Bonsoir!

Afgelopen week was het eindelijk zover, de eerste Franse les. Ik was wat aan de late kant, maar gelukkig was de docente ook net even weg, dus gaf het niet. Stiekem wist ik wel dat ik net iets meer dan een half uur fietsen moest rekenen, maar om de een of andere reden was het toch niet gelukt op tijd te vertrekken. Ik was vooral erg benieuwd naar het niveau van de groep. Dat werd meteen goed duidelijk, want we moesten twee bij twee een gesprekje voeren en elkaar daarna aan de groep voorstellen. Het overgrote deel van de groep spreekt duidelijk vloeiender Frans dan ik. Na deze opdracht moesten we echter allemaal voorlezen uit een Franse tekst, maar daarin bleek ik zo slecht nog niet. In tegenstelling tot voornamelijk de van origine spaanstaligen in de groep, hoefde de docente geen verbeteringen aan te brengen in mijn uitspraak. Op het gebied van tekstbegrip loop ik zeker niet achter en wat grammatica betreft denk ik ook niet, maar dat weet ik niet zeker, omdat we nauwelijks iets aan grammatica hebben gedaan. De tweede Franse les op woensdag was eigenlijk een kopie van de eerste (en dan bedoel ik niet dat ik weer te laat was - sneeuw fietst toch langzamer - maar dat de inhoud gelijk was). Na een uitvoerige introductie van voorstellingen en tentoonstellingen die we volgens de docente echt moesten bekijken en een herhaling van elkaars namen en afkomst, lazen we wederom een tekst. Het was best een interessant stuk over de rol van enkele Zwitsers tijdens Tweede Wereldoorlog. Blijkbaar gaat die tentoonstelling daarover - misschien moet ik daar toch maar eens heen. Op de een of andere manier heeft de tekst wel ongeveer de rest van de les in beslag genomen. Dan moet ik er ook wel bij zeggen dat we steeds de betekenissen van de moeilijke woorden uit de zin doornemen en dat de docente - Gabriella heet ze - ook steeds vraagt welke werkwoordstijden we zijn tegengekomen.

Of deze manier van lesgeven mij gaat brengen wat ik nodig heb, weet ik niet. Het vergroot in ieder geval mijn blootsteliing aan (op een duidelijke manier) gesproken Frans en vergroot daardoor de koppeling van klanken aan geschreven lettergrepen, omdat ik door het duidelijk spreken van de docente de tijd heb om het gehoorde in mijn hoofd te verwerken. Of het mijn actieve woordenschat ook vergroot (mijn belangrijkste struikelblok) weet ik niet, maar conversaties beter kunnen verstaan is ook al heel wat. Voor woordenschat een grammaticauitleg zou ik waarschijnlijk terug moeten naar B1, maar ik denk dat ik het voorlopig nog even aankijk in B2. Als ik zelf de motivatie kan opbrengen om de meegebrachte Hageveld-aantekeningen en -woordenlijsten te bestuderen, dan kom ik er waarschijnlijk wel.

Niettemin heb ik na de les aan Gabriella gevraagd of dit een beetje haar vaste stramien van lesgeven was. Nee, een vaste stramien had ze niet echt, zei ze, ze deed wat ze tegen kwam. Of ik soms iets anders wilde... 'Nee hoor, ik denk dat het heel nuttig is voor mij om zo met luisteren en spreken te oefenen. Ik heb alleen nog wat grammaticale vragen bijvoorbeeld over ...' 'Uitstekend, weet je wat, bereid wat zinnen voor voor maandag waarin je deze constructies tegenkomt en dan behandelen we die plenair', was het antwoord. Jippie, meer huiswerk voor mezelf... Hiernaast moeten we namelijk ook over een actueel item vertellen dat we hebben opgevangen en dat, volgens ons, op een of andere manier betrekking heeft op Genève of Zwitserland. Nou ja, ik heb gisteren het Frans-Zwitserse nieuws gekeken, maar verder dan de Griekse schuldencrisis, de kou in Europa, het veto van China en Rusland over Syrië en de tijdelijke comeback van een Franse zangster uit de jaren '60 ging het niet...

We zullen wel zien hoe het loopt. Ik heb een vreselijk productief weekend achter de rug, maar alleen mijn Franse huiswerk is nog niet af... Maar ach, ik hoef pas om vijf voor half negen weg... zou nog tijd over moeten hebben... (gevaarlijke gedachte, want woensdag was ik te laat omdat ik tijd over had en aan de slag ging en toen te laat ophield).

Fietsen in de winter
Voor morgen heb ik niettemin zeer goede voornemens op tijd te vertrekken. Onze straat zal ik wel moeten lopen, maar de rest is inmiddels goed te fietsen. Onze straat hoort echter niet bij de openbare weg en is zodoende vorige week na de hevige sneeuwval niet schoongeveegd. Daarom is de straat nu al enkele dagen veranderd in een ijsbaan. De winterse vrieskou heeft dat er ongetwijfeld niet minder erg op gemaakt en heeft de paar vlokjes die nog zijn bijgevallen natuurlijk ook weer laten aanvriezen. Ook in de buurt van de Open Universiteit (achter 't station) zijn niet alle straatjes schoon, dus ik moet tijd incalculeren om daar te lopen.

Voor de rest mag ik trouwens niet klagen, de wegen worden hier prima bijgehouden. Dat is ook de reden dat ik het toch steeds op de fiets geprobeerd heb. Het enige onhandige is de volgorde van belangrijkheid van openbare ruimte:
1 - de autoweg;
2 - de stoep;
beide worden goed schoongeveegd en op beide wordt zout gestrooid. En jawel, wat ligt daar precies tussen: je raadt het al, het fietspad dat nu dienst doet als opslagplaats voor aan de kant geveegde sneeuw. Kortom, als fietser mag je nu meedoen aan de lusten van het dagelijkse stadsverkeer, inclusief de autofiles... Heel fijn. Gelukkig zijn de automobilisten hier wel van alles gewend, dus fietsen op de rijbaan heeft me nog nooit angstige situaties bezorgd. Ik moet wel toegeven dat ze na twee dagen, toen prioriteit 1 en 2 voldoende verholpen waren, zijn begonnen aan het voor de helft vrijmaken van de fietspaden, dus op de meeste plekken kun je nu wel weer veilig op een stukje van het fietspad terecht. Alle wegoppervlakten die sneeuwvrij gemaakt zijn, zijn inmiddels wit uitgeslagen van 't zout.

Dat geeft wel weer een veilig gevoel met zulke temperaturen. Over de kou hoef ik naar jullie echter niet te schrijven, de temperaturen in Nederland en Zwitserland (de koudere delen van Zwitserland daargelaten) zijn ongeveer hetzelfde. Vanwege die kou had ik al bedacht dat ik me het hele weekend binnen in huis zou opsluiten om hard te werken. Ik hoefde alleen gisteren nog even naar buiten om boodschappen te doen. Naar Frankrijk wilde ik niet, 20 minuten is me in die kou te ver. In de stad, niet heel ver hier vandaan (minuutje of 12 denk ik) heb ik laatst echter een Lidl gespot. Daar was ik wel nieuwsgierig naar, kijken of de prijzen daar op het niveau van 'normale' prijzen bij ons zijn. De Lidl heb ik echter niet gehaald. Ik heb me onderweg bedacht en ben de eerste supermarkt ingedoken die ik tegenkwam. De sterke wind (en dat wil wat zeggen, hier is bijna nooit wind) maakte de gevoelstemperatuur nog vele malen lager. Afgezien van dit uitstapje van een half uur en het rondje dat ik vanmiddag om Basti's auto heb gelopen (die heeft nog geen rijbewijs, maar heeft al wel een auto gekocht - een oude volkswagenbus) ben ik er echt in geslaagd het hele weekend binnen te blijven. Het fitnessapparaat bood de benodigde beweging en mijn laptop het tijdverdrijf (werk!).

Professeure Sophie
De Franse lessen waren niet de enige momenten waarop ik met gesproken Frans in aanraking kwam deze week. Woensdagmiddag stond er iets heel bijzonders op het programma: Sophie Schwartz, medehoofd van het lab en mijn supervisor hier, moest een praatje houden als verdediging voor het verkrijgen van het professoraat. Het praatje - in 't Frans - heb ik vrijwel geheel kunnen volgen, de vragen na afloop nauwelijks. Dit kwam echter niet zozeer door het wegvallen van de dia-ondersteuning, als wel doordat ik de vragenstellers zelf niet verstond; Sophie's antwoorden waren soms nog wel helder voor me.

Ik vond het een bijzondere ervaring om bij zoiets aanwezig te zijn. Lang niet overal is het namelijk gewoonte zo'n plechtigheid in te voeren. Het praatje is goed gegaan, maar officieel is Sophie nog geen professor. Daar moet nog een traject van enkele weken overheen (met ongetwijfeld administratieve rompslomp), maar haar professoraat hebben we diezelfde middag maar vast gevierd met een borrel. Sophie zelf werd daar gelauwerd met vele cadeaus die een professor nodig heeft: een leesbril, een lange lineaal, een mooie pen, een zweepje om iedereen aan 't werk te zetten, een boekje over slaap, een wake-up-light etc.

Je vous préviens, je ne vais pas chanter
Met Sophie's praatje zat het er wat Frans betreft nog niet op op woensdag. Gabriella had immers een musical aangekondigd die we volgens haar echt moesten gaan zien, en die woensdag- en donderdagavond gratis toegankelijk was voor studenten van de Open Universiteit. In de les dacht ik nog dat ik eventueel wel die donderdag zou gaan (tegen beter weten in, want dat was later op de avond en dan zou het verlaten van een warm huis niet aanlokkelijk zijn), want woensdag zelf zou niet lukken met etenstijd. Dankzij het uitgebreide hapjesassortiment op de borrel voor Sophie had ik echter geen avondmaal meer nodig en ben ik daarom toch maar gegaan.

Conclusie: nou, er werd wel degelijk gezongen, hoor :) Ik denk dat ze wel twintig liedjes hebben gezongen en dat ik er slechts twee echt begrepen heb. hoewel er echt heel duidelijk werd gezongen. Niettemin is het nog te snel voor me. Soms verstond ik wel veel individuele woorden, maar kon ik de betekenis van het geheel gewoon nog niet overzien. Spijt dat ik gegaan ben, heb ik allerminst. Hoewel ik niet alles begreep, vormde het bijwonen van deze voorstelling een heerlijke ontspanning. Bovendien heb ik van tevoren nog eventjes mijn Frans kunnen oefenen met twee studiegenootjes van de cursus die ook waren gekomen.

Hé, een idee komt op: als ik nou morgen toch aan de beurt ben om wat te vertellen over Genève, dan kan ik natuurlijk altijd verslag doen van de voorstelling ;) Mooi, kan ik nu met een gerust hart naar bed. 't Is tijd om uit te rusten en me voor te bereiden op een druk weekje! Morgen komt namelijk mijn collega Rolf uit het LUMC op bezoek voor drie dagen. Woensdag gaan we samen naar Zürich om daar met andere onderzoekers te praten. Op de een of andere manier is het verder gelukt om elke andere doordeweekse avond iets te plannen, dus tijd voor 't huishouden of andere privécomputerklusjes zal er deze week niet zijn. Best kans dat er volgend weekend dus weer heel wat te vertellen is...