Het voelt nog vroeg als na zes uur slaap de wekker gaat, maar ik heb er geen problemen mee om op te staan. Over een klein uurtje arriveert Luka als het goed is met de bus!

Zijn tentamenperiode zit er alweer op, een lange vakantie met vrienden gaat niet door (zodoende was er geld over), dus het ooit eens geopperde idee om eind januari bij mij langs te komen in Genève wordt werkelijkheid! Dit vertelde hij me zo'n drie dagen voor vertrek. Het is een klein beetje apart om na één week terug te zijn al bezoek te krijgen van familie, maar het heeft me de eerste dagen hier veel gegeven om naar uit te kijken.

Ja hoor, daar is het smsje dat hij in de bus zit. Netjes op tijd wacht ik hem 20 minuten later op. De bushalte van de bus die direct van 't station naar Vessy gaat, is zeker een kwartier lopen van mijn huis vandaan, dus stap ik achterop mijn eigen fiets en fietst Luka ons naar huis, terwijl ik zijn trolleykoffertje achter me aan trek. 't Is wat illegaal hier om met z'n tweeën op een fiets te fietsen, maar op zondagochtend in een slapend plaatsje (niet in de stad, vergelijk Vessy met wat Driehuis is ten opzichte van Haarlem) moet dat geen probleem zijn.

Nadat Luka bij mij een tweede ontbijt achter de rug heeft, vertrekken we weer op de fiets in omgekeerde richting. We gaan de Salève beklimmen! Ik durfde nog niet helemaal te hopen dat Luka daar na een halve nacht slaap (hij moest vroeg op om te vliegen) zin in zou hebben, maar gelukkig was dat zo.

Met behulp van Bernards kaart vinden we het startpunt van de route die vanaf Veyrier zelf omhoog gaat. Dat is een handige plek, want boven kunnen de we dan mooi de kabelbaan naar beneden nemen. Dat spaart een hoop spierpijn! De route zelf was echter behoorlijk inspannend! Met het vlakke stuk erbij tot het begin van het pad hebben we er ruim een uur meer over gedaan dan dat het me normaal gesproken met Bernard kost, maar die rijdt dan ook naar een hoger gelegen startpunt, dus de vergelijking is niet helemaal eerlijk.

Ook dit was weer een route waarvan je denkt 'hoe komen we in 's hemelsnaam boven', want grote delen van de tocht kijk je uit op vrijwel verticale rotswanden. Het pad blijkt echter altijd overal netjes tussendoor te slingeren en is prima onderhouden met wat stapstenen of een metalen hek op plaatsen waar het pad wat smaller is en langs een afgrond loopt.

Luka is eigenlijk meer een fietser dan een wandelaar, maar gelukkig genoot hij zeker ook van de tocht. Niettemin waren we allebei blij om bovenaan te komen. Daar wachtte ons een kleine verrassing, namelijk wat restanten sneeuw in de berm van de weg die over de top loopt. Daar konden de beblubberde schoenen mooi mee worden schoongemaakt.

Het uitzicht van vandaag heb ik nog nooit gehad. Helaas kon ik Luka niet zo mooi de Franse Alpen laten zien, want daar hing een aardig wolkendek boven, maar nu was de andere zijde voor de verandering helder! Dit leverde een prachtig uitzicht over Genève en het meer op! Ik had niet gedacht dat je van boven zo'n groot gedeelte van het meer zou kunnen zien!

Lang zijn we er echter niet gebleven, want de wind was boven sterk en koud. We zijn dus maar gauw de weg afgelopen op zoek naar het beginnen van de kabelbaan. Dat was met een klein half uurtje lopen iets verder dan gedacht, maar nog altijd velen malen sneller dan weer naar beneden lopen. Volgens mij heb ik nog nooit van mijn leven in zo'n steile kabelbaan gestaan, echt apart. Hij daalt ook vrij snel af, wat te merken is aan de drukverandering in je oren.

Des te sneller waren we echter thuis en dat mocht ook wel, want het was uiteindelijk half 4 dat we gedoucht en wel aan de pompoensoep zaten (lunch). Niet veel later was het alweer tijd om te gaan koken. We hadden namelijk afgesproken om gezellig met de kinderen te gaan eten en wij zouden daartoe de pannenkoeken aanleveren. Pannenkoeken met kaas zijn ze wel gewend in Zwitserland, maar niet dat de kaas al in de pannenkoek is meegebakken. Normaal strooien ze er gewoon kaas over op het eind. Het beviel ze echter goed en ook de appel-banaan-pannenkoeken waren een succes. Jessica's vriend kon er uiteindelijk toch niet bij zijn en ook Tiffany was in de bibliotheek gebleven om te studeren voor haar tentamens, maar met Basti en Jessica hebben we ook zeker een gezellige avond gehad. Nadien heeft Luka zelfs een uur op de kamer van Basti rondgehangen en gekletst/gegamecubed.

Maandag en dinsdag moest ik op de universiteit steeds uitleggen waarom ik zat te werken in plaats van leuke dingen met Luka te doen, maar dat was juist Luka's wens. Die vond het heerlijk om de omgeving op zichzelf te ontdekken, dus dat combineerde perfect met mijn werkdagen. Afgezien van wat moeilijkheden het openbaar vervoer te begrijpen heeft Luka op zich een prima dag gehad.

Maandagavond hebben we samen gegeten en daarna wat achter de computer gehangen met grappige filmpjes etc. Dinsdagben ik lopend naar de universiteit gegaan zodat Luka de omgeving per fiets kon verkennen. 's Avonds hebben we elkaar wel even gezien, maar nietsamen gekookt. Ik heb toegekeken hoe Luka at. Ikzelf had namelijk labdiner, waar Luka ook naartoe had mogen komen, maar wat voor hem niet hoefde. Hij had echter ook een avondbesteding, want hij zou met Basti meegaan naar diens hut.

Labdiner
Het menu van vanavond bestond uit raclette. Dat het iets traditioneels voor deze omgeving was, had ik al vernomen, maar meer dan dat het 'iets met kaas' was, wist ik niet. Nu wel. In 't Nederlands zou ik het kaasgourmetten noemen. Een raclette-set is namelijk gewoon een soort gourmetstel waarop in de pannetjes een dikke plak kaas laat smelten. Die drapeer je vervolgens over een gekookte aardappel en smullen maar. Ter afwisseling waren er nog plankjes met vleeswaren en een soort zoete stengels (smakend naar Engelse drop). De eigenaar van 't restaurant was een bekende van degene die het georganiseerd had, dus we kregen allemaal nog twee toetjes toe. Hoewel het een gezellige avond was, vertrok ik als een van de eersten (half 11, kun je nagaan wat een tijd) bij het restaurant, want ik wilde niet te laat komen voor Luka. Die was inmiddels ook alweer terug van de hut, dus we hebben elkaar nog even kunnen spreken.

Gedag
Woensdagochtend ben ik lekker thuisgebleven, want ik vond het wel zo leuk om Luka dan nog te kunnen wegbrengen. Iets bijzonders hebben we niet gedaan, maar we waren in ieder geval wel samen en hebben nog eventjes lekker geluncht voordat we weg moesten. Luka ging per bus, ik per fiets naar het station, want ik moest nog even langs een kantoor van de Franse spoorwegen om wat informatie en een folder te vragen voor een kennis. De planning was geweldig, want nadat mijn taak erop zat kwam Luka's bus precies aan. Helaas was het daarmee toch al gauw tijd om gedag te zeggen en kwam er een eind aan een paar gezellige dagen.

De rest van de dag heb ik tot laat in de avond gewerkt op de universiteit om de ochtend in te halen, maar 'gewerkt' mag best tussen aanhalingstekens worden gelezen. Op de een of andere manier had ik een gigantische berg mailwerk te doen, deels werkgerelateerd, deels persoonlijk, dus heb ik die uren vooral mailend doorgebracht. De verloren arbeidstijd is echter meer dan goed gemaakt gedurende de volgende dagen. Zelfs zaterdagmiddag en -avond, nadat mijn kamer weer op-en-top schoon was en de Franse booschappen waren gedaan, heb ik een aantal uur gewerkt. Aan het weekend heb ik zodoende een heerlijk productief gevoel overhouden (en ook een relaxt gevoel, maar dat is voor het volgende verhaal).

Vrijdag zijn Bernard en Susanne trouwens teruggekomen van vakantie. Die hebben volgens mij een hele leuke tijd gehad, maar veel heb ik er toch niet van meegekregen, want 's avonds bij het eten wilden ze met name alle verhalen horen van wat er in de tussentijd in Genève was gebeurd. Ook Luka kwam aan bod en met Jessica's omschrijving 'er war sehr nett' heeft hij het er goed vanaf gebrach. Zelf kwam ik amper aan vertellen toe, de kinderen waren veel drukker, maar ik heb ze in ieder geval nog kunnen bedanken voor mijn verjaardagscadeau en kunnen vertellen dat ik het eerste van de twee boeken al met veel plezier heb uitgelezen.