Met de verhalen over al het bezoek van de laatste tijd zou je haast vergeten dat er hier ook nog gewoon gewerkt wordt, natuurlijk afgewisseld met gezelligheid. Wellicht is het een tijd voor een verslagje over meer alledaagse bezigheden en beslommeringen.

In onderzoeksland
Wat betreft het scannen was het eventjes rustig, want Avi had de 15^e een tentamen, waardoor we rond die tijd niet veel proefpersonen hadden gepland. Heel lang duurt dat echter niet meer, komende week hebben we een piekweek met vier avonden! Als alles goed gaat, zitten we daarna echter op 18 proefpersonen en zijn we er dus bijna! In de tussentijd ben ik er in geslaagd om alle basisgegevens van de prestaties van de deelnemers te analyseren en in te voeren en hebben de eerste uitlegsessies over de analyse van fMRI-beelden plaasgevonden. We weten nu ook hoe we het EEG-signaal schoon moeten krijgen van alle foutjes die erin ontstaan door het gebruik ervan in de scanner. Komende week ga ik met Virginie, onze directe begeleidster, een handleiding schrijven voor dit proces, zodat we er daarna mee aan de slag kunnen. In het schoonkrijgen van alle bestanden zal nog heel wat uren werk gaan zitten!

Op verkenning
Gedurende de afgelopen maanden heb ik tal van zijstraatjes, wandelpaden en potentieel bijzondere / interessante plekjes gezien waarvan ik me afvroeg wat er zou zijn, als je een stukje die richting op zou gaan, of hoe iets er van dichtbij uit zou zien. Het zijn typisch dingen die je je altijd blijft afvragen, maar waar je nooit iets mee doet, simpelweg omdat je ergens naartoe op weg bent. Zelfs bij een niet-dringend supermarktbezoek stap je nog niet van je fiets af om een pad te gaan verkennen. Daarom vond ik het twee weken geleden, op een mooie zondagmiddag tussen de bezoeken van mijn ouders en Diederik in, tijd voor een uitgebreide wandeling. Hoe ik lopen zou, had ik nog helemaal niet bedacht, maar ik ben gewoon gestart.

Het resultaat: een wandeling van 2,5 uur, grotendeels langs de loop van de rivier de Arve:

De blauwe stip is mijn huis, start- en eindroute pasten er net niet op, maar kun je met elkaar verbinden. De 'x' markeert de plaats van de trimbaan.

Ik startte op het plateau van Pinchat door niet de weg te volgen, maar dwars door het grasland te steken over een wandelpad waarvan ik geen idee had waar het uitkwam. Eigenlijk was het simpel, het kwam gewoon uit bij de middelbare school, maar het was toch verrassend! Vlak bij de school bleek namelijk een echte, Zwitserse trimbaan te beginnen (Zurich parcoursvita)! Die had ik nog nooit gezien, maar een passage daarover uit een jeugdboek dat zich in Zwitserland afspeelt, staat me nog goed bij. 'Zijn de Zwitsers niet fantastisch om zoiets uit te vinden, gratis en voor iedereen!', moet er ongeveer staan. Nou, daar was ik het helemaal mee eens na een verkenning van het terrein! Hier kom ik in sportkleding zeker nog terug!

De trimbaan ligt op een stukje bos de heuvel op, op het laagste punt van het terrein bevind je je eigenlijk gewoon naast de heuvelweg die ik elke morgen af fiets. Daar had ik ook steeds een trappetje omhoog gezien, dat vanaf de weg bezien nergens naartoe leek te leiden, maar nu wist ik dus ook waar dat heen ging. Mooi, binnen twintig minuten al twee paadjes ontdekt! Tijd om richting de rivier te gaan.

Aan de overzijde waakt een toren over de Arve-bocht, daar zou ik ook graag heen willen. Maar hee, hier begint een stiekem wandelpad langs de rivier, dat neem ik toch liever... Helaas blijkt er al gauw geen weg omhoog te zijn, dus de toren moet dan maar een andere keer - van teruglopen kan natuurlijk geen sprake zijn. Zo volgde ik gedurende anderhalf uur de loop van de rivier, helemaal tot / langs Bout-du-Monde. Tijdens de wandeling werd me pas goed duidelijk waarom men het hier zo fijn leven vindt: hele families wandelden er in de zon en frisse lucht, helemaal vrij van alledaagse beslommeringen. Ja, door dit soort dingen te doen, voel je je echt helemaal tot rust komen.

Die laatste lus van de rivier bleek toch wat langer dan gedacht. Daarom ben ik daarna maar huiswaarts gekeerd, voor een uitstapje over de wandelpaden richting Sierne zou het namelijk een beetje laat worden. Wat een heerlijke wandeling was dat!

La tour sur la colline
Sinds een maand heb ik een ‘tandem', zoals dat heet: iemand met wie je een taal oefent in ruil voor een andere taal. Mijn tandemmaatje heet Emad, heeft Iraanse roots, maar woont al zijn hele leven in Genève. Hij zit in de organisatie van het Erasmus Student Network en beheert de facebook-groep die is opgericht voor het vinden van een tandem-maatje. Ik spreek wekelijks met hem af en praat dan een half uur Frans en een half uur Engels. Hij spreekt best aardig Engels, maar maakt van die grappige, typisch Franse foutjes. In het Franse gedeelte is hij een goede leraar - wellicht omdat hij nog twee tandems heeft en dit dus al wat langer doet. De eerste twee keer hebben we onder lunchtijd afgesproken in de kantine van de medische faculteit (uit oogpunt van efficiëntie voor mij), maar laatst ben ik naar zijn faculteit gegaan (de grootste van de stad, heb ik die ook eindelijk gezien) en eergisterenmiddag hebben we een wandeling gemaakt in de buurt van de medische faculteit. Ik houd van het combineren van activiteiten voor maximale efficiëntie, dus uiteraard zijn we naar de toren bovenop de heuvel gelopen, de toren die ik tijdens mijn wandeling twee weken geleden moest overslaan.

Op de terugweg leidde hij me ook langs het grootste stadspark van Genève, dat zich haast in de achtertuin van de faculteit bevindt, maar waar ik nog nooit geweest was. Een bankje in de zon zorgde ervoor dat de tijd voorbij vloog, dus ditmaal eindigden we met in totaal een uur praten per taal! Gelukkig gaat het steeds beter! Minder goed was dat dat rode kleurtje 'van het buiten zijn' 's avonds nog onverminderd aanwezig was, dus ik moet echt eens gaan denken aan zonnebrandcrème...

Fietsen in Genève
De meeste ideeën voor het schrijven van deze blog krijg ik als ik op de fiets zit. Meestal begint het met een verwondering over het verkeer die ik zou kunnen delen, waarna ik aan een andere gebeurtenis denk die ik ook nog wilde opschrijven. Dat laatste gebeurt dan mooi, het eerste vergeet ik steeds. Tijd dus voor een stukje fietsbeleving:

1. Auto's snappen fietsers hier echt niet. (Logisch, want veel fietsers halen hier rare capriolen uit.) Ik probeer daarentegen de brave fietser uit te hangen, maar stuit desalniettemin nog steeds met regelmaat op auto's die me niet durven in te halen op de heuvelweg omlaag, ook al is de weghelft zeer breed en sta ik zo hard op m'n rem dat ik de bochten haast niet dichter langs de rand kan nemen... Dat doe je dan speciaal zodat ze je in kunnen halen, erg irritant als dat niet gebeurt... dan had ik immers net zo goed volop van een snelle afdaling kunnen genieten!
2. Op de weghelft van de heuvelweg waar je omhoog fietst, bevindt zich een waterafvoerputopening, precies daar waar het steilste stukje begint en zo'n 50 centimeter vanaf de rechterzijkant, precies op de plek dus waar je als fietser fietst. De afvoerput ligt echter wat lager dan het wegdek - fiets je eroverheen, dan betekent dat onherroepelijk snelheidsverlies. Idealiter zou je er dus links omheen fietsen om je vaart te kunnen behouden om dat steilste stuk te slechten. Dat kan echter alleen veilig als er op dat moment geen inhalende auto's zijn. Helaas maakt dat het schier onmogelijk om om de put heen te rijden! Op de een of andere manier is dat exact het stukje weg waar je altijd wordt ingehaald door auto's, hoe rustig het ook is. Dat zal wel met de stoplichtafstelling te maken hebben en de afstand vanaf het laatste stoplicht... Elke dag weer vraag ik me af waarom dat putje nou precies daar moet zitten, en niet een meter of vijf lager of hoger...
3. Stoplichten houden geen rekening met fietsers. Zodra het rustiger wordt op de weg (avond/nacht), schakelen ze over op een summier programma, waarbij sommige stoplichten alleen nog maar groen krijgen als er verkeer voor staat te wachten. Nu ja, gemotoriseerd verkeer... als fietser kun je uren voor het stoplicht staan wachten, maar het stoplicht signaleert niet dat je er bent. Je staat er dus net zo lang tot er een auto aankomt die dezelfde weg op wil als jij... Kortom, als fietser ben je bij sommige stoplichten genoodzaakt 's avonds door rood te rijden! Gelukkig is het dan rustig op straat, dus kan dat wel veilig. Toch vind ik het bizar...

Gezelligheid
Sinds eind januari studeert een groepje Leidse geneeskundestudenten in Genève in het kader van een intracurriculaire uitwisseling. Eén van hen ken ik, Shaaji. Ze woont bij een familie in Thônex, ook een deelgemeente buiten het centrum. Anderhalve week geleden hebben we eindelijk voor het eerst kunnen afspreken. Ik ben bij haar op bezoek geweest, wat voor Geneefse begrippen ver weg is. Het was echter maar een half uur fietsen, dus viel reuze mee.

We hebben gezellig gekookt, gegeten en gekletst, alles onder het genot van een blaffende hond die mij als onbekende maar wat graag had willen aanvliegen, als hij niet vastgebonden zat aan een touw in een ander gedeelte van de woonkamer... Zo'n bijzonder agressieve hond heb ik nog nooit gezien!

De dag erop had ik alweer een etentje, namelijk met collega's bij Elena thuis. Het was een echt meidenavondje, koken, eten, kletsen, Crysties haar verven en een filmpje kijken, hoewel die toch vooral aanstond en kletsen de hoofdattractie was.

Ik heb het toetje verzorgd, mijn banaan met honing uit de oven. Dat was nog een interessante opdracht met Elena's gasoven, die bovendien niet tegelijkertijd van boven en beneden aan kan... Zo eindigden we met banaan die van de ene kant zacht geworden was, maar van de andere kant nog niet helemaal. Gelukkig was het desalniettemin lekker!

Afgelopen woensdag ben ik naar een theatervoorstelling geweest, 'Scènes uit het huwelijksleven' genaamd. Mijn docente Frans had geregeld dat we daar gratis naartoe konden. We moesten een half uur eerder komen 'om te kletsen' met collega-leerlingen, want 'het gaat natuurlijk om de oefening'. Nu, ik heb inderdaad best leuk Frans gepraat, en heb nadien ook het grootste gedeelte van de voorstelling helemaal kunnen begrijpen! Ten opzichte van de vorige voorstelling in februari, de musical, is dat dus een hele verbetering!

Ook de dag erna kwam ik 's avonds laat thuis. Donderdag zouden we met enkele collega's wat gaan drinken, maar uiteindelijk kwam de halve afdeling mee, erg gezellig! Het was Alines verjaardag, dus we hadden bloemen en een taart gehaald. Het was een heerlijke chocoladetaart van een banketbakker à 56 franken, om jullie een idee te geven van de prijzen hier... Ongelooflijk, je hebt gewoon een hele groep collega's nodig om iemand een echte taart te kunnen geven! De ober van het café waar we zaten, wist de prijs nog iets op te drijven door te zeggen dat ze normaal gesproken 40 franken vragen als je je eigen taart mee wilt nemen, maar dat ze het deze keer wel voor 15 wilden doen... Of dat ok was... Alsof we een keus hadden... Maar goed, dat heeft de gemoederen niet lang bezig gehouden, want het was gewoon een hele gezellige avond en we hebben met z'n allen lekker van de taart gesmuld!