Na een heerlijk dagje thuiswerken ben ikeind van de middag maar vast naar de faculteit gegaan, zodat ik alles voor het experiment van de avond kon klaarzetten. Tussendoor moet ik namelijk nog even weg: papa en mama inzwaaien!

Die zijn uiteindelijk ruim een half uur later aangekomen dan ze dachten en ze mij verteld hadden, omdat ze in de heerlijke avondspits van Genève kwamen te zitten. Die tijd heb ik dus maar lezend doorgebracht in het zonnetje op de stoep voor het hotel. Toen ze er waren, hadden we nog net een half uurtje om bij te kletsen en te horen dat de reis goed verlopen was, voordat ik ervandoor moest voor mijn experiment. Dat was wel even een raar moment, zie je je ouders eindelijk weer eens, moet je er meteen vandoor. Gelukkig is het experiment weer goedverlopen en kwam Sophie, 'de baas', die avond kijken, waardoor er voldoende afleiding was. Na afloop ben ik zo snel mogelijk mijn bedje in gedoken, zodat ik de volgende ochtend al vroeg papa en mama zou kunnen opzoeken.

Precies op tijd voor de ochtendkoffie (echte Perla, hmm...) kwam ik daar aan, waarna we al snel de stad in zijn gegaan. Te voet hebben we eerst het oude centrum verkend, waarbij de beklimming van de kerktoren niet overgeslagen werd. Dat leverde geen problemen op, want met de vijf verdiepingen die papa en mama in het hotel omhoog moesten lopen, waren ze al wat gewend. Boven hadden we een prachtig uitzicht over Genève in de ochtendzon, al stond er nog wel een fris briesje.

Daarom zijn we niet al te lang blijven hangen, en zijn we na een koffiepauze in het zonnetje op het Place du Bourg-Four doorgelopen naar het meer.

Dichtbij was dat minstens zo aanlokkelijk als van de kerktoren, maar wachtte ons een verrassing die je van verre niet had kunnen zien; naast de pier naar de fontein lag het (smeltend) ijs nog languit opgestapeld op rotsen in allerlei prachtige formaties, terwijl er verder nergens meer een teken van winter is: een echt kunstwerk der natuur.

Toen onze magen aangaven dat het lunchtijd was, zijn we teruggekeerd naar het hotelkamertje voor een lunch van verse broodjes en een assortiment van kazen uit de regio, dat ik voor de gelegenheid had meegebracht. Met volle maag begaven we ons daarna gauw naar het eindpunt van tram 15, het paleis van de Verenigde Naties.

Enkele foto's later keerden we alweer terug, want om vier uur werden we bij de Hirschels verwacht. Die wonen met de auto ongeveer vijf minuten van het hotel vandaan, maar daar hebben we zeker 3-4 keer zo lang over gedaan door verkeersopstoppingen, vreemd voor de woensdagmiddag. Gelukkig was dat geen probleem, want Susanne had daarvoor net in dezelfde file gestaan nadat ze Renata naar het station had gebracht, dus was ook later thuis en was al gestresst dat ze niet alles af zou krijgen. Het was een prettige kennismaking en uiteindelijk waren ook Jessica, Basti en opa nog even aanwezig. Hoewel we niet veel honger hadden, ging Susannes appel-abrikozencrumble er zonder problemen in. We zijn niet heel lang gebleven op de thee, want daarna moest er in mijn kamer nog een weekendtas met lente-/zomerkleren worden ingepakt, en weer gevuld met winterkleren. Plotseling stond er uit het niets nog een kartonnen doos op tafel, een verrassing voor mij. Die bleek gevuld met babythee, hagelslag, liga's, De Ruijter-boterhambelegjes, kabelspekken, mijn lievelingscruesli en een doos monchoutaartmix. Tezamen met de eerder gekregen koelkastwaren, monchoukaas (hebben ze hier vreemd genoeg niet, of het moet anders heten), kwark en griesmeelpudding, maakt dat dat ik momenteel volgens mij meer Nederlandse etensvoorraden heb dan Zwitserse. Aan het bezoek van papa en mama zal ik daarom voorlopig nog een tijdje worden herinnerd.

Nog steeds met volle maag hebben we de auto daarna weer bij het hotel gestald, waarna we in het avondlicht door Carouge hebben gewandeld. Omdat het nog te vroeg was voor het eten, hebben we eerst de openingstijden van diverse winkels bestudeerd, zodat er morgenochtend gericht geshopt kan worden. Daarna hebben we een knus restaurantje opgezocht in de oude binnenstad, om de dag tot slot af te sluiten met wat kletsen op de hotelkamer.

Laat hebben we het niet gemaakt, want ik had nog wat slaap in te halen en wilde er de volgende dag ook vroeg weer zijn. Dat is gelukt: om 8 uur stond ik voor de deur voor het ontbijt. Het shoppen verliep vervolgens voorspoeding: mama is een kleding-souvernir rijker en voor Luka en Terry, die op de hond gepast hebben - en geconcludeerd hadden dat dat toch wel een hele verantwoordelijkheid is - werd er ook een cadeautje ingeslagen.

We hadden zelfs nog tijd over voor een afscheidskoffie op hetzelfde plein als gisteren, voordat er uitgecheckt moest worden. Na haastig opruimen van de hotelkamer hebben we daarna op straat nog alle tijd genomen om elkaar gedag te zeggen, waarna ik terug naar huis ging en papa en mama hun terugreis naar Nederland begonnen.

Al met al was het met recht een bliksembezoek te noemen, maar daarmee zeker niet minder geslaagd! Alles wat er te zien is, hebben ze gezien en we hebben veel tijd samen doorgebracht. Inmiddels zijn ze veilig thuis gekomen en begint ook voor hen het werkleventje weer. Voor mij is dat eveneens net zo hard weer begonnen, donderdagavond hadden we meteen een scan-avond. De komende dagen volgen er nog meer, maar vanaf donderdag heb ik wederom qua werk een rustperiode. Dan komt Diederik namelijk op bezoek!