't Is een wat saaie titel voor een allerminst saaie week, maar treffender kan bijna niet. Sinds 15 januari zit ik weer in Genève en dat bevalt opnieuw prima, hoewel het de eerste dagen behoorlijk wennen was om weer verder verwijderd te zijn van familie en vriend (schril contrast tot het fulltime samen zijn in de kerstvakantie) en om de draai van 't werk op de universiteit weer terug te vinden. De jaarlijkse postkerstvakantiewerkdip verplaatste zich naar de eerste twee werkdagen in Genève met tot gevolg dat op woensdag de motivatie weer dusdanig hoop opgestapeld was dat ik sindsdien alleen nog maar heel productieve dagen heb gekend.

Terug bij de Hirschels voelde ik me meteen welkom. De meeste familieleden waren niet thuis toen ik aankwam, wat me de kans gaf rustig uit te pakken en me te installeren, maar de warme begroeting van Basti was in ieder geval erg fijn. Op de een of andere manier was het al gauw etenstijd en tijd voor de begroeting met de andere familieleden. Dit was meteen de laatste maaltijd met de Hirschels voor de komende periode, aangezien Bernard en Susanne de dag erop op vakantie zouden gaan.

Het zelf moet koken de komende weken bracht een dringende noodzaak met zich mee mijn etensvoorraden aan te vullen. Opgeteld bij de werkdip op maandag bedacht ik al gauw dat ik best overdag boodschappen kon doen in Frankrijk (uit financiële overwegingen erg aantrekkelijk). Ewa, mijn kamergenote in 't lab die in Gaillard (Frankrijk) woont, maakte de definitieve beslissing erg gemakkelijk door te zeggen dat ze na de lunch naar huis zou gaan. Natuurlijk kon ik meefietsen en ja, de supermarkt daar wilde ze me best wijzen. Met een volle maag van een lekkere universiteitsrestaurantmaaltijd (de enige die ik sinds mijn terugkeer heb gekocht) stapten we op de fiets. Het blijkt in feite inderdaad een afstand van niks, met 20 minuutjes ben je er. De sightseeiing door Gaillard was ook niet verkeerd, het heeft een paar mooie karakteristieke plekjes.

Zowel op weg ernaartoe als in de supermarkt zelf bespeurde ik Nederlanders. Zou dat toeval zijn?Het vooroordeel over zuinigheid doet me denken van niet...

Zeker 1,5 uur later (lange boodschappenlijst is een grote, nog onbekende winkel) verliet ik de Intermarché met twee propvolle tassen. Wonder boven wonder hadden de niet al te beste snelbinders van mijn fiets totaal geen problemen met de boodschappenlading en bereikte ik, eveneens na 20 minuten, mijn huis om alles uit te laden. Teruggegaan naar de universiteit ben ik niet meer, na nog wat thuis gewerkt te hebben vond ik het wel best.

Verjaardag
Het vroege opstaan op 17 januari was geen domper, want ik was maandagavond heerlijk op tijd mijn bed in gedoken. Een warm gevoel schoot door me heen bij het zien van de verjaardagsvlaggetjes in de woonkamer , felicitaties waren er van iedereen, ook van Bernard en Susanne, wiens vlucht de avond van tevoren geannuleerd was, waardoor ze het dinsdagavond opnieuw moesten proberen. De ochtendplanning was strak, want na het ontbijt had ik nog maar drie kwartier voor het maken van de monchoutaart (met mascarpone, monchou was niet te vinden). Hoppa, de koelkast in en wegwezen, op naar de Open Universiteit voor mijn taaltoets Frans. Ondertussen kreeg ik mijn eerste verjaardagssmsje binnen, een voorbode voor de rest van de dag... 's Middags op de uni heb ik namelijk zo'n twee uur besteed aan het beantwoorden van verjaardagsmailtjes en berichtjes op facebook, erg gezellig allemaal en gelukkig maar, want fysiek was er de hele dag niemand aanwezig in mijn werkkamer (bizar, komt bijna niet voor, maar hing samen met tentamentijd). Niet al te laat ben ik weer naar huis gegaan, want na de avondmaaltijd wachtte het eten van de taart met Jessica, Tiffany en Basti. Ook dat was erg gezellig. Hoewel de vlaggetjes alweer weggehaald waren en ik die niet heb kunnen fotograferen, wachtte me nog wel een verrassing. Susanne had een cadeautje voor me achtergelaten! Twee Engelse boeken die zij ook gelezen heeft en prachtig vond, zo stond er op de bijgevoegde ansichtkaart. (We hebben het vaker over lezen gehad.) Inmiddels ben ik al een eind op weg in de eerste!

Frans
De taaltoets was een bizar schouwspel. In groepjes werden we meegenomen naar beneden, waar ons werd uitgelegd wat ons te wachten stond in de zaal achter de deur... Vervolgens mochten we naar binnen en plaatsnemen aan de tafels aan de rechterkant. Daar kregen we de toets uitgereikt en mochten we een leestekst maken, een grammaticaoefening invullen en twee vragen schriftelijk beantwoorden. Vervolgens was het tijd om plaats te nemen op de wachtstoelen rechts achteraan, tot je geroepen werd door een van de medewerkers van de tafels in het midden. Die medewerkers vroegen je in het Frans de persoonlijke gegevens die je eerder zelf niet had mogen invullen, het mondelinge gedeelte van de toets (voor mij niet zo representatief, want dat kan ik wel zeggen), en daarna maakten ze er een niveaubeoordeling van. B2 was mijn resultaat (intermediate 2), terwijl ik op basis van de beschrijving aan het lagere B1 had gedacht... Meestal zijn dat soort cursussen echter uiteindelijk te makkelijk, dus het komt vast in orde dat ik hoger ben ingedeeld dan wat ik verwachtte op basis van de beschrijving bij de niveaus. 30 januari ga ik beginnen, de lessen zijn op maandag en woensdag van 9 tot half 11, ideaal. Ik had me ingeschreven voor de ochtendlessen omdat dat nooit ten tijde van mijn experiment zou vallen, maar met maandag ben ik extra blij, want soms heb ik 's avonds laat een proefpersoon en dan zal ik de volgende dag niet zo alert zijn. Op maandagochtend zal dat probleem gelukkig geen rol spelen.

Onderzoek
In vliegende vaart heb ik vanaf woensdag gewerkt aan het in kaart brengen van de stand van zaken van het onderzoek, zowel wat betreft de proefpersonen als de praktische documenten. Avi heb ik ervan kunnen overtuigen toch enkele keren in examentijd wat werk te doen en donderdagavond hebben we zelfs een uur gezeten om alles te bespreken. Zo waren we optimaal voorbereid op de vrijdagmorgen, de morgen van de grote dag: de pilot.Zo'n zes uur later konden we met blijdschap constateren dat het allemaal goed was gegaan, er zijn geen problemen opgetreden en we zijn dan ook zo goed als klaar om te beginnen. Een mooi einde van de eerste week!

Eén onderdeel was echter nog wat onzeker, maar ook dit werd vrijdag opgelost. Onze proefpersonen moeten een week een slaapdagboek bijhouden en krijgen een soort horloge om de arm dat hun activiteitspatroon meet (en waaraan ook goed is af te leiden of iemand slaapt), maar de horloges waren nog bij andere onderzoeksgroepen en we wisten ook nog niet hoe die werkten. Gelukkig was de eerste vrijdagmiddag gearriveerd én had Sophie het bijbehorende programma op USB-stick. Het installeren was zo gebeurd en het programma was zo uitgelegd, dus we konden volledig gerust het weekend in.

Inmiddels zijn we dit eerste horloge alweer kwijt, want afgelopen maandag is het opgehaald door de eerste proefpersoon. Dat betekent dat het komende maandag allemaal écht beginnen gaat, dan komt zij voor het fMRI-onderzoek!

Housewarming bij Ewa
Na weer bijgekomen te zijn van alle indrukken van de drukke vrijdag, was zaterdag een heerlijk huishoudelijk dagje. Een grondige schoonmaak, boodschappen in Gaillard, wat computerwerk en een heerlijke, zelfgemaakte pompoensoep later, was het alweer avond en tijd om voor de tweede keer die dag naar Gaillard te fietsen. Daarbij heb ik een van mijn verjaardagscadeautjes in gebruik genomen, een fluorescerende rugzakhoes om op te vallen op de wegen richting grens.

Ik was een half uur voor aanvang van het feest bij Ewa omdat ik haar zou helpen met de voorbereidingen en dat was hard nodig ook!Terwijl Ewa druk bezig was in de keuken, heb ik een eetopstelling gemaakt waarvoor de woonkamer een beetje verbouwd moest worden, en heb ik een van de voorgerechten bereid. Avocado met speklapjes eromheen was dat, erg lekker, maar Ewa had bedacht dat het vet uit de spek (officieel 'ham' genoemd, maar 't is meer spek en ook nog flinterdun) gesneden moest worden, dus dat maakte het er allemaal niet sneller op! Gelukkig waren de overige genodigden allemaal minstens een uur te laat, dus waren we soort van op tijd klaar. Omdat ook anderen wat meebrachten, werd de avond een waar eetfestijn!

Erg lekker allemaal, maar nog veel belangrijker, het was ook supergezellig! Tussen voor- en hoofdgerecht wachtte Ewa en mij nog een verrassing: de anderen hadden twee kleine taartjes meegebracht en kwamen die, al zingend, met kaarsjes en al naar de keuken brengen (Ewa was 9 januari jarig). Het uitblazen verliep niet zo gemakkelijk als gedacht, want de kaarsjes wisten steeds weer aan te gaan. Er werd wat gegrapt over dat het vast speciale kaarsen waren, maar eenmaal terug in de kamer viel mijn ook op de lege verpakking 'relighting candles'... het was dus écht zo, alleen was dat de koper ervan helemaal niet opgevallen... Ergens na middernacht was het tijd om gedag te zeggen en ben ik snel naar huis gefietst én snel mijn bedje in gedoken, want de volgende ochtend zat uitslapen er niet in...

Wordt vervolgd...(anders wordt het verhaal onleesbaar lang)