Ondanks de goede voornemens is het me wederom niet gelukt op tijd op Franse les te komen. Vijf minuten moest ik eerder weggaan dan tot nu toe voor de zekerheid, tien minuten eerder zat ik op de fiets. De ochtendspits die ik tegenkwam was echter de ergste die ik tot nu toe heb meegemaakt. In 't begin was het al druk, maar van het zuidelijkste gedeelte van Plainpalais (een groot ruitvormig plein in het centrum dat tot de stedenbouwkundig slechtste beslissingen van Genève hoort) tot en met het station stond het verkeer zodanig vast dat het in 't geheel niet mogelijk was ergens tussendoor te fietsen en ik zodoende de halve weg gelopen heb. De reden: aan de oostkant van het meer is zondagavond ergens een waterleiding gesprongen die is uitgelopen tot een gigantische ijsbaan op een drukke verkeersader, die om die reden is afgezet. Als ik dat eens van tevoren had geweten... Ik was echter niet de enige getroffene: de klas was extreem klein toen ik binnen kwam, maar na mij kwamen er nog drie anderen met dezelfde klacht.

Gabriella scheen het huiswerk overigens totaal vergeten te zijn en, hoewel ik het juist die ochtend had afgerond, heb ik haar er niet aan herinnerd, want haar programma - een rollenspel spelen en een dictee maken - leek me een uitstekende test voor mijn spreek- en luistervaardigheden. Helaas hebben we het dictee echter niet kunnen nakijken, want ze moest zelf eerder weg. Niet dat dat me slecht uitkwam, want nu hoefde ik me niet te haasten voor mijn proefpersoon. Het ontvangen van de proefpersoon voor sessie 1 leverde het bewijs dat mijn taalvaardigheden toch wel aan 't toenemen zijn. Ik heb haar het slaap- en dromendagboek namelijk geheel in 't Frans weten uit te leggen. Dat ging ongetwijfeld niet vlekkeloos, want Avi vroeg de proefpersoon na afloop vertwijfeld of alles haar wel duidelijk was, maar dat was zeker het geval, beaamde ze, dus da's toch weer een mooie verdienste. Het feit dat ze bij de habituatiescans al moeite had haar ogen te openen, is ook goed nieuws voor ons onderzoek.

Door de kou heb ik een rustiger weekje dan verwacht: Crystie viert het hebben toegewezen gekregen van een promotieplaats liever bij hogere temperaturen zodat meer mensen mee willen sushi eten, waardoor ik maandagavond ineens lekker rustig thuis zat. Ook het etentje bij Claudia op vrijdag hebben we maar vast afgeblazen, want die gaat de week erop haar verjaardag vieren, dus het zou wat dicht op elkaar zijn om twee keer haar huis te bezoeken. Voor veel mensen ligt dat namelijk wat ver uit de stad (voor mij echter niet, ik ben relatief snel thuis vanuit haar woning).

Rolf
Niettemin heb ik een aantrekkelijk weekprogramma. Maandagmiddag even na twaalven kwam Rolf aangelopen, hij had de universiteit zonder veel problemen gevonden. Na wat bijgekletst te hebben zijn we gaan lunchen, waarna de grote bespreking met Sophie en Virginie plaatsvond. Sophie heeft ruim drie uur uitgetrokken voor deze bijeenkomst, die wij als zeer vruchtbaar hebben ervaren. We moeten nu in Leiden uitzoeken of we enkele struikelblokken zelf kunnen verhelpen, maar vanuit Genève is er in ieder geval alle bereidwilligheid om op het gebied van fMRI-onderzoek bij narcolepsiepatiënten samen te blijven werken. Omdat de bijeenkomst zo lang duurde, hebben Rolf en ik nadien eigenlijk alleen nog maar e.e.a. nabesproken en op een rijtje gezet, waarna onze wegen zich scheidden. Rolf ging namelijk slapen bij Mehdi Tafti, een onderzoeker uit Lausanne die in Genève woont en met wie wij goed contact hebben.

De volgende morgen meldde hij zich al relatief vroeg op de uni, waar ik hem een rondleiding heb gegeven door het feitelijke onderzoekslaboratorium. Daarna hebben we de wekelijkse seminar bezocht, die deze keer een voor ons onderzoek interessant thema had: de neurale basis van gezichtsherkenning. Na de seminar hebben we nog even samen geluncht en de laatste dingen besproken, waarna Rolf Genève ging verkennen en ik een poging heb gedaan nog wat uurtjes efficiënt te werken. 's Avonds ontmoetten we elkaar weer bij een schattig, gezellig restaurantje in de wijk Paquis, waar we het traditionele raclette hebben gegeten. De tocht ernaartoe was echter niet zo'n pretje! Wat een kou! Vanaf het meer woei een stevig briesje die de gevoelstemperatuur er niet aangenamer op maakte en zelfs zorgde dat het fietsen over de Mont Blanc-brug (de dichtst aan het meer gelegen brug) een wiebelige aangelegenheid was. Hoewel ik van tevoren banger was voor de terugweg - dan zou het immers nog kouder zijn - viel het gevoel uiteindelijk wel mee, want al snel voorbij die brug moest ik heuvelop, waardoor ik de rest van de fietstocht eigenlijk wel lekker warm was. Niettemin was ik blij om thuis te zijn en ben ik binnen een kwartier een heerlijk warm bedje ingedoken.

Zürich
De volgende ochtend ging de wekker vroeg, want er stond een bijna drie uur durende treinreis voor een bezoekje aan het slaapcentrum in Zürich op het programma! Wij hebben in Leiden sinds een aantal jaar een onderzoeksproject lopen met de groep daar, waarvan het inmiddels de hoogste tijd is dat het afgerond wordt. Omdat ik mogelijk een deel van de data mag verwerken, was ik mee. Daar aangekomen bleek dat nog steeds niet alle data volledig bij elkaar verzameld waren op één computer, maar het grootste deel van wat er wel was, mochten we in ieder geval mee. Dat moesten we aan het eind van de middag maar komen ophalen, zodat de onderzoekster daar het nog iets completer zou kunnen maken.

In Zürich hebben we onder het genot van twee slices pizza nog een onderzoeksbespreking meegemaakt, waarna Rolf mij een paar uurtjes de highlights van de stad heeft laten zien. Vanwege het onderzoek was Rolf daar namelijk al enkele malen eerder geweest. Hoewel het koud was, hebben we toch met plezier rondgelopen; op hoog tempo was dat best te doen.

Niettemin hebben we na afloop van de wandeling verwarming gezocht in een cafétje waar we ook de lunch wat hebben aangevuld.

Zürich is trouwens een hele leuke stad! Ik moet bekennen dat ik het een veel mooiere stad vind dan Genève en denk dat ik aan de uitwisseling sneller net zo'n wauw-gevoel als ik bij Stockholm had, zou hebben overgehouden als ik naar Zürich was geweest, maar spijt dat ik in Genève zit, heb ik niet, hoor. Ik vind het vooral heel prettig dat het stad zo lekker compact is, waardoor ik hem al heel gauw voldoende heb leren kennen en eigenlijk nooit verdwaal en alles mooi op de fiets kan afhandelen. Zürich, waaronder het oude centrum, is een stuk groter, waardoor je toch meer tijd nodig hebt om het te leren kennen. Voor een kort bezoekje in de kou was het echter een superstad!

Ook 's avonds hebben we een leuke tijd gehad. Het hoofd van enkele neurologische afdelingen, waaronder de slaapgroep, is een goede vriend van Rolf en nam ons mee uit eten naar een heerlijk Italiaans restaurant aan het meer van Zürich. Hoewel Zwitsers normaal gesproken laat eten, wilde deze onderzoeker vandaag graag vroeg afspreken, want hij wilde op tijd naar bed om de volgende morgen vroeg op te kunnen staan. Dat kwam ons ook fantastisch uit, want Rolf zou bij die onderzoekster slapen die om 9 uur klaar zou zijn met een vergadering en ik wilde uiterlijk de trein van 21.04 halen om nog op een enigszins acceptabel tijdstip in Genève aan te komen. Dat is uiteindelijk op het nippertje gelukt, waardoor de dag helemaal goed is afgesloten. Moe maar voldaan ben ik, eenmaal thuis, meteen mijn bedje ingedoken, waar ik heerlijk kon uitslapen, omdat ik door de geplande scanavond de volgende dag niet vroeg op de universiteit hoefde te zijn.