Een weekje had ik nodig voor een nieuw verhaal, zo spannend waren de eerste dagen terug in Genève namelijk niet... Uitpakken, naar de uni gaan, Leids werk doen was het wel zo'n beetje. De reis terug is overigens weer prima verlopen, m.u.v. een defect in het luchtverversingssysteem, waardoor de meeste treinpassagiers volgens mij behoorlijk wat vocht verloren zijn 's nachts...Op de tweede dag bedacht ik al dat dit stuk de naam 'Sneeuw!' zou krijgen, toen nog niet wetende dat deze naam na afgelopen weekend nog veel toepasselijker zou worden. Ik was de tweede dag namelijk al verrukt om te zien dat de toppen van de hogere bergen die je vanuit Genève kunt zien, wit waren! Als het aan de rest van de eerste dagen had gelegen, had ik dit stuk trouwens 'Regen!' moeten noemen. Het weer in Genève was helaas een perfecte voortzetting van dat in Nederland.

Kerstfeest
Temidden van alle buien was er een lichtpuntje: het kerstfeest van alle neurosciences-afdelingen! De organisatie had een Thais restaurant afgehuurd, waar we ontvangen werden met een vrolijk gekleurd lintje om op te spelden, met gratis drankjes en eventjes later een prima maaltijd! Het thema was circus. Hoewel de meeste mensen niet volledig verkleed waren, had iedereen er wel iets aan gedaan, al was het maar het meebrengen van een gek gadget. Ook ik heb het op een gadget gehouden, ik was papa's acrobatiekkostuum namelijk vergeten mee te nemen vanuit Nederland. Ik heb daarom maar een paar poi geïmproviseerd (dat zijn ballen aan touwtjes die je rond kunt slingeren, het is verwant aan jongleren; zegt dit je niets, dan zegt het misschien meer om vuurpoi te noemen, brandende stukjes aan het uiteinde van metalen kettingen). Mijn poi bestaan inmiddels niet meer, ik moest de sokken die ik in ballonnen had gepropt toch maar eens wassen...

Na het eten was het tijd voor een pubquiz: alle mensen met dezelfde kleur lintjes verzamelden in teams bijeen. Op de een of andere manier heeft de kleur groen aantrekkingskracht gehad op Nederlanders: met zijn drieën hadden we elkaar, de groene lintjes, gauw gevonden. We vormden blijkbaar een goed team, want we wonnen! Toegegeven, we wonnen waarschijnlijk vooral door IPhone-opzoekkwaliteiten van de niet-Nederlanders in het team... Als prijs kregen we een kerstmannenmuts voor ieder teamli, wat onherroepelijk betekende dat het tot onze taak werd beschouwd de drie volle zakken pakjes (iedereen had iets mee moeten nemen) uit te delen. Dat was overigens zéér snel gebeurd... Daarna startte het feest, waar eens temeer bleek dat onderzoekers toch echt niet zulke saaie mensen zijn...al gauw dansten er meer mensen op de tafels dan ernaast. De avonde eindigde een beetje treurig met 20 minuten fietsen door de regen (en alcohol maakt het befietsen van heuvels er ook niet makkelijker / sneller op), maar ik dook tevreden mijn bed in voor een paar uurtjes slaap.

fMRI-dag
De volgende dag ging de wekker vroeg, want we zouden om half 11 beginnen met onze pilot. Voor die tijd wilde ik nog het e.e.a. hebben voorbereid. Ik was echter nog geen vijf minuten in het lab of ik werd gebeld, of ik proefpersoon wilde zijn in de pilot van twee andere afdelingsgenoten. Welja, het paste nét in de tijdsplanning, dus dat heb ik maar gedaan. Hoewel diehards omdat ze zo vroeg gekomen waren (in ieder geval voor Geneefse begrippen), hadden deze onderzoekerswel merkbaar last van de gevolgen van het feest... Zo moesten ze me al gauw uit de scanner halen om de joystick, die het niet deed, te verwisselen voor een ander exemplaar, waarna ze vergaten de scannertafel met mij erop terug de scanner in te plaatsen. Ik wilde ze nog waarschuwen, maar ze hadden de intercom net te vroeg uitgezet... Na een paar minuutjes met werkende scanner (wat een verschil in geluidsintensiteit als je erin of ervoor ligt, zeg!) ging de intercom weer aan; ze hadden een probleem, de scanner wilde niet goed starten... 'Of ze me niet eerst in de scanner moesten stoppen', was mijn antwoord... Vervolgens wilden ze me laten beginnen aan de test, maar waren ze vergeten dat ik nog altijd naar plaatjes van prachtige landschappen aan het kijken was (die krijg je als deelnemer te zien als onderzoekers bezig zijn technische dingen te doen). Toen ik ze ook daarop gewezen had, kon het experiment eindelijk van start gaan.

Enigszins verlaat spoedden Avi (hij was me al beneden komen zoeken) en ik ons naar boven voor de laatste voorbereidingen. De pilot die we daarna hadden verliep niet zo gewenst, want we hadden veel te weinig scantijd. Niet dat ik anders had voorspeld, ik snap nog steeds niet hoe Avi en Virginie, de postdoc die ons helpt, samen zijn uitgekomen op een uurtje... Niet te min was het een heel inzichtgevend uur. Het was namelijk voor het eerst dat we een deelnemer met alle elektroden erop en eraan echt in de scanner hebben gestopt. Daar komt toch behoorlijk wat werk aan te pas! We hebben ook voor het eerst de debriefing achteraf uitgeprobeerd op een vrijwilliger, als wel de spelletjes die mensen twee dagen later doen. Vandaag ben ik, rond lunchtijd even samen met Avi, het grootste gedeelte van de dag bezig geweest met alles van vrijdag verwerken in nieuwe aanpassingen! Vrijdagmiddag had ik daar, nadat alles afgerond was, niet zo veel puf in. Niet 100% helder van geest moest ik me eind van de middag namelijk ook nog wagen aan deel 2 van Ewa's onderzoek (Ewa is een onderzoekskamergenote), waaraan ik voor haar pilot. Dit was een geheugentaak. Ik vond dat er daarna wel weer genoeg van mijn aandacht was gevergd, dus ben wat vroeger (lees: half 5) naar huis gegaan. Na een simpele maaltijd ben ik snel mijn bedje in gedoken, waar een nacht van bijna twaalf uur de nacht van het kerstfeest, alsmede het resterende slaaptekort van een ruime week Nederland, moest goedmaken.

Minipannenkoekjes
Een witte Salève maakte van de zeer rustige zaterdag een mooi plaatje, hoewel dat er toch wat vreemd uitzag, zo'n witte berg met een groen weiland op de voorgrond. Foto's kan ik helaas nog niet tonen, vrijwel al mijn foto's (in ieder geval al mijn sneeuwfoto's) sinds mijn terugkomst zijn gemaakt met mijn mobieltje. Hopelijk lukt het volgende week in Nederland wel om er op een geschikt moment aan te denken ze eraf te halen. Ik ben eigenlijk de hele dag 'saai' (maar nuttig!) thuis geweest, maar het einde van de dag was dan weer leuk! Tiffany had een klein verrassingsfeestje georganiseerd voor een vriendin van haar die jarig was geweest, waarbij ik mocht aanschuiven! Dat betekende een avond met wederom volop blootstelling aan Frans! Ik heb ditmaal zowaar enkele gespreksonderwerpen kunnen volgen, maar moet toegeven dat de meerderheid nog steeds aan me voorbij gaat. Gezellig was het zeker, pannenkoekjes bakken op een gourmetstel met speciale pannenkoekjescirkeltjes op de bovenplaat. Hoewel ik koud best van Gruyèrekaas houd, blijf ik het een rare smaak vinden als je het smelt, maar ik heb er niettemin heerlijk van gesmikkeld. Even na tienen heb ik de meiden gedag gezegd, want de volgende ochtend zou mijn wekker al vroeg gaan...

Flaine
Rond half 8 zat ik met mijn skispullen ingepakt te wachten op Sebastian, die rond die tijd liet weten 20 minuten later te zullen komen... Hij had me begin van de week uitgenodigd mee te gaan skiën! Zijn vriendin was net aangekomen en dit was de eerste dag dat zij zouden gaan. Sebs andere vrienden hadden het uiteindelijk laten afweten, maar met zijn drietjes werd het zeker een gezellige dag. De kleine sneeuwvlokjes tijdens het ontbijt naar beneden vielen, bleken een voorbode voor de rest van de dag. Verderop in Frankrijk werden het er steeds meer. Al vrij vroeg bergopwaarts besloot Sebastian de sneeuwkettingen er maar om te leggen, een - naar later bleek - zeer verstandig besluit. Op dat punt lag er nog niet zo veel, maar naarmate we verder stegen, begon het harder te sneeuwen. We werden al bijna bang dat het verrot skiën zou worden door slecht zicht, maar zodra we boven uit de auto stapten, verschenen de eerste plekjes blauw aan de hemel... Wat een weer! Wat een uitzicht! Een waar kerstlandschap verscheen aan onze voeten... en wat een sneeuw! Skigebied Flaine (zie ook het kaartje) was waarachtig sprookjesachtig! Op zo veel, zo verse sneeuw heb ik nooit eerder geskied... ik moet zelfs bekennen dat ik het bijna moeilijker vond dan op heel weinig sneeuw... de verse sneeuw reageert soms toch heel onverwacht... Niettemin was het heerlijk om daar buiten te zijn. Omdat ik nooit eerder in de Alpen heb geskied, was het ook een ware ontdekking hoe lang jeeigenlijk kunt skiën zonder een lift te hoeven nemen. Na een hele dag skiën, met uizondering van een uitstekende lunch, kan ik zeggen dat ik slechts vijf afdalingen heb gemaakt... toch voel ik het vandaag behoorlijk! De middag was overigens niet meer zo prettig skiën, want sinds lunchtijd begon het weer te sneeuwen en dat is niet meer opgehouden. Na de lunch hebben we eenmaal de kabelbaan naar de top genomen, maar het zicht was daar zo slecht dat we dat de keer daarop maar niet meer hebben gedaan. Veel sneller dan gedacht zat de dag er alweer op. Heerlijk doezelend achterin de auto heeft Sebastian me soepeltjes naar huis gereden, vooral nu waren de sneeuwkettingen perfect! Aan de voet van de berg passeerden we zelfs politie die auto's die de berg op wilden, tegenhield als ze geen sneeuwkettingen bij zich hadden!

Precies op tijd voor het zondagse avondeten was ik thuis, een maaltijd die we hebben afgesloten met een heerlijk stuk uit Nederland meegebrachte banketstaaf. Dit kerstcadeau, mama's idee, viel bij alle Hirschels in zeer goede aarde! Tevreden dook ik daarom na het eten direct mijn bed in.

Het was nog pikdonker buiten toen ik vanochtend aan het ontbijt zat, maar ineens zag ik daar toch iets opvallends... daar viel wat buiten! Langzaam maar zeker werd steeds zichtbaarder dat alles onder een wit laagje bedekt was! Gisteren was er niets blijven liggen, maar dat werd vandaag ruimschoots goedgemaakt. De heuvelweg tussen witte bomen was vanmorgen zo mogelijk nog sprookjesachtiger dan de aanblik van het skigebied gisteren! Op dit moment zal er wel niet veel meer van over zijn (ik ga nu pas op weg naar huis, dus weet het nog niet zeker), maar volgens de voorspellingen komt dan morgen en overmorgen wel weer goed. Ik ben benieuwd of ik dan nog fietsen kan... Vandaag was het, zoals verwacht, nog goed te doen met verse sneeuw op de kleine weggetjes in Vessy, maar volledig schoongemaakte hoofdwegen. Als de sneeuwrestanten vannacht echter aanvriezen, denk ik dat ik er serieus rekening mee moet gaan houden dat ik deze week de eerste niet-fietsdagen mee zal maken...