Drie nachten heb ik hier nu geslapen. De bijbehorende dagen stonden vooral in het teken van wennen: wennen aan de routine hier in huis, de nog niet erg drukke werkzaamheden in het lab, maar bovenal, wennen aan een nieuw leven hier, een leven dat zeker nog verder gevuld moet raken! Ik voel me toch wel wat abrupt losgerukt uit het drukke sociale leven in Leiden. Hoewel ik me hier tot nu toe de hele dag vermaken kan, merk ik dat dat gevoel nog sterk aanwezig is. Dat zal echter ongetwijfeld minder worden naarmate het werk drukker wordt, en ik hoop in die tijd ook wat mensen te leren kennen met wie ik gezellige dingen kan ondernemen.

De familie Hirschel
Het begin daarvan lijkt langzaam op gang te komen... vanmiddag rond lunchtijd sprak ik Susanne, de moeder, over het nog op gang moeten krijgen van mijn leven hier. Prompt stelde ze voor dit weekend wat leuks te gaan doen, en ook zou ze de dochters vragen of ze me eens ergens mee naartoe konden nemen. Hihi, die zijn hier beiden al aan de deur geweest vanavond, maar dat was voor een feest waarvan de kans zeer groot is dat ik er niet inkom, omdat ze maar enkele kaartjes beschikbaar hebben aan de deur en ik er nooit vroeg genoeg kan zijn - we gaan namelijk naar La Praille, een soort winkel- en uitgaangscentrum in de naburige wijk Carrouge, waar je op de bovenste verdieping allerlei eettentjes heb. Geeft niet, een feest als dit lijkt mij toch een beetje te hoog gegrepen, als je niemand kent en er ook nog een taalbarrière is... Wel heel leuk om te zien hoe sociaal ze zijn, ze kwamen ook uitgebreid kletsen en hadden tal van andere ideetjes om te doen :) De dochters heten Jessica en Tiffany en zijn respectievelijk vierde- en tweedejaarsgeneeskundestudenten. Dan is er nog Basti (van Bastian, de eindexamenscholier, Bernard, de vader die momenteel ergens op een congres zit, de opa (geen idee eigenlijk hoe die man heet), de Poolse huishoudster met haar man, en drie honden. Vanochtend ben ik meegeweest de honden uitlaten met 'opa' (dat schrijft het gemakkelijkst), ik had wel wat behoefte aan de gezelligheid en zo heb ik meteen wat meer van de omgeving gezien. Van Susanne vernam ik dat Bernard dol is op wandelen, maar dat er nooit iemand mee wil, dus de kans is groot dat ik er dit weekend met hem op uit kan om 'hun' berg te beklimmen. Hoewel de gezinsleden ieder heel gescheiden levens leiden, is het, wanneer ze bij elkaar komen, een gezellig gezin, en ze zijn heel open en vriendelijk naar me. Ik voel me er, nu ik alles ook een beetje weet te vinden, dan ook al behoorlijk op mijn gemak :)

Het onderzoek
Van tevoren gaf ik aan dat ik echt geen idee had wat ik van deze maand zou verwachten... nou, dat is maar goed ook, want het gaat allemaal nog wat rustigjes... vandaag heb ik zelfs de hele dag thuis gezeten (en gewerkt), morgen ook... Dinsdag was ik er voor het eerst en heb ik Avi, de masterstudent met wie ik dit onderzoek samen ga doen, uitgebreid gesproken. Ik ken zijn rooster nu en weet wat er nog moet gebeuren voor we van start kunnen gaan. 's Middags hebben we ook kunnen overleggen met Sophie Schwartz, onze begeleider. Gisteren zijn we begonnen aan een stap-voor-stap uitwerking van ons onderzoek, zodat we alles tegenkomen wat er nog gebeuren moet. We hebben nu ieder wat kleine to-do's en zien elkaar pas weer zondag, wanneer we het computerscript gaan testen in de scannerruimte. Omdat die ruimte doordeweeks bezet is, moet het wel in het weekend. In de tussentijd kunnen we aan de slag met een handleiding voor het scoren van slaap bij EEG-registraties (elektro-encefalografie, zodat we tijdens de training die we voor dinsdag hebben afgesproken beter beslagen ten ijs komen. Voorlopig is het dus geen dagvullend werk, maar dat maakt dat ik in de gelegenheid ben een beetje Leids onderzoekswerk voort te zetten en wat andere dingetjes te regelen, zoals deze blog beginnen...

De aankomst & Genève
De reis hiernaartoe is vrijwel perfect gelopen. Ik was wat bang voor de korte overstaptijden met fiets, backpack, laptoptas en Karolinska-rugzak op de buik, maar al mijn overstaptreinen bleken aan de andere kant van hetzelfde perron te zijn, erg aangenaam. Ik belandde dus op de geplande tijd in Genève, waar meteen de eerste horde begon: al fietsend een weg vinden naar het huis (backpack had ik gedumpd in een locker op het station). Hoewel het enorm onwennig voelde om door een relatief onbekende stad te fietsen, ben ik, met veel stoppen om de kaart te checken, eigenlijk helemaal goed gereden. Dat betekent niet dat het allemaal goed voelde, want fietspadmarkeringen in Genève beginnen vaak abrupt op een stuk wegdek of houden ineens op, en fietsverkeerslichten zijn er amper. Dat betekent dat je in het algemeen toch echt op de brede weg voor auto's moet gaan voorsorteren als je linksaf wil slaan bij een stoplicht... Het werd al meteen begrijpelijker waarom ik zoveel fietsers met helm zie rondfietsen... al rijden die ook wel allemaal stukken sneller dan ik, die nog wat voorzichtig rondrijd... Vlak voordat ik er was, begon echter de grootste horde van de reis: dé heuvel. Ik was er al voor gewaarschuwd, maar wist toch niet goed wat ik me erbij moest voorstellen... nu, 't is toch echt een behoorlijke klim, ik schat tweemaal de klim naar 't Kopje achter elkaar, voor degenen die dat wat zegt, al is het maar een klein stukje zo steil als het steilste stuk van 't Kopje. Het is me in ieder geval gelukt dat ding al fietsend te beklimmen met al die tassen, en inmiddels heb ik het al viermaal doorstaan. De mensen hier leven erg met me mee dat ik geen versnellingen op mijn fiets heb, maar gelukkig trapt de fiets nog licht, dus het gaat wel.

Na aankomst mocht ik meteen met de opa meelunchen. 's Middags ben ik met Jessica met de auto naar het station gegaan om mijn backpack op te halen. Toen we daarvan weer thuis waren, ben ik er wederom met de fiets op uitgetrokken om wat boodschappen te doen en de hoofdroutes door de stad al fietsend te verkennen. Eigenlijk blijkt alles toch behoorlijk dicht bij elkaar, Genève is stiekem maar een kleine stad... en het heeft zo zijn mooie plekjes langs de rivier, rustgevend om een tijdje op uit te kijken, maar of ik daar vaak de tijd voor zal nemen... in donkere wintermaanden vast niet... al is alles nu erg mooi met veel gele herfstbladeren.

Taal
Hihi, deze eerste dagen heb ik het gevoel gekregen dat mijn geringe inspanningen tot het verbeteren van mijn Frans niet erg zinvol waren... hoewel Genève en omgeving volledig franstalig is en Frankrijk slechts een half uurtje met de bus hiervandaan is, betwijfel ik of ik hier echt mijn Frans zal verbeteren... Het is sowieso maar de vraag of ik vanaf januari aan een cursus kan meedoen, maar verder gebruik ik het ook helemaal niet zo veel... In het lab kom ik prima weg met Engels, mijn werkplek is zelfs op een 'internationale' kamer. In het huis van de Hirschels is de voertaal meestal Duits, daar opa geen Frans spreekt. Opa spreekt dan wel weer Pools met de huishoudster, handig voor haar, en grappig voor mij, omdat ik er dankzij het Sloveens toch wel e.e.a. van kan verstaan. Het Duits is echter wel zeer relaxt, dat versta ik met veel minder moeite en ik kan me er nog redelijk in verstaanbaar maken... Ik denk erover mijn Nederlands-Frans-woordenboek in december maar weer mee terug te nemen en te ruilen voor mijn Nederlands-Duitse... :P

Tot zover dit eerste verslagje, tot een volgende keer!