Eindelijk avond! Samen met Claudia loop ik naar het ijsbaantje van Carouge, waar we al een groepje wachtende medeonderzoekers aantreffen. Tien minuten later maakt iedereen voorzichtig de eerste meters op ijshockeyschaatsen. Nu ja, bijna iedereen. Een enkeling durft het toch niet aan. Het is een grappige groep om te aanschouwen: een enkeling wiebelt heel vervaarlijk heen en weer, enkele dames, waaronder ik, schaatsen keurige rondjes en in het midden vliegen wat jongens snel heen en weer met ijhockeysticks. Al met al duurt het niet lang... binnen een half uur zitten we binnen aan tafel te wachten op de kaasfondue, die geslaagd was, maar net iets te snel op... De witte wijn blijkt nadien wat moed losgemaakt te hebben. Terwijl onze hoe van de tafel nog gezellig naborrelt, observeren we intussen door het raam de vele labgenoten die opnieuw of voor het eerst het ijs op zijn gegaan. De meesten die eerder aangaven het niet te durven, schuifelen inmiddels wel al wiebelend heen en weer.

Nadat de ijsbaan om tien uur dichtging, ben ik meteen naar huis en naar bed gegaan, zodat ik donderdag voor de verandering weer eens een normale werkdag kon maken, 's Avonds wachtte me opnieuw gezelligheid. Na het eten ben ik bij Renata op bezoek gegaan en we hebben zeker twee uur gekletst! Echt superjammer dat ze volgende week vertrekt! Met de hand gaat het helaas toch niet goed: ze kan haar hand niet eens passief meer strekken. We vragen ons hier allemaal af waarom ze niet een spalkje heeft gekregen om te voorkomen dat de spieren verkorten (als dat inderdaad de oorzaak is). In ieder geval is een uitgebreide revalidatie nodig en die gaat ze vanaf volgende week in Polen beginnen. Dat betekent helaas ook dat Kristina weer terug komt, met haar heb ik toch eigenlijk niets... Met Renata kon ik ook altijd over van alles kletsen terwijl ze bezig was met schoonmaken... Voor het zover is, ga ik maandagavond weer even op bezoek, voor het laatst...

De komende dagen ben ik echter met iets anders bezig, of beter gezegd, met anderen... Ik krijg namelijk bezoek van twee vriendinnen uit Leiden!Leonie en Mireillekomen vrijdagavond laat aan en gaan dan naar een barretje in Carouge, waar ik ze na mijn scanavond (ja, lekker gecombineerd) ophalen zal.

Tijdens de scanavond bleef het smsje van aankomst echter uit en toen ik smste of ze al ergens waren, kwam als antwoord dat ze nu pas op de tram stapten. Bijna tegelijkertijd kwamen we daardoor in Carouge aan. Hun vertraging kwam door wat ruzie met het begrijpen van het OV-systeem, iets wat Luka na zijn bezoek bekend in de oren moet klinken... We konden samen dus meteen op weg naar huis, wat nog een half uur lopen was. Op dat tijdstip gaan er namelijk geen bussen meer. Omdat Leonie en Mireille al de hele avond onderweg waren, hadden ze best trek, dus hebben we om twee uur 's nachts maar een picknick gehouden in de woonkamer. Toevallig kwam Jessica toen ook net thuis met haar vriend (die waren in dezelfde bar geweest als waar Leonie en Mireille heengegaan zouden zijn als ze eerder waren aangekomen) en ze kwam even inspecteren wie er op dit tijdstip licht maakte in de woonkamer. De eerste ontmoeting met de Hirschels was dus 's nachts al een feit, gezellig.

Op zaterdag zouden we eigenlijk naar het Franse plaatsje Annecy gaan, maar ik had al zo'n vermoeden dat dat er toch bij in zou schieten. En inderdaad, we kwamen veel te laat ons bed uit om dat nog mogelijk te maken. In plaats daarvan zijn we de dag begonnen met een uitgebreid pannenkoekenontbijt à la Stockholm, dat om lunchtijd pas bereid was. Daarna hebben weGenève verkend, ook al hadden ze de stad allebei al eens bezocht. De beklimming van de kerktoren was voor Mireille echter nieuw en voor Leonie en mij leuk genoeg om nog eens te doen.

Helaas was de fontein uit, dat had het uitzicht nog mooier gemaakt, maar het zonnetje dat terugkwam, maakte dat weer goed.

Na een bliksembezoek aan het gebouw van de VN (alleen van de buitenkant) op de terugweg (dat is de andere kant op, maar met een uurkaart voor het OV red je dat precies) kwamen we toch een stuk later thuis dan verwacht. Alles bij elkaar kwam de lasagna, eveneens volgens Zweeds gebruik, maar ditmaal van vegetarische receptuur, pas om half 9 uit de oven! Daarna waren we allemaal zo moe dat we maar gewoon zijn gaan slapen.

Dat was gezien de zondagplanning ook geen slecht idee. Om half zeven ging de wekker af voor een dagje sneeuwschoentrektocht. Helaas vertrokken we wat laat en waren alle cafeetjes ook dicht, waardoor we zonder koffiestop (maar belangrijker, wc-stop) aan de tocht begonnen. Na ongeveer drie kwartier / een uur lopen hielden we een kleine pauze, waar de achterkant van een houten huisjes dienst deed als 'bosjes'. Nadien hebben wede tocht alledrie als een stuk prettiger ervaren! En dat wil wat zeggen, want vanaf dat moment begon juist de steile klim!

Hoewelik de berg (Le Môle)al kende van een wandeling met Bernard, had ik de tocht lichter ingeschat. Met Bernard gingen we immers recht de berg op, terwijl er ook paden waren. Ik had zodoende verwacht dat we nu die paden zouden nemen, maar nee, met de sneeuwschoenen was het eveneens recht de berg op. Nu kon je daarmee echter wel beter zigzaggen dan zonder sneeuwschoenen en skistokken, dus wat dat betreft was het niet helemaal recht, maar het was toch weer een heel lang steil stuk. De oude sneeuw, die tegelijkertijd zacht van het smelten en toch ijzig/glad kan zijn, maakte de tocht zwaarder dan de vorige die ik laatst met Ewa ondernomen had.

Er was echter ook een duidelijk pluspunt ten opzichte van de vorige keer: de zon! Het was de hele dag stralend weer en zelfs boven aangekomen overheerste de zon en was er niet veel wind. Daardoor hebben we het grootste gedeelte van de tocht prachtige uitzichten gehad!

De lunch op de top was erg gerieflijk.

Gelukkig gingen we een andere weg terug: voor de afdaling was dat stuk wel te steil geweest. Het type sneeuw zorgde ervoor dat het heel goed mogelijk was om wat glijdend naar beneden te gaan, waardoor je je niet zo zwaar hoeft op te vangen met je bovenbenen. Mireille en Leonie namen dat soms wat al te royaal en lagen meermalen met een vrolijke gil in de sneeuw. Ik had op een gegeven moment wat pech, want er was een heel langzame vrouw voor mij gekomen op een plek waar ik met geen mogelijkheid veilig kon inhalen... Een groot stuk heb ik dus moeten inhouden tijdens de afdaling. Om het goed te maken, en omdat ik na nul keer gevallen te zijn toch wel wat achterliep op Leonie en Mireille, hebben we gedrieën tijdens een van de laatste stukken van de afdaling een stukje een glijbaan genomen, in plaats van gelopen.

Eenmaal beneden hebben we de bezwete kleding meteen weer verruild voor spijkerbroek en normale schoenen (onze chauffeur zal wel een beetje vreemd hebben opgekeken van drie zich verkledende dames in zijn auto), waardoor we niet veel later heerlijk relaxt een kopje koffie/chocolademelk konden wegwerken in een cafeetje op de terugweg (nadat we er eindelijk een gevonden hadden die open was). Terug in Gaillard wachtte ons een minder aangename verrassing: de bise was terug. Terwijl de koude wind langs onze wangen blies, vertoonden onze gezichtensteeds duidelijker de roodverbrande sporen van deze geslaagde dag.

Gelukkig konden we snel aan de bise ontsnappen door een pizzeria in te duiken. Met volle maag was de koude wind een uur later toch een stuk beter te trotseren. Op de terugweg hadden we geluk. Moe van de tocht waren we bang dat we vanaf Carouge nog een half uur moesten lopen, want de bus gaat daar op zondag slechts eenmaal per uur. Na drie minuten wachten kwam hij echter al! Afgezien van het doorspreken van de volgende dag, was de avond snel voorbij. Doodmoe kropen we ons bedje in.

De volgende morgen moest ik werken en zouden Leonie en Mireille naar de Salève gaan om met de kabelbaan op en neer te gaan. Helaas bleek die dicht, dus hadden ze de wandeling naar Veyrier voor niets gemaakt... Gelukkig hebben ze een mooie terugweg gehad door Sierne en langs de rivier, waarna we elkaar rond een uurtje of twee weer thuis troffen voor een kopje thee in het zonnetje op het terras (ditmaal mét zonnebrandcrème).

Met een warme maaltijd om vier uur 's middags sloten we hun bezoek af; daarna moesten ze meteen op weg naar het vliegveld en restte mij een avondje opruimen, kletsen met Renata, terugblikken op een zeer geslaagd weekenden vooruitkijken naar het volgende bezoek...