Al Wikipedia-stukjes printend zit ik donderdagavond nog tot laat op de uni. Ik heb besloten door te werken totdat Diederik aankomt, zodat ik in één keer door kan naar de bushalte. De rust op de afdeling is wel even lekker na zo'n hectische dag.

Ik ben ondanks de scan-avond van gisteren vroeg opgestaan, namelijk om een taart te maken voor internationale vrouwendag. Daar kunnen we in onze vrouwelijke werkkamer (de enige man is er namelijk nooit) natuurlijk niet zomaar omheen! De vele complimentjes later op de dag maakten de ochtendstress goed. Nadat de kaart klaar was, moest ik namelijk racen naar de uni om het wekelijkse onderzoekspraatje niet te missen, die dit keer werd gehouden door Elena (ook van mijn werkkamer). Toen de vragen begonnen, ben ik de zaal uitgeglipt om in 5 minuutjes te lunchen, alvorens een proefpersoon te ontmoeten en daarna direct door te gaan naar een lezing van Bernard in een ander gebouw.

Toen ik het laatst met hem over zijn werk had, nodigde hij me prompt uit voor een lezing over wetenschap en media, die hij samen met een wetenschapsjournalist zou geven. Dat was een leuke onderbreking van de dag, en eerlijk gezegd een stuk nuttiger dan de meeste lezingen van mijn afdeling... Het was ook leuk om Bernard in actie te zien. Hij is een goed spreker; voor een collegezaal is er niets van de warrigheid te zien die ik van hem thuis ken. Gelukkig duurde het praatje slechts een uur, want niet veel later begon onze analyse-uitleg. Sinds vorige week zijn we eindelijk begonnen met het leren van de eerste analysestapjes, leuk!

Telefoon! Diederik zit in de bus! Gelukkig had ik m'n tas net vijf minuten geleden al ingepakt, want nu is het weer over met de rust op de afdeling, nu moet ik als de wiedeweerga op weg naar de bushalte. De bus doet er vanaf het station namelijk ongeveer net zo snel over als ik fietsend vanaf de uni. En ja hoor, 100 meter voor de halte zie ik de bus vanaf links de weg op draaien. Is hij tóch een paar seconden eerder... Nu ja, dat geeft allemaal niets meer, we zijn eindelijk weer samen!

Vrijdag: Genève
Na een maaltijd van tortillachips met guacamole en monchoutaart toe en het uitpakken van tas kruipen we al snel in bed, want er staan drukke dagen voor de boeg! We hebben besloten op vrijdag in Genève te blijven. Ik kan dan nog een proefpersoon zien (niet voor de scan-avond, alleen voor het laatste bezoek van een half uur), waardoor ik Diederik mooi kan laten zien wat ik doe en waar. Na afloop ervan hebben we in de kantine geluncht, waar Diederik ook nog mijn baas ontmoette en zijn vanaf daar richting stad gelopen.

Voor de derde keer in anderhalve week en voor de vierde keer in totaal beklim ik niet veel later de toren van de Sint Pieter. Helaas is de fontein uit, maar het zonnetje zorgt toch voor een mooi uitzicht. Voor warmte zorgt het, dankzij de aanwezige bise, helaas niet. Opwarmen doen we even later met een kopje warme chocolademelk in de oude stad. Daarna vervolgen we de tour richting pier, waar we besluiten het veerbootje naar de overkant te nemen, om daar op de tram te stappen naar de VN en zo het rondje compleet te maken met een bezoekje aan Carouge, vanwaar we terug lopen. Deze avond hebben we hard nodig thuis, want we moeten al onze spullen verhuizen naar de kamer van Jessica.

Uitgerekend dit weekend ontvangen de Hirschels gasten (drie in totaal), die in mijn kamer moeten slapen. Gelukkig is Jessica het weekend weg, dus hoeven we niet last-minute op zondagochtend te verhuizen. Het is enigszins irritant, de tijd die het kost om de kamer optisch leeg achter te laten, maar daarvoor worden we wel beloond met drie nachten in een tweepersoonsbed. Vanavond eten we mee bij de Hirschels, die - naar mijn smaak - een van hun beste recepten op tafel hebben gezet. Bernard wilde van alles weten over onze geplande routes, wat er vervolgens voor zorgde dat we veel te laat naar bed zijn gegaan, door alle extra tips voor leuke trajecten ook nog uit te zoeken.

Zaterdag: Fribourg & Gruyères
We hebben het zaterdag daarom niet heel vroeg gemaakt, maar toch vroeg genoeg om rond het middaguur in Fribourg aan te komen. Fribourg is een schattig stadje, waarschijnlijk ook een leuke winkelstad, maar klein genoeg om het in 2,5 uur helemaal gezien te hebben, inclusief picknick op een bankje aan de rivier.

We waren zodoende mooi op tijd voor de trein naar Bulle, waar we op het boemeltje naar Gruyères stapten. Onze interrailtickets werden geaccepteerd door de TPF (het OV van het kanton Fribourg), een mooie bijkomstigheid. In Gruyères besloten we de kaasmakerij, die pal naast het station staat, aan ons voorbij te laten gaan, zodat we het uurtje dat we overhadden konden besteden aan het bekijken van het plaatsje zelf.

Ook dit bleek weer prima getimed. Zonder problemen haalden we onze bus naar de bergbaan van het nabijgelegen skigebied. Op zaterdagavond is daar tot en met deze maand een fondue-actie, waarbij je voordelig met de bergbaan omhoog kan om in een restaurant op de berg te kaasfonduen. Eigenlijk is de bergbaan de echte attractie...!

We waren er wat aan de vroege kant, dus genoten nog even van de warmte van de zon, die via de sneeuw weerkaatste, maar gelukkig konden we mooi op tijd aan het eten beginnen. We moesten immers toch ook weer de bus terug hebben en de laatste reed al om half 7... Dat leverde geen problemen op en de gehele terugreis verliep voorspoedig.

Zondag: Luzern - Locarno
Dit was de echte uitdaging: op zondagochtend om 6.15 opstaan doordat de wekker gaat. Om zeven uur vertrokken we al lopend richting de tram, want een goede busaansluiting was er op dit tijdstip nog niet. Vroeg opstaan was wel nodig, want we wilden graag het Gotthard-traject (Luzern - Ticino) bereizen. Dat is nogal een eind weg, dus behalve de heenreis, waarbij sightseeing in Luzern niet overgeslagen kan worden, moesten we ook rekening houden met een terugreis van ten minste vijf en half uur.

Luzern was - van horen zeggen - de mooiste plaats waar we deze driedaagse trip langs zouden komen, dus we hadden ruim de tijd gerekend voor sightseeing. Helaas was het bewolkt in die regio van Zwitserland, wat het bekijken van een stad toch altijd minder mooi maakt.

Niettemin was er dankzij de vele bezienswaardigheden genoeg te zien. Ik vond het in ieder geval een erg leuke stad met het karakteristieke centrum met de vele kleurrijke panden, die volop luikjes en geschilderde versieringen op de muren hebben.

Hoewel er genoeg te zien was, kregen we het voor elkaar om een uurtje in te lopen op de planning, waardoor we mooi op tijd thuis zouden zijn - dachten we. Helaas liep dat wat minder voorspoedig, want een modderstroom / aardverschuiving had enkele dagen eerder een deel van het spoor onbruikbaar gemaakt. De werkzaamheden waren nog in gang, dus halverwege - precies op het mooiste stuk van de route - moesten we overstappen op de bus. Voor mij maakte het wat minder uit, ik vierde de route eigenlijk als feest der herkenning (van de reis naar het congres in Ascona drie jaar geleden), maar voor Diederik was het natuurlijk jammer. Hem was de dag speciaal om dit traject te doen. Vanaf het punt waar de trein weer verder reed, stapten we in de eerste trein naar het zuiden. De intercity naar Lugano reed niet, dus we besloten het maar bij Locarno te houden.

Daar aangekomen bleek dat het door de werkzaamheden nog best een tijd zou duren voor we thuis zouden zijn, dus was de zes en half uur durende optie via Domodossola in Italië (een tip van Bernard) ineens toch een redelijk alternatief. Omdat we nog anderhalf uur hadden voordat dat boemeltje vertrekken zou, hebben we ook Locarno nog kunnen zien. Al gauw herkende ik de plekken waar ik drie jaar geleden een rondleiding had gehad. De verhalen wist ik allemaal niet meer, maar ik kon Diederik wel mooi langs het centrale plein, kasteel en een binnentuintje leiden. Daarna zijn we voor het echte vakantiegevoel gauw weer naar het meer gegaan. De temperatuur lag hier in het zuiden duidelijke diverse graden hoger, dus besloten we de resterende tijd niet met een drankje, maar met een ijsje af te wachten.

Van Locarno naar Domodossola met het boemeltje was een ervaring apart. Gedurende een heel groot deel van de route reed het boemeltje langs een diepe kloof, een mooi gezicht. Helaas begon het al te schemeren toen we vertrokken, dus het uitzicht was niet optimaal en foto's maken was onmogelijk. We dachten onze avondmaaltijd uit te stellen tot na de overstap in Domodossola, maar het duurde en duurde maar; we hadden namelijk geen idee meer hoe lang dit stuk zou duren. Uiteindelijk zijn we toch maar begonnen. Natuurlijk kwam toen net de (haastige) overstap, maar dat ging gelukkig goed. Iedereen stapte net als wij achterin in, dus het duurde uiteindelijk nog een hele tijd voordat we de trein door waren naar voren en eindelijk een zitplaats vonden in de volle Eurocity. We zaten niet aan dezelfde kant van het gangpad, maar hoefden gelukkig maar tot Brig in de trein te zitten. Daar was onze overstap naar Genève, eerst nog via Lausanne. Uiteindelijk waren we rond kwart voor 12 thuis. Zo laat hadden we het niet willen maken (vandaar het vroege opstaan), maar al met al hebben we toch een hele hoop gezien, meer dan gedacht, dus het is toch de moeite waard geweest.

Maandag: Brig - Bern
Naast de Gotthard-baan mocht ook de Lötschberg-baan niet ontbreken in ons reisschema. Zorgvuldig googelen leerde ons dat we van Brig naar Bern de regiotrein moesten nemen, omdat de intercity's de lange, nieuwe tunnel nemen. Dat wilden we juist niet, want het is de oude route, die zigzaggend langs de bergen gaat, die deze route speciaal maakt. In Brig aangekomen bleek dat we een klein beetje sightsee-moe waren. We besloten meteen de eerstvolgende trein te nemen, al hadden we desalniettemin een half uurtje om de dichtst bij het station gelegen straten de verkennen. Het kasteel (de enige echte bezienswaardigheid) hebben we alleen van grote afstand gezien. Dat gaf ons echter niets, want zo waren we mooi op tijd in Bern. Dat wil zeggen, op tijd om nog twee uur rond te kunnen lopen in daglicht. Ik houd wel van Bern met de statige regeringsgebouwen en andere belangrijke gebouwen die in dezelfde stijl zijn gebouwd, maar het is daardoor wel veel van hetzelfde.

Omdat Bern niet zo groot is, konden we nog even lekker genieten op een terrasje. We zijn niet al te laat weer vertrokken, waardoor we eindelijk eens lekker een avondje thuis konden zitten, ook niet verkeerd! 's Ochtends hadden we voor vertrek onze spullen vast naar beneden verhuisd en in de sport/tv-kamer gezet (dat is naast mijn kamer), nu moesten we alles weer opnieuw inrichten. In de tussentijd ordende Diederik vast zijn koffer, zodat dat de volgende dag ook niet meer lang zou duren.

Dinsdag: parcoursvita
De dag van het afscheid is alweer aangebroken, maar dat was niet het enige wat we die dag hebben gedaan. Om te beginnen hebben we lekker uitgeslapen. Daarna was het tijd voor actie: ik wilde Diederik de trimbaan (parcoursvita genaamd) laten zien die ik vorige week in de buurt had ontdekt. Dat is iets typisch Zwitsers, dus mocht wat mij betreft niet ontbreken in zijn bezoek. Na een uurtje joggen en oefeningen doen op de trimbaan hadden we precies genoeg tijd om rustig te douchen, te koken en een vroege lunch te genieten, voordat Diederik ervandoor moest. Ik ging dit keer voor de verandering op de fiets, zodat ik daarna meteen door kon naar de uni, dus ik nam voor een half uurtje afscheid van Diederik. Die zag ik later weer op het station, waar we nog even hebben gekletst voordat hij op de trein naar 't vliegveld stapte. Zo kwam er op een hele zonnige middag helaas een einde aan een paar dagen vakantiegevoel. De goede herinneringen zijn echter blijven hangen!