn blijkt nadien wat moed losgemaakt te hebben. Terwijl onze hoe van de tafel nog gezellig naborrelt, observeren we intussen door het raam de vele labgenoten die opnieuw of voor het eerst het ijs op zijn gegaan. De meesten die eerder aangaven het niet te durven, schuifelen inmiddels wel al wiebelend heen en weer.

Nadat de ijsbaan om tien uur dichtging, ben ik meteen naar huis en naar bed gegaan, zodat ik donderdag voor de verandering weer eens een normale werkdag kon maken, 's Avonds wachtte me opnieuw gezelligheid. Na het eten ben ik bij Renata op bezoek gegaan en we hebben zeker twee uur gekletst! Echt superjammer dat ze volgende week vertrekt! Met de hand gaat het helaas toch niet goed: ze kan haar hand niet eens passief meer strekken. We vragen ons hier allemaal af waarom ze niet een spalkje heeft gekregen om te voorkomen dat de spieren verkorten (als dat inderdaad de oorzaak is). In ieder geval is een uitgebreide revalidatie nodig en die gaat ze vanaf volgende week in Polen beginnen. Dat betekent helaas ook dat Kristina weer terug komt, met haar heb ik toch eigenlijk niets... Met Renata kon ik ook altijd over van alles kletsen terwijl ze bezig was met schoonmaken... Voor het zover is, ga ik maandagavond weer even op bezoek, voor het laatst...

De komende dagen ben ik echter met iets anders bezig, of beter gezegd, met anderen... Ik krijg namelijk bezoek van twee vriendinnen uit Leiden!Leonie en Mireillekomen vrijdagavond laat aan en gaan dan naar een barretje in Carouge, waar ik ze na mijn scanavond (ja, lekker gecombineerd) ophalen zal.

Tijdens de scanavond bleef het smsje van aankomst echter uit en toen ik smste of ze al ergens waren, kwam als antwoord dat ze nu pas op de tram stapten. Bijna tegelijkertijd kwamen we daardoor in Carouge aan. Hun vertraging kwam door wat ruzie met het begrijpen van het OV-systeem, iets wat Luka na zijn bezoek bekend in de oren moet klinken... We konden samen dus meteen op weg naar huis, wat nog een half uur lopen was. Op dat tijdstip gaan er namelijk geen bussen meer. Omdat Leonie en Mireille al de hele avond onderweg waren, hadden ze best trek, dus hebben we om twee uur 's nachts maar een picknick gehouden in de woonkamer. Toevallig kwam Jessica toen ook net thuis met haar vriend (die waren in dezelfde bar geweest als waar Leonie en Mireille heengegaan zouden zijn als ze eerder waren aangekomen) en ze kwam even inspecteren wie er op dit tijdstip licht maakte in de woonkamer. De eerste ontmoeting met de Hirschels was dus 's nachts al een feit, gezellig.

Op zaterdag zouden we eigenlijk naar het Franse plaatsje Annecy gaan, maar ik had al zo'n vermoeden dat dat er toch bij in zou schieten. En inderdaad, we kwamen veel te laat ons bed uit om dat nog mogelijk te maken. In plaats daarvan zijn we de dag begonnen met een uitgebreid pannenkoekenontbijt à la Stockholm, dat om lunchtijd pas bereid was. Daarna hebben weGenève verkend, ook al hadden ze de stad allebei al eens bezocht. De beklimming van de kerktoren was voor Mireille echter nieuw en voor Leonie en mij leuk genoeg om nog eens te doen.

Helaas was de fontein uit, dat had het uitzicht nog mooier gemaakt, maar het zonnetje dat terugkwam, maakte dat weer goed.

Na een bliksembezoek aan het gebouw van de VN (alleen van de buitenkant) op de terugweg (dat is de andere kant op, maar met een uurkaart voor het OV red je dat precies) kwamen we toch een stuk later thuis dan verwacht. Alles bij elkaar kwam de lasagna, eveneens volgens Zweeds gebruik, maar ditmaal van vegetarische receptuur, pas om half 9 uit de oven! Daarna waren we allemaal zo moe dat we maar gewoon zijn gaan slapen.

Dat was gezien de zondagplanning ook geen slecht idee. Om half zeven ging de wekker af voor een dagje sneeuwschoentrektocht. Helaas vertrokken we wat laat en waren alle cafeetjes ook dicht, waardoor we zonder koffiestop (maar belangrijker, wc-stop) aan de tocht begonnen. Na ongeveer drie kwartier / een uur lopen hielden we een kleine pauze, waar de achterkant van een houten huisjes dienst deed als 'bosjes'. Nadien hebben wede tocht alledrie als een stuk prettiger ervaren! En dat wil wat zeggen, want vanaf dat moment begon juist de steile klim!

Hoewelik de berg (Le Môle)al kende van een wandeling met Bernard, had ik de tocht lichter ingeschat. Met Bernard gingen we immers recht de berg op, terwijl er ook paden waren. Ik had zodoende verwacht dat we nu die paden zouden nemen, maar nee, met de sneeuwschoenen was het eveneens recht de berg op. Nu kon je daarmee echter wel beter zigzaggen dan zonder sneeuwschoenen en skistokken, dus wat dat betreft was het niet helemaal recht, maar het was toch weer een heel lang steil stuk. De oude sneeuw, die tegelijkertijd zacht van het smelten en toch ijzig/glad kan zijn, maakte de tocht zwaarder dan de vorige die ik laatst met Ewa ondernomen had.

Er was echter ook een duidelijk pluspunt ten opzichte van de vorige keer: de zon! Het was de hele dag stralend weer en zelfs boven aangekomen overheerste de zon en was er niet veel wind. Daardoor hebben we het grootste gedeelte van de tocht prachtige uitzichten gehad!

De lunch op de top was erg gerieflijk.

Gelukkig gingen we een andere weg terug: voor de afdaling was dat stuk wel te steil geweest. Het type sneeuw zorgde ervoor dat het heel goed mogelijk was om wat glijdend naar beneden te gaan, waardoor je je niet zo zwaar hoeft op te vangen met je bovenbenen. Mireille en Leonie namen dat soms wat al te royaal en lagen meermalen met een vrolijke gil in de sneeuw. Ik had op een gegeven moment wat pech, want er was een heel langzame vrouw voor mij gekomen op een plek waar ik met geen mogelijkheid veilig kon inhalen... Een groot stuk heb ik dus moeten inhouden tijdens de afdaling. Om het goed te maken, en omdat ik na nul keer gevallen te zijn toch wel wat achterliep op Leonie en Mireille, hebben we gedrieën tijdens een van de laatste stukken van de afdaling een stukje een glijbaan genomen, in plaats van gelopen.

Eenmaal beneden hebben we de bezwete kleding meteen weer verruild voor spijkerbroek en normale schoenen (onze chauffeur zal wel een beetje vreemd hebben opgekeken van drie zich verkledende dames in zijn auto), waardoor we niet veel later heerlijk relaxt een kopje koffie/chocolademelk konden wegwerken in een cafeetje op de terugweg (nadat we er eindelijk een gevonden hadden die open was). Terug in Gaillard wachtte ons een minder aangename verrassing: de bise was terug. Terwijl de koude wind langs onze wangen blies, vertoonden onze gezichtensteeds duidelijker de roodverbrande sporen van deze geslaagde dag.

Gelukkig konden we snel aan de bise ontsnappen door een pizzeria in te duiken. Met volle maag was de koude wind een uur later toch een stuk beter te trotseren. Op de terugweg hadden we geluk. Moe van de tocht waren we bang dat we vanaf Carouge nog een half uur moesten lopen, want de bus gaat daar op zondag slechts eenmaal per uur. Na drie minuten wachten kwam hij echter al! Afgezien van het doorspreken van de volgende dag, was de avond snel voorbij. Doodmoe kropen we ons bedje in.

De volgende morgen moest ik werken en zouden Leonie en Mireille naar de Salève gaan om met de kabelbaan op en neer te gaan. Helaas bleek die dicht, dus hadden ze de wandeling naar Veyrier voor niets gemaakt... Gelukkig hebben ze een mooie terugweg gehad door Sierne en langs de rivier, waarna we elkaar rond een uurtje of twee weer thuis troffen voor een kopje thee in het zonnetje op het terras (ditmaal mét zonnebrandcrème).

Met een warme maaltijd om vier uur 's middags sloten we hun bezoek af; daarna moesten ze meteen op weg naar het vliegveld en restte mij een avondje opruimen, kletsen met Renata, terugblikken op een zeer geslaagd weekenden vooruitkijken naar het volgende bezoek...

Zon, werk en ontspanning

De dag na het bezoek aan Zürich steeg de temperatuur voor het eerst weer tot boven het vriespunt. Wat een verschil was dat, iedereen was extra vrolijk op het werk! Het sushi eten ter ere van Crystie's promotieplek, dat door de kou was uitgesteld, werd stante pede heringeroosterd voor de vrijdagavond, die was vrijgekomen omdat we niet meer bij Claudia gingen eten. Helaas voor ons lag de temperatuur op vrijdag weer wat lager en was Genève opnieuw onderworpen aan de bise, de noordoostenwind die vanuit een hogedrukgebied in het noordwesten van Zwitserland over het meer van Genève komt aanwaaien en precies ter hoogte van Genève, dat in een nauwe kom tussen de Jura-bergen en de Alpen ligt, zijn toppunt van kracht bereikt.

Vrieskou + bise = slechte combi = bevriezende vingers...

Gelukkig was het lekker warm in de sushitent en beschermde onze volle magen ons na afloop enigszins tegen de kou.

In het weekend ben ik afgezien van boodschappen doen en een proefpersoon zien weer lekker binnen gebleven, het einde van de ijstijd hoefde ik niet persé aan den lijve te ondervinden. Bovendien lag er thuis nog genoeg werk te wachten. Dat alle weekenddoelen zijn bereikt, was maar goed ook, want er stond ons een drukke week te wachten: drie avond-scansessies op rij! Bij de eerste was Virginie nog aanwezig, maar die had er vervolgens alle vertrouwen in, dus de laatste twee hebben wij helemaal zelf gescand. Al met al is het wel een heftig weekje geweest. Dinsdag en donderdag ben ik ondanks de avonddiensten de hele dag gaan werken, want ik had zo veel te doen, en woensdag en vrijdag heb ik dat weer fijn gecompenseerd met uitslapen en langer thuis blijven hangen. Na de derde persoon op donderdagavond zat het avondprogramma voor de week er nog niet op, want vrijdagavond organiseerde Claudia (masterstudente neurowetenschappen, tevens kamergenote op de uni) een huisfeest met als thema 'Van Londen naar Mexico'.

Ik moet bekennen qua outfit geen moeite te hebben gedaan iets bijzonders bij elkaar te zoeken, maar dat vond ik zelf ook niet nodig, omdat ik niet zo lang kon blijven. De guacamole die ik had meegebracht, paste echter ook prima in het thema, en viel bovendien erg in de smaak.

Voor mij duurde het feest niet al te lang, rond middernacht ben ik er al vandoor gegaan [het feest bleek later tot 8 uur 's ochtends te hebben geduurd] , want op zaterdagochtend zou de wekker al om 5.30 uur afgaan...

La Chaux-de-Fonds
Een voorspoedige trip naar het noordwesten van Zwitserland bracht me terug de winter in. Afgelopen week is Genève namelijk weer getransformeerd tot groen en bruin en heb ik eindelijk weer kunnen fietsen in mijn straat. De derde grootste stad van Romandië, La Chaux-de-Fonds, ligt echter een stuk hoger en dat was te merken aan de toename van de hoeveelheid sneeuw in het landschap naarmate de treintocht langer had geduurd.

Langs de stoepen in La Chaux-de-Fonds lag de sneeuw tot een meter hoog opgestapeld, de stoepen zelf waren lang niet overal schoon, wat betekende oppassen voor gladheid!

Waarom ik op zaterdagochtend zo vroeg in een relatief onbekende stad in een uithoek van Zwitserland doen moest? Volksdansen, wat anders natuurlijk! Mijn dansleraar Jan en zijn partner Richard komen hier al vele jaren in februari een volksdansweekend verzorgen. In Zwitserland heb je nauwelijks echte volksdansverenigingen, maar wel op diverse plekken lokale initiatiefnemers die docenten naar hun plaats halen voor een cursus, waar dan mensen uit heel Zwitserland op af komen. De mensen vormden een bijzondere groep en stuk voor stuk pasten ze allemaal in het spectrum van mensen die ik er 'volksdanserig' vind uitzien, ook al zijn ze heel verschillend.

Qua dansen heb ik mij een heel weekend vermaakt met het leren van naar ik meen een zevental volksdansen, of eigenlijk zes, want eentje kende ik al. Het aanleertempo lag wat lager dan ik gewend ben, maar dat deed niet af aan het plezier. Het internationale karakter uitte zich niet alleen in de diverse dansen, maar ook in de talen. Jan en Richard gaven de hele cursus in het Frans en ook met de franstaligen heb ik Frans gesproken, maar dat werd voldoende afgewisseld met (Zwitser)duits (Jan spreekt ook al Zwitserduits... hij is echt van de accenten en uitspraak...) en Nederlands. Om de een of andere reden liepen er naast Jan, Richard en mij namelijk nog 3-4 mensen rond die Nederlands spraken... Vooral met een van hen, een man die in Rotterdam de dansacademie heeft gedaan en in de tijd van Jan bij het Internationaal Danstheater heeft gedanst, heb ik veel gesproken. Een ander opvallend gesprek was met een vrouw uit Lausanne, die hoogleraar Botaniek bleek te zijn, en bij het horen van de woorden 'promotieonderzoek' en 'slaapgeneeskunde' meteen vroeg of ik soms Mehdi Tafti kende (hoogleraar in Lausanne, doet veel op het gebied van narcolepsie en genetica), wat vanzelfsprekend zo was... Wat is het toch een kleine wereld... O, in het kleine-wereld-kader heb ik nog wel een verhaal: maandagochtend kwam ik op het station in Genève iemand tegen van dit dansweekend, iemand die helemaal niet in Genève woont!

Qua eetcultuur was het weekend erg Zwitsers. Iedereen moest eten meebrengen voor de brunch op zondagmiddag, maar het grootste gedeelte daarvan stond er zaterdag al en werd eveneens zaterdag al verorberd... Niettemin kwam er zondag gewoon weer een hele lading... Stukjes brood, olijven, chips, groentesnacks, gebak, maar bovenal natuurlijk heel veel soorten kaas, maakten er een gezellig en lekker weekend van. Op zaterdagavond was er een heerlijk gezamenlijk diner, bereid door een vrouw uit de groep die in het dagelijks leven kok is. In de middagpauze heb ik geholpen met het snijden en schillen van allerlei groenten. Meehelpen, met name ook op zondag bij het opruimen, was namelijk mijn speciale taakje, in ruil daarvoor mocht ik voor de helft van de prijs aan het weekend meedoen. Nou, dat was natuurlijk geen probleem, in de pauzes was ik er toch en zondag is het gelukt binnen drie kwartier de zaal helemaal schoon te krijgen, waardoor ik precies de eerste trein haalde die ik zonder helpen ook zou hebben gehad.

De overnachting in La Chaux-de-Fonds is trouwens ook nog wel het vermelden waard. We (twee andere meiden en ik) zaten in een Bed & Breakfast op de vijfde verdieping van een of ander gebouw in een zijstraat van een centraal pleintje, dat er van buiten nu niet echt uitnodigend uitzag... Zodra je echter de deur opende op de vijfde verdieping, kwam je in een totaal andere wereld: groot appartement, smaakvol ingericht, mooi uitzicht en werkelijk van alles voorzien... Nespresso-apparaat, springvorm, afwasmachine... Jammer dat het maar voor één nachtje was!

Zondagavond kwam ik gesloopt weer thuis. In tegenstellig tot een eettafel met gasten trof ik de hele familie Hirschel aan, die toevalligerwijs ook aan een maaltijd met stukjes brood en vele soorten kaas zaten... Ik had niet verwacht mee te kunnen eten en had ook eigenlijk nauwelijks trek, maar het was toch weer erg verleidelijk en eveneens een gezellige afsluiting van de week.
Maandag kwam de vermoeidheid echter pas echt tot uiting. Pas tegen de avond zat ik in een werkritme, maar dat kwam gelukkig goed uit, want 's avonds had ik een Skype-gesprek met een Leidse collega op de planning staan en nadien heb ik nog enkele uurtjes gewerkt. Ik moest immers weer in het ritme komen van een avondje werken, want gisteren stond er weer een scan-sessie op het programma. Het was maar goed dat ik al geprobeerd had in het ritme te komen, want dit was de langste tot nu toe. Omdat ik besloot na afloop nog een half uurtje te besteden aan dataopslag, zodat ik vandaag echt lang thuis kon blijven, lag ik pas om 3 uur in mijn bed!

Niettemin loop ik er vandaag weer vrij fris bij, de nachtrust was prima. Momenteel is het echter wat warm geworden in de onderzoekskamer, wat altijd slaperigheid in de hand wekt. Ik kijk daarom al uit naar het labdiner van vanavond... nog een uurtje aan de slag!

Bezoek van een collega

Ondanks de goede voornemens is het me wederom niet gelukt op tijd op Franse les te komen. Vijf minuten moest ik eerder weggaan dan tot nu toe voor de zekerheid, tien minuten eerder zat ik op de fiets. De ochtendspits die ik tegenkwam was echter de ergste die ik tot nu toe heb meegemaakt. In 't begin was het al druk, maar van het zuidelijkste gedeelte van Plainpalais (een groot ruitvormig plein in het centrum dat tot de stedenbouwkundig slechtste beslissingen van Genève hoort) tot en met het station stond het verkeer zodanig vast dat het in 't geheel niet mogelijk was ergens tussendoor te fietsen en ik zodoende de halve weg gelopen heb. De reden: aan de oostkant van het meer is zondagavond ergens een waterleiding gesprongen die is uitgelopen tot een gigantische ijsbaan op een drukke verkeersader, die om die reden is afgezet. Als ik dat eens van tevoren had geweten... Ik was echter niet de enige getroffene: de klas was extreem klein toen ik binnen kwam, maar na mij kwamen er nog drie anderen met dezelfde klacht.

Gabriella scheen het huiswerk overigens totaal vergeten te zijn en, hoewel ik het juist die ochtend had afgerond, heb ik haar er niet aan herinnerd, want haar programma - een rollenspel spelen en een dictee maken - leek me een uitstekende test voor mijn spreek- en luistervaardigheden. Helaas hebben we het dictee echter niet kunnen nakijken, want ze moest zelf eerder weg. Niet dat dat me slecht uitkwam, want nu hoefde ik me niet te haasten voor mijn proefpersoon. Het ontvangen van de proefpersoon voor sessie 1 leverde het bewijs dat mijn taalvaardigheden toch wel aan 't toenemen zijn. Ik heb haar het slaap- en dromendagboek namelijk geheel in 't Frans weten uit te leggen. Dat ging ongetwijfeld niet vlekkeloos, want Avi vroeg de proefpersoon na afloop vertwijfeld of alles haar wel duidelijk was, maar dat was zeker het geval, beaamde ze, dus da's toch weer een mooie verdienste. Het feit dat ze bij de habituatiescans al moeite had haar ogen te openen, is ook goed nieuws voor ons onderzoek.

Door de kou heb ik een rustiger weekje dan verwacht: Crystie viert het hebben toegewezen gekregen van een promotieplaats liever bij hogere temperaturen zodat meer mensen mee willen sushi eten, waardoor ik maandagavond ineens lekker rustig thuis zat. Ook het etentje bij Claudia op vrijdag hebben we maar vast afgeblazen, want die gaat de week erop haar verjaardag vieren, dus het zou wat dicht op elkaar zijn om twee keer haar huis te bezoeken. Voor veel mensen ligt dat namelijk wat ver uit de stad (voor mij echter niet, ik ben relatief snel thuis vanuit haar woning).

Rolf
Niettemin heb ik een aantrekkelijk weekprogramma. Maandagmiddag even na twaalven kwam Rolf aangelopen, hij had de universiteit zonder veel problemen gevonden. Na wat bijgekletst te hebben zijn we gaan lunchen, waarna de grote bespreking met Sophie en Virginie plaatsvond. Sophie heeft ruim drie uur uitgetrokken voor deze bijeenkomst, die wij als zeer vruchtbaar hebben ervaren. We moeten nu in Leiden uitzoeken of we enkele struikelblokken zelf kunnen verhelpen, maar vanuit Genève is er in ieder geval alle bereidwilligheid om op het gebied van fMRI-onderzoek bij narcolepsiepatiënten samen te blijven werken. Omdat de bijeenkomst zo lang duurde, hebben Rolf en ik nadien eigenlijk alleen nog maar e.e.a. nabesproken en op een rijtje gezet, waarna onze wegen zich scheidden. Rolf ging namelijk slapen bij Mehdi Tafti, een onderzoeker uit Lausanne die in Genève woont en met wie wij goed contact hebben.

De volgende morgen meldde hij zich al relatief vroeg op de uni, waar ik hem een rondleiding heb gegeven door het feitelijke onderzoekslaboratorium. Daarna hebben we de wekelijkse seminar bezocht, die deze keer een voor ons onderzoek interessant thema had: de neurale basis van gezichtsherkenning. Na de seminar hebben we nog even samen geluncht en de laatste dingen besproken, waarna Rolf Genève ging verkennen en ik een poging heb gedaan nog wat uurtjes efficiënt te werken. 's Avonds ontmoetten we elkaar weer bij een schattig, gezellig restaurantje in de wijk Paquis, waar we het traditionele raclette hebben gegeten. De tocht ernaartoe was echter niet zo'n pretje! Wat een kou! Vanaf het meer woei een stevig briesje die de gevoelstemperatuur er niet aangenamer op maakte en zelfs zorgde dat het fietsen over de Mont Blanc-brug (de dichtst aan het meer gelegen brug) een wiebelige aangelegenheid was. Hoewel ik van tevoren banger was voor de terugweg - dan zou het immers nog kouder zijn - viel het gevoel uiteindelijk wel mee, want al snel voorbij die brug moest ik heuvelop, waardoor ik de rest van de fietstocht eigenlijk wel lekker warm was. Niettemin was ik blij om thuis te zijn en ben ik binnen een kwartier een heerlijk warm bedje ingedoken.

Zürich
De volgende ochtend ging de wekker vroeg, want er stond een bijna drie uur durende treinreis voor een bezoekje aan het slaapcentrum in Zürich op het programma! Wij hebben in Leiden sinds een aantal jaar een onderzoeksproject lopen met de groep daar, waarvan het inmiddels de hoogste tijd is dat het afgerond wordt. Omdat ik mogelijk een deel van de data mag verwerken, was ik mee. Daar aangekomen bleek dat nog steeds niet alle data volledig bij elkaar verzameld waren op één computer, maar het grootste deel van wat er wel was, mochten we in ieder geval mee. Dat moesten we aan het eind van de middag maar komen ophalen, zodat de onderzoekster daar het nog iets completer zou kunnen maken.

In Zürich hebben we onder het genot van twee slices pizza nog een onderzoeksbespreking meegemaakt, waarna Rolf mij een paar uurtjes de highlights van de stad heeft laten zien. Vanwege het onderzoek was Rolf daar namelijk al enkele malen eerder geweest. Hoewel het koud was, hebben we toch met plezier rondgelopen; op hoog tempo was dat best te doen.

Niettemin hebben we na afloop van de wandeling verwarming gezocht in een cafétje waar we ook de lunch wat hebben aangevuld.

Zürich is trouwens een hele leuke stad! Ik moet bekennen dat ik het een veel mooiere stad vind dan Genève en denk dat ik aan de uitwisseling sneller net zo'n wauw-gevoel als ik bij Stockholm had, zou hebben overgehouden als ik naar Zürich was geweest, maar spijt dat ik in Genève zit, heb ik niet, hoor. Ik vind het vooral heel prettig dat het stad zo lekker compact is, waardoor ik hem al heel gauw voldoende heb leren kennen en eigenlijk nooit verdwaal en alles mooi op de fiets kan afhandelen. Zürich, waaronder het oude centrum, is een stuk groter, waardoor je toch meer tijd nodig hebt om het te leren kennen. Voor een kort bezoekje in de kou was het echter een superstad!

Ook 's avonds hebben we een leuke tijd gehad. Het hoofd van enkele neurologische afdelingen, waaronder de slaapgroep, is een goede vriend van Rolf en nam ons mee uit eten naar een heerlijk Italiaans restaurant aan het meer van Zürich. Hoewel Zwitsers normaal gesproken laat eten, wilde deze onderzoeker vandaag graag vroeg afspreken, want hij wilde op tijd naar bed om de volgende morgen vroeg op te kunnen staan. Dat kwam ons ook fantastisch uit, want Rolf zou bij die onderzoekster slapen die om 9 uur klaar zou zijn met een vergadering en ik wilde uiterlijk de trein van 21.04 halen om nog op een enigszins acceptabel tijdstip in Genève aan te komen. Dat is uiteindelijk op het nippertje gelukt, waardoor de dag helemaal goed is afgesloten. Moe maar voldaan ben ik, eenmaal thuis, meteen mijn bedje ingedoken, waar ik heerlijk kon uitslapen, omdat ik door de geplande scanavond de volgende dag niet vroeg op de universiteit hoefde te zijn.

Frans

Bonsoir!

Afgelopen week was het eindelijk zover, de eerste Franse les. Ik was wat aan de late kant, maar gelukkig was de docente ook net even weg, dus gaf het niet. Stiekem wist ik wel dat ik net iets meer dan een half uur fietsen moest rekenen, maar om de een of andere reden was het toch niet gelukt op tijd te vertrekken. Ik was vooral erg benieuwd naar het niveau van de groep. Dat werd meteen goed duidelijk, want we moesten twee bij twee een gesprekje voeren en elkaar daarna aan de groep voorstellen. Het overgrote deel van de groep spreekt duidelijk vloeiender Frans dan ik. Na deze opdracht moesten we echter allemaal voorlezen uit een Franse tekst, maar daarin bleek ik zo slecht nog niet. In tegenstelling tot voornamelijk de van origine spaanstaligen in de groep, hoefde de docente geen verbeteringen aan te brengen in mijn uitspraak. Op het gebied van tekstbegrip loop ik zeker niet achter en wat grammatica betreft denk ik ook niet, maar dat weet ik niet zeker, omdat we nauwelijks iets aan grammatica hebben gedaan. De tweede Franse les op woensdag was eigenlijk een kopie van de eerste (en dan bedoel ik niet dat ik weer te laat was - sneeuw fietst toch langzamer - maar dat de inhoud gelijk was). Na een uitvoerige introductie van voorstellingen en tentoonstellingen die we volgens de docente echt moesten bekijken en een herhaling van elkaars namen en afkomst, lazen we wederom een tekst. Het was best een interessant stuk over de rol van enkele Zwitsers tijdens Tweede Wereldoorlog. Blijkbaar gaat die tentoonstelling daarover - misschien moet ik daar toch maar eens heen. Op de een of andere manier heeft de tekst wel ongeveer de rest van de les in beslag genomen. Dan moet ik er ook wel bij zeggen dat we steeds de betekenissen van de moeilijke woorden uit de zin doornemen en dat de docente - Gabriella heet ze - ook steeds vraagt welke werkwoordstijden we zijn tegengekomen.

Of deze manier van lesgeven mij gaat brengen wat ik nodig heb, weet ik niet. Het vergroot in ieder geval mijn blootsteliing aan (op een duidelijke manier) gesproken Frans en vergroot daardoor de koppeling van klanken aan geschreven lettergrepen, omdat ik door het duidelijk spreken van de docente de tijd heb om het gehoorde in mijn hoofd te verwerken. Of het mijn actieve woordenschat ook vergroot (mijn belangrijkste struikelblok) weet ik niet, maar conversaties beter kunnen verstaan is ook al heel wat. Voor woordenschat een grammaticauitleg zou ik waarschijnlijk terug moeten naar B1, maar ik denk dat ik het voorlopig nog even aankijk in B2. Als ik zelf de motivatie kan opbrengen om de meegebrachte Hageveld-aantekeningen en -woordenlijsten te bestuderen, dan kom ik er waarschijnlijk wel.

Niettemin heb ik na de les aan Gabriella gevraagd of dit een beetje haar vaste stramien van lesgeven was. Nee, een vaste stramien had ze niet echt, zei ze, ze deed wat ze tegen kwam. Of ik soms iets anders wilde... 'Nee hoor, ik denk dat het heel nuttig is voor mij om zo met luisteren en spreken te oefenen. Ik heb alleen nog wat grammaticale vragen bijvoorbeeld over ...' 'Uitstekend, weet je wat, bereid wat zinnen voor voor maandag waarin je deze constructies tegenkomt en dan behandelen we die plenair', was het antwoord. Jippie, meer huiswerk voor mezelf... Hiernaast moeten we namelijk ook over een actueel item vertellen dat we hebben opgevangen en dat, volgens ons, op een of andere manier betrekking heeft op Genève of Zwitserland. Nou ja, ik heb gisteren het Frans-Zwitserse nieuws gekeken, maar verder dan de Griekse schuldencrisis, de kou in Europa, het veto van China en Rusland over Syrië en de tijdelijke comeback van een Franse zangster uit de jaren '60 ging het niet...

We zullen wel zien hoe het loopt. Ik heb een vreselijk productief weekend achter de rug, maar alleen mijn Franse huiswerk is nog niet af... Maar ach, ik hoef pas om vijf voor half negen weg... zou nog tijd over moeten hebben... (gevaarlijke gedachte, want woensdag was ik te laat omdat ik tijd over had en aan de slag ging en toen te laat ophield).

Fietsen in de winter
Voor morgen heb ik niettemin zeer goede voornemens op tijd te vertrekken. Onze straat zal ik wel moeten lopen, maar de rest is inmiddels goed te fietsen. Onze straat hoort echter niet bij de openbare weg en is zodoende vorige week na de hevige sneeuwval niet schoongeveegd. Daarom is de straat nu al enkele dagen veranderd in een ijsbaan. De winterse vrieskou heeft dat er ongetwijfeld niet minder erg op gemaakt en heeft de paar vlokjes die nog zijn bijgevallen natuurlijk ook weer laten aanvriezen. Ook in de buurt van de Open Universiteit (achter 't station) zijn niet alle straatjes schoon, dus ik moet tijd incalculeren om daar te lopen.

Voor de rest mag ik trouwens niet klagen, de wegen worden hier prima bijgehouden. Dat is ook de reden dat ik het toch steeds op de fiets geprobeerd heb. Het enige onhandige is de volgorde van belangrijkheid van openbare ruimte:
1 - de autoweg;
2 - de stoep;
beide worden goed schoongeveegd en op beide wordt zout gestrooid. En jawel, wat ligt daar precies tussen: je raadt het al, het fietspad dat nu dienst doet als opslagplaats voor aan de kant geveegde sneeuw. Kortom, als fietser mag je nu meedoen aan de lusten van het dagelijkse stadsverkeer, inclusief de autofiles... Heel fijn. Gelukkig zijn de automobilisten hier wel van alles gewend, dus fietsen op de rijbaan heeft me nog nooit angstige situaties bezorgd. Ik moet wel toegeven dat ze na twee dagen, toen prioriteit 1 en 2 voldoende verholpen waren, zijn begonnen aan het voor de helft vrijmaken van de fietspaden, dus op de meeste plekken kun je nu wel weer veilig op een stukje van het fietspad terecht. Alle wegoppervlakten die sneeuwvrij gemaakt zijn, zijn inmiddels wit uitgeslagen van 't zout.

Dat geeft wel weer een veilig gevoel met zulke temperaturen. Over de kou hoef ik naar jullie echter niet te schrijven, de temperaturen in Nederland en Zwitserland (de koudere delen van Zwitserland daargelaten) zijn ongeveer hetzelfde. Vanwege die kou had ik al bedacht dat ik me het hele weekend binnen in huis zou opsluiten om hard te werken. Ik hoefde alleen gisteren nog even naar buiten om boodschappen te doen. Naar Frankrijk wilde ik niet, 20 minuten is me in die kou te ver. In de stad, niet heel ver hier vandaan (minuutje of 12 denk ik) heb ik laatst echter een Lidl gespot. Daar was ik wel nieuwsgierig naar, kijken of de prijzen daar op het niveau van 'normale' prijzen bij ons zijn. De Lidl heb ik echter niet gehaald. Ik heb me onderweg bedacht en ben de eerste supermarkt ingedoken die ik tegenkwam. De sterke wind (en dat wil wat zeggen, hier is bijna nooit wind) maakte de gevoelstemperatuur nog vele malen lager. Afgezien van dit uitstapje van een half uur en het rondje dat ik vanmiddag om Basti's auto heb gelopen (die heeft nog geen rijbewijs, maar heeft al wel een auto gekocht - een oude volkswagenbus) ben ik er echt in geslaagd het hele weekend binnen te blijven. Het fitnessapparaat bood de benodigde beweging en mijn laptop het tijdverdrijf (werk!).

Professeure Sophie
De Franse lessen waren niet de enige momenten waarop ik met gesproken Frans in aanraking kwam deze week. Woensdagmiddag stond er iets heel bijzonders op het programma: Sophie Schwartz, medehoofd van het lab en mijn supervisor hier, moest een praatje houden als verdediging voor het verkrijgen van het professoraat. Het praatje - in 't Frans - heb ik vrijwel geheel kunnen volgen, de vragen na afloop nauwelijks. Dit kwam echter niet zozeer door het wegvallen van de dia-ondersteuning, als wel doordat ik de vragenstellers zelf niet verstond; Sophie's antwoorden waren soms nog wel helder voor me.

Ik vond het een bijzondere ervaring om bij zoiets aanwezig te zijn. Lang niet overal is het namelijk gewoonte zo'n plechtigheid in te voeren. Het praatje is goed gegaan, maar officieel is Sophie nog geen professor. Daar moet nog een traject van enkele weken overheen (met ongetwijfeld administratieve rompslomp), maar haar professoraat hebben we diezelfde middag maar vast gevierd met een borrel. Sophie zelf werd daar gelauwerd met vele cadeaus die een professor nodig heeft: een leesbril, een lange lineaal, een mooie pen, een zweepje om iedereen aan 't werk te zetten, een boekje over slaap, een wake-up-light etc.

Je vous préviens, je ne vais pas chanter
Met Sophie's praatje zat het er wat Frans betreft nog niet op op woensdag. Gabriella had immers een musical aangekondigd die we volgens haar echt moesten gaan zien, en die woensdag- en donderdagavond gratis toegankelijk was voor studenten van de Open Universiteit. In de les dacht ik nog dat ik eventueel wel die donderdag zou gaan (tegen beter weten in, want dat was later op de avond en dan zou het verlaten van een warm huis niet aanlokkelijk zijn), want woensdag zelf zou niet lukken met etenstijd. Dankzij het uitgebreide hapjesassortiment op de borrel voor Sophie had ik echter geen avondmaal meer nodig en ben ik daarom toch maar gegaan.

Conclusie: nou, er werd wel degelijk gezongen, hoor :) Ik denk dat ze wel twintig liedjes hebben gezongen en dat ik er slechts twee echt begrepen heb. hoewel er echt heel duidelijk werd gezongen. Niettemin is het nog te snel voor me. Soms verstond ik wel veel individuele woorden, maar kon ik de betekenis van het geheel gewoon nog niet overzien. Spijt dat ik gegaan ben, heb ik allerminst. Hoewel ik niet alles begreep, vormde het bijwonen van deze voorstelling een heerlijke ontspanning. Bovendien heb ik van tevoren nog eventjes mijn Frans kunnen oefenen met twee studiegenootjes van de cursus die ook waren gekomen.

Hé, een idee komt op: als ik nou morgen toch aan de beurt ben om wat te vertellen over Genève, dan kan ik natuurlijk altijd verslag doen van de voorstelling ;) Mooi, kan ik nu met een gerust hart naar bed. 't Is tijd om uit te rusten en me voor te bereiden op een druk weekje! Morgen komt namelijk mijn collega Rolf uit het LUMC op bezoek voor drie dagen. Woensdag gaan we samen naar Zürich om daar met andere onderzoekers te praten. Op de een of andere manier is het verder gelukt om elke andere doordeweekse avond iets te plannen, dus tijd voor 't huishouden of andere privécomputerklusjes zal er deze week niet zijn. Best kans dat er volgend weekend dus weer heel wat te vertellen is...

Sneeuw! (2)

Niet origineel om een verhaal voor de tweede keer deze titel te geven, maar dat neemt niet weg dat ik het net zo hard uit had willen roepen als de vorige keer (als het niet harder is). Nog geen week geleden beklom ik met Luka een rotsige Salève, die alleen op de top wat sporen van oude sneeuw vertoonde. Kijkend uit het raam deze morgen blijkt de hele berg echter wit! Achteraf gezien is dat niet verrassend, want de dichtheid van het wolkendek dat gisteravond de top verhulde, was buitengewoon. Het moet haast wel de hele nacht gesneeuwd hebben rond die berg, want zelfs de vrijwel verticale, lichtbruine rotswanden doen bijna volledig wit aan. Het verschil in weer blijft voor mij apart: ik bevind me op nog geen kwartier fietsen van de voet van die berg, maar in deze omgeving is geen vlokje te bekennen...

Een half etmaal verder: een nog hardere uitroep! Terwijl ik rond een uur of half één 's nachts de universiteit verlaat, dalen de vlokjes op me neer! Het sneeuwt waarschijnlijk nog niet zo lang, want alleen de bermen beginnen zachtjes aan wit te kleuren. Toch is het een mooie, sprookjesachtige verrassing na zo'n eerste scanavond! Sneeuw maakt het in mijn ogen altijd veel minder laat op de avond lijken, terwijl desalniettemin de wereld een beetje stil lijkt te staan.

Hard doortrappend (al fietsend is de sneeuw helaas minder prettig, het hindert veel meer dan regen je vermogen om vooruit te kijken) blik ik nog even terug op het experiment. Hoe soepel is het allemaal wel niet begonnen? De inleiding, het aanbrengen van de kap, het ging allemaal geweldig! Zelfs de wisselstroomweerstand van elektrode PO9 (verwijst naar een plekje op de schedel) werkte mee vandaag! (Toelichting: de weerstanden moeten voldoende omlaag gebracht worden, maar om een of andere reden waren we er bij deze elektrode nog nooit in geslaagd de mate van die weerstand ook maar enigszins te veranderen - we dachten eigenlijk al dat hij stuk was.) Bij het uitvoeren van de weerstandsmeting werden we blij verrast: het computerscherm toonde slechts blauwe rondjes (blauw geeft aan dat de weerstand perfect verlaagd is). Eenmaal in de scannerruimte begonnen echter de tegenslagen. Het apparaat dat de oogbewegingen volgt, werkte niet. Gelukkig is dat voor ons geen belangrijke meting, dus besloten we, toen Virginie er eenmaal was om toe te zien op het goede verloop van het experiment, om door te gaan zonder deze metingen. Daarna ging het een half uurtje goed. We liepen zelfs behoorlijk voor op schema. Aan het eind van de tweede spelletjesronde bevroor echter het beeld tijdens het zwarte ‘rustscherm'. Terwijl we ons afvroegen of het scherm nu niet opvallend lang op zwart bleef staan (langer dan de geplande 90 seconden), ging de alarmbel. Blijkbaar vond ook onze proefpersoon dat de pauze wel lang genoeg had geduurd. Het computerscript (dat inderdaad vastgelopen bleek) werd gestopt. Een poging de fout snel op te sporen met behulp van de foutcode bleek weinig zinvol, die was namelijk niet veelzeggend. En dus werd in een supersnelle Franse conversatie van Avi en Virginie het volgende besloten. De metingen van de tweede spelletjeshelft zijn door de fout onbruikbaar geworden, maar als we niettemin de gewenste omstandigheid zouden kunnen creëren (het wel/niet winnen van bepaalde spellen), dan zouden we wel degelijk gebruik kunnen maken van de slaapdata die we nog zouden vergaren. Zodoende werd, terwijl de proefpersoon geduldig tien minuutjes op ons wachtte in de scanner, een powerpoint-knutselwerkje gefabriceerd dat aan de proefpersoon werd verkocht als ‘oude versies van de spellen'. En het werkte! Ze won wat ze winnen moest, verloor wat ze verliezen moest en had niet eens echt door dat het allemaal maar nep was. De MRI-scanner hadden we dan ook laten draaien tijdens deze laatste minuten, ook al zijn de beelden onbruikbaar. Zelfs na deze hele improvisatie liepen we nog voor op schema. De pauze voor de slaapfase was daarom lekker relaxt. Met het aanbreken van de slaapfase start het ‘saaie' gedeelte van het experiment. Doordat het apparaat voor de oogbewegingen niet werkte, konden we niet zien of de proefpersoon af en toe de ogen opende. Aan de EEG-metingen zou je moeten kunnen zien of iemand slaapt, maar het lukte ons niet dat ter plaatse te beoordelen. De MRI-scanner zorgt namelijk voor grote fouten in het signaal, waardoor het onleesbaar wordt. Als je die er uit weet te halen, dan kun je het signaal weer lezen, maar dat lukte Virginie niet in het programma waarmee je gelijktijdig aan het meten het signaal kunt bekijken. Het gevolg hiervan was dat we bijna een uur in stilte hebben gewacht. Intussen werd de stemming wel steeds beter, want vrijwel niemand wil na zo'n heel experiment nog zo lang in de scanner blijven liggen terwijl hij wakker is... Toen het uur bijna rond was, werden we opgeschrikt door de communicatiesignalen. Jawel hoor, driemaal knopje 4, 'ik wil er graag uit'. En huppakee, binnen vijf minuutjes was het geregeld, begon de proefpersoon aan het wassen van haar gezicht en begonnen wij aan het opruimen. Na de debriefing, waarbij ik me toch wat slaperig begon te voelen (Frans meeluisteren vraagt nog steeds veel van mijn concentratie en is extra slaapverwekkend als je slechts een passieve toeschouwer bent), restte mij nog het o zo leuke wassen van de EEG-kap, maar daarna kon ik dan ook echt weg,

Niet verrassend heb ik daarna heerlijk geslapen. Al bij het eerste wakker worden (lang voordat ik moest opstaan) zag ik door mijn raam dat de grond wit was. Dat wil wat zeggen, want dat kleine stukje tuinbodem waar ik op uitkijk, is behoorlijk beschut. 'Als dat al zo duidelijk wit is, dan zal er wel een pak sneeuw gevallen zijn', dacht ik terwijl ik me voor nog twee uurtjes omdraaide. Heerlijk is dat, lekker mogen uitslapen op je werkdag. Even na half tien was het dan toch tijd om op te staan en te aanschouwen hoe het er buiten voor stond. Nog voor ik dat kon doen, kwam ik Renata tegen, de huidige schoonmaakster. Die riep me al meteen toe 'wat een sneeuw, hè', dus als ik nog twijfelde, was dat nu wel over. Eenmaal boven aangekomen, kon ik haar geen ongelijk geven. Aan de tafel te zien was er gedurende de nacht een pak van minsten 15 centimer gevallen. En het sneeuwde nog steeds!

Renata heb ik volgens mij nog niet eerder genoemd. Zij en Kristina wisselen elkaar steeds voor enkele maanden af. Nog voordat ik haar ook maar gezien had toen ik half januari terug kwam, vond ik haar al geweldig. Bij aankomst bleek er een extra stofzuiger in de wasruimte beneden te staan en was die oude rode, die altijd zo stinkt naar hondenharen als je hem gebruikt (ook als je stofzuigerzak en filter vervangt), ver naar achteren geschoven. Wat luchtjes betreft is de nieuwe oude stofzuiger een ware verbetering. 't Bleek echter niet alleen de stofzuiger die het leuk maakte dat Renata er is. Renata zelf is een vrolijke jonge meid van (ik geloof) 27 en spreekt goed Duits. Wat een verademing is dat, zeg, om gewoon normaal te kunnen praten met iemand die je gedurende de dag misschien nog wel het vaakst tegenkomt in dit huis! Daarbij is ze ook heel gezellig. Ze staat zeker een half uur eerder op dan Kristina altijd deed, en aangezien ik sinds mijn terugkomst de meeste dagen ongeveer een half uur later was dan in november en december, ontbijten we vaak tegelijkertijd.

Renata heeft alleen niet zo veel geluk gehad met haar komst hier. Een klein sneetje in haar hand nadat ze uitschoot bij het koken bleek de volgende dag een blauwe vinger en gezwollen hand opgeleverd te hebben! Na een langdurige overhaalsessie van Jessica durfde ze dan toch met haar mee naar de spoedeisende hulp. Laat op de avond keerde Jessica alleen terug; Renata zou, als er plaats was, de volgende dag geopereerd worden! Zo'n klein sneetje met zulke ernstige gevolgen, echt bizar! Bij de operatie de volgende dag zou blijken dat een slagader, ader en zelfs deels een zenuw waren beschadigd. Inmiddels loopt Renata alweer zo'n twee weken met een spalkje om haar hand rond. Etenswaren snijden waarbij je die met je ene hand moet tegenhouden, gaat niet, en dus leert haar man Kamil de kneepjes van het eten bereiden. Laatst kreeg hij uitvoerig les in het in blokjes snijden van mango's. Stofzuigen is ook moeilijk voor Renata, omdat je de stofzuiger bij het verplaatsen van verdiepingen nu eenmaal met twee handen moet tillen. De rest is wel te doen, maar dit gaf Susanne in ieder geval genoeg zenuwen om Kristina te polsen of zij niet weer terug zou kunnen komen. Half februari vertrekt Kamil namelijk, die is seizoensarbeider in Duitsland. Omdat het onzeker is hoe snel Renata zal herstellen, zou Susanne liever het zekere voor het onzekere nemen... Ik weet het niet... ik heb ook geen idee hoe snel de functionaliteit weer terug komt in die hand, maar ik hoop van harte dat het snel genoeg is... Liever maak ik de tijd hier af met Renata... Kristina kan overigens toch niet eerder dan 1 maart komen, dus wie weet brengt tijd de redding.

Terug naar de titel. Hoewel die in mijn beleving geenzins is bedacht door het uitje dat ik afgelopen zondag heb gedaan, past het er ten zeerste bij. Ergens vorige week vroeg Ewa (een collega hier) of ik plannen voor zondag had. Nou nee, niet echt specifiek. Of ik dan mee wilde op raquettes. Watte? Na driemaal vragen wat ze zei, moest ik tot de conclusie komen dat ik het woord simpelweg niet kende. 'Dat is wat mensen die niet skieën hier in de winter doen', luidde de uitleg. De foto's die ze tevoorschijn toverde, boden meer duidelijkheid. Er blijkt hier een vereniging voor deze zogenaamde sneeuwschoentrektochten te zijn, mede geleid door ene Bert Verstappen, oorspronkelijk afkomstig uit Maastricht (wist Ewa me te vertellen). Ewa was al eens eerder mee geweest op een trektocht of ‘normale' wandeling, maar herinnerde zich nu pas weer het bestaan van de vereniging.

Het aanbod mee te gaan klonk al direct aanlokkelijk. Het leek me wel wat om weer een lekkere wandeltocht te maken, maar dan dit keer in de sneeuw. De prijs overtuigde me nog meer. Voor een luttele € 5 mag je als niet-lid mee en daarnaast word je nog geacht een bijdrage te leveren aan de benzinekosten van de bestuurder met wie je meerijdt. Na een bevestigingsmail van Bert ging afgelopen zondag zodoende om 7.15 uur de wekker. Wat een tijd voor een zondag, maar geen seconde heb ik dat betreurt! Even in het berghok wat skistokken bij elkaar scharrelen en klaar was ik om weg te gaan. Aangekomen bij de parkeerplaats bij een noordelijkere Frans-Zwitserse grens in Gaillard was ik al licht bezweet in mijn geleende skibroek. Het windje op de parkeerplaats in het midden van het centrum deed mijn tenen bevriezen, en ik begon lichtjes te vrezen dat ik het misschien wel erg koud zou krijgen. Ik had immers geen winddicht jack aan, maar mijn ‘gewone' winterjas. De weersvoorspellingen die anderen hadden opgezocht (gevoelstemperatuur van -6 bovenop de berg waar we heen zouden gaan), waren ook niet bepaald een prettig vooruitzicht. Gelukkig bleek de gedachte waarmee ik mezelf de hele ochtend probeerde gerust te stellen ('maar als je beweegt, krijg je het vanzelf warm') inderdaad de waarheid en heb ik het amper koud gehad, afgezien van het einde van de lunchpauze op de op van Sur la pointe (Bellevaux).

Zover is het echter nog niet. Een internationale groep mensen verzamelde zich gedurende een half uur wachten op de parkeerplaats, een goede afspiegeling van de bevolking van Genève. Behalve Bert waren er geen andere Nederlanders, maar toch heb ik een tijdje Nederlands gesproken. Er was namelijk een Pools stelletje dat een aantal jaar in Rotterdam heeft gewoond (de jongen deed daar zijn promotieonderzoek in 't Erasmus MC). Met name het meisje sprak goed Nederlands. De stoet auto's vertrok op weg naar het plaatsje Mégevette op ongeveer een uurtje rijden van de parkeerplaats vandaan (over B-wegen). Daar streken we voor een kop koffie of warme chocolademelk (in mijn geval aangevuld met een overheerlijk, echt croissantje) neer in een cafeetje. Ook de betalingen volgden daar en het was mogelijk er sneeuwschoenen te huren tegen een belachelijk goedkoop tarief. De mensen die ze eerder al in Genève hadden gehuurd, moesten vast spijt gehad hebben! Mijn tenen waren al niet meer bevroren toen we daar aankwamen, maar opgewarmd met chocolademelk voelde ik me nog beter voorbereid om te gaan. Het begin van de tocht was nog een klein stukje rijden van dit plaatsje vandaan.

Eenmaal aangekomen, was het tijd om de sneeuwschoenen om te binden. Gelukkig gaat dat stukken makkelijker dan mijn stroeve skischoenen. De sneeuwschoenen blijken handige trucjes te hebben, zoals een blokje dat je kan omklappen en dat onder je hak terecht komt, waardoor je hielen hoger staan. Dit is vooral heel prettig als je een stuk steiler omhoog zou moeten.

In het begin was dat echter nog niet het geval, we liepen gewoon in colonne achter elkaar aan over een pad de berg op. Het was al gauw duidelijk dat we niet voor het uitzicht kwamen. Een dicht wolkendek verhulde alles wat verder dan 40 meter weg was. Op een gegeven moment stonden we daar, aan de voet van de aangekondigde helling. Door de mist konden we nog niet zien hoe lang het steil zou blijven, maar we waagden ons er dapper aan. Het bleek eigenlijk niet zwaarder dan een gewone bergwandeling en is door de sneeuwschoenen veel gelijkmatiger voor gewrichten, maar niettemin ging mijn hart goed tekeer en hoefde ik echt niet meer bang te zijn voor kou. Bovenaan het steile stukken hielden we even pauze terwijl we wachtten tot de laatste van de groep ons hadden ingehaald. Het op de tong laten smelten van wat rijp van een rozebottelstruik bracht verkoeling.

Op naar het laatste gedeelte van de tocht. Hoewel dit veel minder steil was, vooral omdat we al zigzaggend naar boven gingen om de groep niet uiteen te laten vallen, was het niet het gemakkelijkste stukje. De sneeuw werd er stukken hoger en we stapten eigenlijk volledige verse sneeuw in.

Dat maakte vooral de keerpunten in de zigzaggen lastig. Samen met iemand ander besloot ik de zigzaggen maar te laten voor wat het was en gewoon weer recht naar boven te lopen. Iedere 1,5 meter moesten we dan even pauze houden omdat we anders vóór de leider uitkwamen, maar dat liep toch wat prettiger. Terwijl de dikte van het pak sneeuw en het wegtrekken van de ergste bewolking zorgde voor een prachtig winterwonderlandschap, bereikten we ineens de top.

Dat mocht ook wel, want het was half 2 en dus wel lunchtijd. Na de lunch brak het vervelendste gedeelte van de tocht aan. Terwijl vrijwel ieders eten al op was, duurde het nog zo'n vijftien minuten voordat we aan de afdaling begonnen. In die tijd bevroren vingers en tenen van menigeen... Mijn tegen bleven gelukkig bespaard, ondanks de al wat natte schoenen, maar mijn vingers prikten net zo hard mee. Gebruikmakend van de nordic-walking-truc om je vingers te stekken bij het vooruit slingeren van arm en stok, wist ik dat echter in zo'n tien-vijftien minuten na het begin van de afdaling weer op te heffen.

Van tevoren had ik me afgevraagd of er een speciale truc was voor het lopen met sneeuwschoenen, zoals je bij langlaufen wel hebt. Dat bleek niet het geval, het was eigenlijk gewoon normaal naar boven lopen. Vooral bij de afdaling merkte je echter het speciale nut. Hoewel ze van voren afgerond zijn als ski's, hebben ze daaronder recht naar voren stekend metalen zaagtand-uitsteeksel dat voorkomt dat je meer dan een centimeter of drie naar beneden glijdt. De afdaling verwerd daarmee tot een heel gelijkmatig schuifstappen, waardoor je gewrichten en spieren geenzins de belasting ondergaan die een normale wandelafdaling met zich meebrengt. Dat uitte zich de volgende dagen dan ook in de afwezigheid van spierpijn. In iets meer dan de helft van de tijd die de beklimming duurde, stonden we weer beneden. Dit keer werd er stukken minder getreuzeld en reden wij als een van de eerste auto's terug naar het cafeetje in Mégevette. De sneeuwschoenen werden ingeleverd, de volgende kop warme drank werd achterovergehaald en het was tijd om afscheid te nemen van nieuwgemaakte vrienden. Al doezelend in de auto bereikten we in no-time Gaillard, waarna mij nog een fris fietstochtje restte. Thuisgekomen warmde een snelle douche me weer helemaal op en kon ik nog net op tijd aanschuiven bij het avondeten. Wat een heerlijke dag was dat!

Tijdens de wandeling en in de auto hebben we nog hardop uitgesproken hoe bijzonder het eigenlijk is dat je je de hele dag in een 'vlakke' stad bevindt omringd door bergen, maar zonder dat je echt een wintergevoel hebt, terwijl je met een uurtje rijden alle richtingen uit in winterwonderland terecht komt.
Na de sneeuw van afgelopen maandagnacht voelt die stelling echter eventjes niet meer helemaal terecht, maar de ligging van Genève blijft nog steeds bijzonder. Ik heb op zo'n dag (ook in december bij het skiën) echt het gevoel dat je mijlenver weg bent, helemaal ontsnapt aan het leven van alledag.

Luka

Het voelt nog vroeg als na zes uur slaap de wekker gaat, maar ik heb er geen problemen mee om op te staan. Over een klein uurtje arriveert Luka als het goed is met de bus!

Zijn tentamenperiode zit er alweer op, een lange vakantie met vrienden gaat niet door (zodoende was er geld over), dus het ooit eens geopperde idee om eind januari bij mij langs te komen in Genève wordt werkelijkheid! Dit vertelde hij me zo'n drie dagen voor vertrek. Het is een klein beetje apart om na één week terug te zijn al bezoek te krijgen van familie, maar het heeft me de eerste dagen hier veel gegeven om naar uit te kijken.

Ja hoor, daar is het smsje dat hij in de bus zit. Netjes op tijd wacht ik hem 20 minuten later op. De bushalte van de bus die direct van 't station naar Vessy gaat, is zeker een kwartier lopen van mijn huis vandaan, dus stap ik achterop mijn eigen fiets en fietst Luka ons naar huis, terwijl ik zijn trolleykoffertje achter me aan trek. 't Is wat illegaal hier om met z'n tweeën op een fiets te fietsen, maar op zondagochtend in een slapend plaatsje (niet in de stad, vergelijk Vessy met wat Driehuis is ten opzichte van Haarlem) moet dat geen probleem zijn.

Nadat Luka bij mij een tweede ontbijt achter de rug heeft, vertrekken we weer op de fiets in omgekeerde richting. We gaan de Salève beklimmen! Ik durfde nog niet helemaal te hopen dat Luka daar na een halve nacht slaap (hij moest vroeg op om te vliegen) zin in zou hebben, maar gelukkig was dat zo.

Met behulp van Bernards kaart vinden we het startpunt van de route die vanaf Veyrier zelf omhoog gaat. Dat is een handige plek, want boven kunnen de we dan mooi de kabelbaan naar beneden nemen. Dat spaart een hoop spierpijn! De route zelf was echter behoorlijk inspannend! Met het vlakke stuk erbij tot het begin van het pad hebben we er ruim een uur meer over gedaan dan dat het me normaal gesproken met Bernard kost, maar die rijdt dan ook naar een hoger gelegen startpunt, dus de vergelijking is niet helemaal eerlijk.

Ook dit was weer een route waarvan je denkt 'hoe komen we in 's hemelsnaam boven', want grote delen van de tocht kijk je uit op vrijwel verticale rotswanden. Het pad blijkt echter altijd overal netjes tussendoor te slingeren en is prima onderhouden met wat stapstenen of een metalen hek op plaatsen waar het pad wat smaller is en langs een afgrond loopt.

Luka is eigenlijk meer een fietser dan een wandelaar, maar gelukkig genoot hij zeker ook van de tocht. Niettemin waren we allebei blij om bovenaan te komen. Daar wachtte ons een kleine verrassing, namelijk wat restanten sneeuw in de berm van de weg die over de top loopt. Daar konden de beblubberde schoenen mooi mee worden schoongemaakt.

Het uitzicht van vandaag heb ik nog nooit gehad. Helaas kon ik Luka niet zo mooi de Franse Alpen laten zien, want daar hing een aardig wolkendek boven, maar nu was de andere zijde voor de verandering helder! Dit leverde een prachtig uitzicht over Genève en het meer op! Ik had niet gedacht dat je van boven zo'n groot gedeelte van het meer zou kunnen zien!

Lang zijn we er echter niet gebleven, want de wind was boven sterk en koud. We zijn dus maar gauw de weg afgelopen op zoek naar het beginnen van de kabelbaan. Dat was met een klein half uurtje lopen iets verder dan gedacht, maar nog altijd velen malen sneller dan weer naar beneden lopen. Volgens mij heb ik nog nooit van mijn leven in zo'n steile kabelbaan gestaan, echt apart. Hij daalt ook vrij snel af, wat te merken is aan de drukverandering in je oren.

Des te sneller waren we echter thuis en dat mocht ook wel, want het was uiteindelijk half 4 dat we gedoucht en wel aan de pompoensoep zaten (lunch). Niet veel later was het alweer tijd om te gaan koken. We hadden namelijk afgesproken om gezellig met de kinderen te gaan eten en wij zouden daartoe de pannenkoeken aanleveren. Pannenkoeken met kaas zijn ze wel gewend in Zwitserland, maar niet dat de kaas al in de pannenkoek is meegebakken. Normaal strooien ze er gewoon kaas over op het eind. Het beviel ze echter goed en ook de appel-banaan-pannenkoeken waren een succes. Jessica's vriend kon er uiteindelijk toch niet bij zijn en ook Tiffany was in de bibliotheek gebleven om te studeren voor haar tentamens, maar met Basti en Jessica hebben we ook zeker een gezellige avond gehad. Nadien heeft Luka zelfs een uur op de kamer van Basti rondgehangen en gekletst/gegamecubed.

Maandag en dinsdag moest ik op de universiteit steeds uitleggen waarom ik zat te werken in plaats van leuke dingen met Luka te doen, maar dat was juist Luka's wens. Die vond het heerlijk om de omgeving op zichzelf te ontdekken, dus dat combineerde perfect met mijn werkdagen. Afgezien van wat moeilijkheden het openbaar vervoer te begrijpen heeft Luka op zich een prima dag gehad.

Maandagavond hebben we samen gegeten en daarna wat achter de computer gehangen met grappige filmpjes etc. Dinsdagben ik lopend naar de universiteit gegaan zodat Luka de omgeving per fiets kon verkennen. 's Avonds hebben we elkaar wel even gezien, maar nietsamen gekookt. Ik heb toegekeken hoe Luka at. Ikzelf had namelijk labdiner, waar Luka ook naartoe had mogen komen, maar wat voor hem niet hoefde. Hij had echter ook een avondbesteding, want hij zou met Basti meegaan naar diens hut.

Labdiner
Het menu van vanavond bestond uit raclette. Dat het iets traditioneels voor deze omgeving was, had ik al vernomen, maar meer dan dat het 'iets met kaas' was, wist ik niet. Nu wel. In 't Nederlands zou ik het kaasgourmetten noemen. Een raclette-set is namelijk gewoon een soort gourmetstel waarop in de pannetjes een dikke plak kaas laat smelten. Die drapeer je vervolgens over een gekookte aardappel en smullen maar. Ter afwisseling waren er nog plankjes met vleeswaren en een soort zoete stengels (smakend naar Engelse drop). De eigenaar van 't restaurant was een bekende van degene die het georganiseerd had, dus we kregen allemaal nog twee toetjes toe. Hoewel het een gezellige avond was, vertrok ik als een van de eersten (half 11, kun je nagaan wat een tijd) bij het restaurant, want ik wilde niet te laat komen voor Luka. Die was inmiddels ook alweer terug van de hut, dus we hebben elkaar nog even kunnen spreken.

Gedag
Woensdagochtend ben ik lekker thuisgebleven, want ik vond het wel zo leuk om Luka dan nog te kunnen wegbrengen. Iets bijzonders hebben we niet gedaan, maar we waren in ieder geval wel samen en hebben nog eventjes lekker geluncht voordat we weg moesten. Luka ging per bus, ik per fiets naar het station, want ik moest nog even langs een kantoor van de Franse spoorwegen om wat informatie en een folder te vragen voor een kennis. De planning was geweldig, want nadat mijn taak erop zat kwam Luka's bus precies aan. Helaas was het daarmee toch al gauw tijd om gedag te zeggen en kwam er een eind aan een paar gezellige dagen.

De rest van de dag heb ik tot laat in de avond gewerkt op de universiteit om de ochtend in te halen, maar 'gewerkt' mag best tussen aanhalingstekens worden gelezen. Op de een of andere manier had ik een gigantische berg mailwerk te doen, deels werkgerelateerd, deels persoonlijk, dus heb ik die uren vooral mailend doorgebracht. De verloren arbeidstijd is echter meer dan goed gemaakt gedurende de volgende dagen. Zelfs zaterdagmiddag en -avond, nadat mijn kamer weer op-en-top schoon was en de Franse booschappen waren gedaan, heb ik een aantal uur gewerkt. Aan het weekend heb ik zodoende een heerlijk productief gevoel overhouden (en ook een relaxt gevoel, maar dat is voor het volgende verhaal).

Vrijdag zijn Bernard en Susanne trouwens teruggekomen van vakantie. Die hebben volgens mij een hele leuke tijd gehad, maar veel heb ik er toch niet van meegekregen, want 's avonds bij het eten wilden ze met name alle verhalen horen van wat er in de tussentijd in Genève was gebeurd. Ook Luka kwam aan bod en met Jessica's omschrijving 'er war sehr nett' heeft hij het er goed vanaf gebrach. Zelf kwam ik amper aan vertellen toe, de kinderen waren veel drukker, maar ik heb ze in ieder geval nog kunnen bedanken voor mijn verjaardagscadeau en kunnen vertellen dat ik het eerste van de twee boeken al met veel plezier heb uitgelezen.

Terug

't Is een wat saaie titel voor een allerminst saaie week, maar treffender kan bijna niet. Sinds 15 januari zit ik weer in Genève en dat bevalt opnieuw prima, hoewel het de eerste dagen behoorlijk wennen was om weer verder verwijderd te zijn van familie en vriend (schril contrast tot het fulltime samen zijn in de kerstvakantie) en om de draai van 't werk op de universiteit weer terug te vinden. De jaarlijkse postkerstvakantiewerkdip verplaatste zich naar de eerste twee werkdagen in Genève met tot gevolg dat op woensdag de motivatie weer dusdanig hoop opgestapeld was dat ik sindsdien alleen nog maar heel productieve dagen heb gekend.

Terug bij de Hirschels voelde ik me meteen welkom. De meeste familieleden waren niet thuis toen ik aankwam, wat me de kans gaf rustig uit te pakken en me te installeren, maar de warme begroeting van Basti was in ieder geval erg fijn. Op de een of andere manier was het al gauw etenstijd en tijd voor de begroeting met de andere familieleden. Dit was meteen de laatste maaltijd met de Hirschels voor de komende periode, aangezien Bernard en Susanne de dag erop op vakantie zouden gaan.

Het zelf moet koken de komende weken bracht een dringende noodzaak met zich mee mijn etensvoorraden aan te vullen. Opgeteld bij de werkdip op maandag bedacht ik al gauw dat ik best overdag boodschappen kon doen in Frankrijk (uit financiële overwegingen erg aantrekkelijk). Ewa, mijn kamergenote in 't lab die in Gaillard (Frankrijk) woont, maakte de definitieve beslissing erg gemakkelijk door te zeggen dat ze na de lunch naar huis zou gaan. Natuurlijk kon ik meefietsen en ja, de supermarkt daar wilde ze me best wijzen. Met een volle maag van een lekkere universiteitsrestaurantmaaltijd (de enige die ik sinds mijn terugkeer heb gekocht) stapten we op de fiets. Het blijkt in feite inderdaad een afstand van niks, met 20 minuutjes ben je er. De sightseeiing door Gaillard was ook niet verkeerd, het heeft een paar mooie karakteristieke plekjes.

Zowel op weg ernaartoe als in de supermarkt zelf bespeurde ik Nederlanders. Zou dat toeval zijn?Het vooroordeel over zuinigheid doet me denken van niet...

Zeker 1,5 uur later (lange boodschappenlijst is een grote, nog onbekende winkel) verliet ik de Intermarché met twee propvolle tassen. Wonder boven wonder hadden de niet al te beste snelbinders van mijn fiets totaal geen problemen met de boodschappenlading en bereikte ik, eveneens na 20 minuten, mijn huis om alles uit te laden. Teruggegaan naar de universiteit ben ik niet meer, na nog wat thuis gewerkt te hebben vond ik het wel best.

Verjaardag
Het vroege opstaan op 17 januari was geen domper, want ik was maandagavond heerlijk op tijd mijn bed in gedoken. Een warm gevoel schoot door me heen bij het zien van de verjaardagsvlaggetjes in de woonkamer , felicitaties waren er van iedereen, ook van Bernard en Susanne, wiens vlucht de avond van tevoren geannuleerd was, waardoor ze het dinsdagavond opnieuw moesten proberen. De ochtendplanning was strak, want na het ontbijt had ik nog maar drie kwartier voor het maken van de monchoutaart (met mascarpone, monchou was niet te vinden). Hoppa, de koelkast in en wegwezen, op naar de Open Universiteit voor mijn taaltoets Frans. Ondertussen kreeg ik mijn eerste verjaardagssmsje binnen, een voorbode voor de rest van de dag... 's Middags op de uni heb ik namelijk zo'n twee uur besteed aan het beantwoorden van verjaardagsmailtjes en berichtjes op facebook, erg gezellig allemaal en gelukkig maar, want fysiek was er de hele dag niemand aanwezig in mijn werkkamer (bizar, komt bijna niet voor, maar hing samen met tentamentijd). Niet al te laat ben ik weer naar huis gegaan, want na de avondmaaltijd wachtte het eten van de taart met Jessica, Tiffany en Basti. Ook dat was erg gezellig. Hoewel de vlaggetjes alweer weggehaald waren en ik die niet heb kunnen fotograferen, wachtte me nog wel een verrassing. Susanne had een cadeautje voor me achtergelaten! Twee Engelse boeken die zij ook gelezen heeft en prachtig vond, zo stond er op de bijgevoegde ansichtkaart. (We hebben het vaker over lezen gehad.) Inmiddels ben ik al een eind op weg in de eerste!

Frans
De taaltoets was een bizar schouwspel. In groepjes werden we meegenomen naar beneden, waar ons werd uitgelegd wat ons te wachten stond in de zaal achter de deur... Vervolgens mochten we naar binnen en plaatsnemen aan de tafels aan de rechterkant. Daar kregen we de toets uitgereikt en mochten we een leestekst maken, een grammaticaoefening invullen en twee vragen schriftelijk beantwoorden. Vervolgens was het tijd om plaats te nemen op de wachtstoelen rechts achteraan, tot je geroepen werd door een van de medewerkers van de tafels in het midden. Die medewerkers vroegen je in het Frans de persoonlijke gegevens die je eerder zelf niet had mogen invullen, het mondelinge gedeelte van de toets (voor mij niet zo representatief, want dat kan ik wel zeggen), en daarna maakten ze er een niveaubeoordeling van. B2 was mijn resultaat (intermediate 2), terwijl ik op basis van de beschrijving aan het lagere B1 had gedacht... Meestal zijn dat soort cursussen echter uiteindelijk te makkelijk, dus het komt vast in orde dat ik hoger ben ingedeeld dan wat ik verwachtte op basis van de beschrijving bij de niveaus. 30 januari ga ik beginnen, de lessen zijn op maandag en woensdag van 9 tot half 11, ideaal. Ik had me ingeschreven voor de ochtendlessen omdat dat nooit ten tijde van mijn experiment zou vallen, maar met maandag ben ik extra blij, want soms heb ik 's avonds laat een proefpersoon en dan zal ik de volgende dag niet zo alert zijn. Op maandagochtend zal dat probleem gelukkig geen rol spelen.

Onderzoek
In vliegende vaart heb ik vanaf woensdag gewerkt aan het in kaart brengen van de stand van zaken van het onderzoek, zowel wat betreft de proefpersonen als de praktische documenten. Avi heb ik ervan kunnen overtuigen toch enkele keren in examentijd wat werk te doen en donderdagavond hebben we zelfs een uur gezeten om alles te bespreken. Zo waren we optimaal voorbereid op de vrijdagmorgen, de morgen van de grote dag: de pilot.Zo'n zes uur later konden we met blijdschap constateren dat het allemaal goed was gegaan, er zijn geen problemen opgetreden en we zijn dan ook zo goed als klaar om te beginnen. Een mooi einde van de eerste week!

Eén onderdeel was echter nog wat onzeker, maar ook dit werd vrijdag opgelost. Onze proefpersonen moeten een week een slaapdagboek bijhouden en krijgen een soort horloge om de arm dat hun activiteitspatroon meet (en waaraan ook goed is af te leiden of iemand slaapt), maar de horloges waren nog bij andere onderzoeksgroepen en we wisten ook nog niet hoe die werkten. Gelukkig was de eerste vrijdagmiddag gearriveerd én had Sophie het bijbehorende programma op USB-stick. Het installeren was zo gebeurd en het programma was zo uitgelegd, dus we konden volledig gerust het weekend in.

Inmiddels zijn we dit eerste horloge alweer kwijt, want afgelopen maandag is het opgehaald door de eerste proefpersoon. Dat betekent dat het komende maandag allemaal écht beginnen gaat, dan komt zij voor het fMRI-onderzoek!

Housewarming bij Ewa
Na weer bijgekomen te zijn van alle indrukken van de drukke vrijdag, was zaterdag een heerlijk huishoudelijk dagje. Een grondige schoonmaak, boodschappen in Gaillard, wat computerwerk en een heerlijke, zelfgemaakte pompoensoep later, was het alweer avond en tijd om voor de tweede keer die dag naar Gaillard te fietsen. Daarbij heb ik een van mijn verjaardagscadeautjes in gebruik genomen, een fluorescerende rugzakhoes om op te vallen op de wegen richting grens.

Ik was een half uur voor aanvang van het feest bij Ewa omdat ik haar zou helpen met de voorbereidingen en dat was hard nodig ook!Terwijl Ewa druk bezig was in de keuken, heb ik een eetopstelling gemaakt waarvoor de woonkamer een beetje verbouwd moest worden, en heb ik een van de voorgerechten bereid. Avocado met speklapjes eromheen was dat, erg lekker, maar Ewa had bedacht dat het vet uit de spek (officieel 'ham' genoemd, maar 't is meer spek en ook nog flinterdun) gesneden moest worden, dus dat maakte het er allemaal niet sneller op! Gelukkig waren de overige genodigden allemaal minstens een uur te laat, dus waren we soort van op tijd klaar. Omdat ook anderen wat meebrachten, werd de avond een waar eetfestijn!

Erg lekker allemaal, maar nog veel belangrijker, het was ook supergezellig! Tussen voor- en hoofdgerecht wachtte Ewa en mij nog een verrassing: de anderen hadden twee kleine taartjes meegebracht en kwamen die, al zingend, met kaarsjes en al naar de keuken brengen (Ewa was 9 januari jarig). Het uitblazen verliep niet zo gemakkelijk als gedacht, want de kaarsjes wisten steeds weer aan te gaan. Er werd wat gegrapt over dat het vast speciale kaarsen waren, maar eenmaal terug in de kamer viel mijn ook op de lege verpakking 'relighting candles'... het was dus écht zo, alleen was dat de koper ervan helemaal niet opgevallen... Ergens na middernacht was het tijd om gedag te zeggen en ben ik snel naar huis gefietst én snel mijn bedje in gedoken, want de volgende ochtend zat uitslapen er niet in...

Wordt vervolgd...(anders wordt het verhaal onleesbaar lang)

Kaasfondue

Nog meer sneeuw! Nu ja, nu niet, maar gisteren heeft het toch veel gesneewd! Voor gisteren was er eigenlijk snegen voorspeld, maar dat begon pas 's avonds... Overdag heeft het een tijdlang echt hard gesneeuwd! Eigenlijk was dat wat er voor vandaag voorspeld was, maar juist vanochtend snegendehet op de fiets, of eigenlijk was het gewoon bijna regen...

Glad is het overigens helemaal niet gebleken, ik heb overal veilig naartoe kunnen fietsen! Het enige gladde plekje dat ik ben tegengekomen, was de pier aan de Mont Blanc-kade waar het 'restaurant' van het labdiner gisteren gelegen was. Deze traditionele kaasfondueplaats is geen echt restaurant, maar is een soort noodhuttencomplex op de pier dat vol staat met lange tafels met kaasfonduesets. De tafels waren afgeladen met mensen, dit 'restaurant' is een populaire plaats! Je eten bestel je buiten bij een soort kraampje. Drinken, koude hapjes en toetjes mag je vervolgens zelf meenemen naar je tafel, maar de pannen vol gesmolten kaas komen de medewerkers van Bains de Pâquis zelf naar de tafels brengen. Daarbij was het een kwestie van opletten of je de naam van de besteller hoorde, want die riepen ze. Als je 'ja hier' zei, ook al was de pan niet van jou, dan kreeg je hem toch. Het was weer een gezellige avond en opnieuw stal het 4-jarige dochtertje van de hoofden van het lab de show, wat een schattig kindje is dat! Ze weten vaak geen een oppas te regelen en tja, als je op dezelfde plek werkt, moet je toch vaak op dezelfde tijd weg...

Meer dan dit heb ik niet beleefd sinds eergisteren, maar ik plaats dit toch al, omdat ik niet verwacht de komende dagen nog iets bijzonders te beleven. Ik zal binnenkort als ik in Nederland ben (vanaf zaterdag) nog wel een set foto's plaatsen van de afgelopen tijd, maar daar blijft het tot half januari waarschijnlijk bij.

Ik wens iedereen een hele fijne Kerst en ook vast een prettige jaarwisseling!

Groetjes, Mojca