wogen lang niet het zwaarst! Dat wil zeggen, het was kei- en keihard doorgaan afgelopen anderhalve week, maar die dagen brachten daarnaast zo veel leuke activiteiten dat ze geen moment verveelden!

Allereerst natuurlijk hetgeen waarop ik zou terugkomen: het dansoptreden van het lab voor de Turkse collega die zou promoveren. Inmiddels is Hamdi inderdaad dr. Eryilmaz geworden, dus het is goed afgelopen vorige week maandag! Ik vond het leuk de kans te hebben om te zien hoe een promotie er in Genève aan toe gaat; wat is dat anders! Het is echt helemaal niet formeel! Het is in een collegezaal, mensen kunnen gewoon te laat binnenkomen, als het publiek met elkaar wil praten, dan doe het dat gewoon... Ik geloof dat ik het hele toneelstuk zoals dat in Leiden is toch prefereer, dat maakt het immers wel een bijzonderder gelegenheid.

Na afloop van de promotie begon natuurlijk het leuke gedeelte: de borrel met cadeaus. Het filmpje op de muziek van Tarkan werd met luid gejuich ontvangen: helemaal geslaagd dus! Voor wie ook een kijkje wil nemen in de wereld van Geneefde fMRI-onderzoekers: http://www.youtube.com/watch?v=hjlaRVaHZns

De promotie volgde op een weekend dat met een bezoek aan Neuchâtel op zaterdag behoorlijk druk was. Het weer zat helaas niet mee, maar de stemming was goed: een groep van zo'n vijftig man meldde zich maar liefst voor deze door het Erasmus Student Network georganiseerde activiteit. Voorafgaand aan het bezoek van Neuchâtel begaven we ons eerst naar de absinth-brouwerij van Couvet, een plaatsje in de buurt.

Daar krijgen we een interactieve uitleg over de productie en de geschiedenis van het drankje, uiteraard in het Frans. Integratie is immers een belangrijk onderdeel van de doelstellingen van ESN. Dat lukte aardig, de mentaliteit was er zeker! Na een zin of drie was er altijd wel iemand die zei 'eigenlijk zouden we ons Frans moeten oefenen' en hoppa, daar verdween het Engels. Tot aan het eind van de middag heb ik met vrijwel alle studenten die ik heb leren kennen Frans gepraat.

Daarna, dat was na afloop van een interessante rondleiding door het kasteel van Neuchâtel, ben ik de rest van de tijd met twee Duitse studenten opgetrokken en heb ik zodoende alleen nog Duits gepraat.

Met zijn drieën hebben we gedurende een klein uurtje nog een kort rondje door de stad gelopen. Het weer was nu eenmaal niet uitnodigend voor een uitgebreide verkenning, en pakte ook negatief uit voor zowel aantal en kwaliteit van de gemaakte foto's.

Harde regen was het overigens niet, dat viel wel mee in Neuchâtel. De fietstocht terug naar huis was echter van andere aard! Behalve dat ik niet eerder onweer heb gezien in Genève, ben ik er nooit eerder zo volledig doorweekt geraakt! Ten tijde van het losbarsten van de stortbui heb ik weliswaar een minuut of tien onder een luifel geschuild, maar zodra het iets minder hard regende, waagde ik het er meteen op. Dat pakte slecht uit, want een minuutje later barstte de hemel weer los. Gelukkig is het ook weer niet zó ver en deed een droge pyjama en een kop thee daarna wonderen.

Dinsdag, een week voor vertrek, had ik een afscheidsdiner bij de Hirschels. De volgende dagen zouden er steeds verschillende mensen niet thuis zien, dus dit was de laatste mogelijkheid om met zijn allen te eten. Mijn inbreng: zelf gebakken appelflappen om de Hirschels te bedanken voor een zeer gastvrij verblijf de afgelopen zes maanden. Na wat terugblikken ben ik relatief op tijd mijn bed in gedoken, noodzakelijke voorbereiding voor drie laatste scan-avonden.

Nog meer scan-avonden? Jazeker, helaas was een van onze onderzoeksgroepen toch niet groot genoeg, dus was het nodig extra proefpersonen te scannen. Het blijft nu eenmaal een moeilijk spel, zo veel is duidelijk: van de drie extra proefpersonen is er maar eentje in de gewenste groep beland! Een retourtje Genève in de komende weken voor drie scan-avonden op rij behoort zodoende tot de mogelijkheden...

Wat betreft de data-analyse is de laatste onderzoeksweek wél voorspoedig verlopen. We hebben eigenlijk de hele basis aangeleerd en kunnen zodoende de komende weken tot maanden naar hartelust aan de slag. Voor mij zal dat op afstand wat lastiger zijn, maar dat hindert niet. Het is nu tijd voor Avi om wat meer in te brengen. Op afstand hoop ik gewoon mee te kunnen kijken en denken. Daarover hebben we op de laatste dag ook concrete afspraken gemaakt, dus de afronding van mijn onderzoekstijd in Genève ziet er goed uit.

Annecy
Ook wat betreft sightseeing ben ik helemaal voldaan. Afgelopen zondag ontmoette ik Claire, een Leidse collega die een weekendje naar Genève kwam, om tien uur 's ochtends op Gare Routière, het internationale busstation van Genève. Dat was een gezellig weerzien!

Op het programma stond een bezoek aan het Franse plaatsje Annecy, volgens de overlevering de mooiste stad van Frankrijk.

Vele Geneefse collega's hadden al grappend gezegd dat ik later nog maar eens terug moest gaan, want bij slecht weer zou het immers lang niet zo leuk en mooi zijn. Slecht weer werd dan ook door alle weerberichten voorspeld. Het zou de hele dag bewolkt zijn en regenen met 's middags ook nog onweer. 's Ochtends aan het ontbijt leek dat een accurate voorspelling: bewolkt was het en de wind blies de de hangende terraslamp bijna 90 graden omhoog. Toen ik een half uur later op de fiets naar het station zat, verscheen aan de horizon echter wat blauws. Om een of andere mysterieuze, kennelijk onvoorziene reden, breidde deze opklaring zich razendsnel uit over zowel Genève als Annecy, zo bleek een busreis van anderhalf uur later.

Het werd zodoende een geweldige dag! In Annecy was het in de ochtend ook nog markt, dus het was er overal gezellig druk. Rondslenteren door dit prachtige stadje was heerlijk: mijn collega's hadden niets te veel gezegd over hoe mooi het was!

Een terrasje pakken was zeer aangenaam en later op de middag ontdekten we aan het meer van Annecy een heerlijke grasvlakte.

Ons tripje bracht ons zodoende een en al vakantiegevoel! Een heerlijk ijsje als afsluiter mocht natuurlijk niet ontbreken.

Hoewel, afsluiter...? De dag eindigde namelijk niet met het bezoek aan Annecy! Claire logeerde het weekend bij een collega-narcolepsieonderzoeker die in Genève woont en die ik ook ken van congressen. Hij had die avond ook mij uitgenodigd voor het avondeten. Ik begaf me zodoende al fietsend naar Chene-Bourg, een van mijn laatste tochtjes door Genève, terwijl Claire dezelfde route per tram aflegde. Aanvankelijk ging dat nog gelijk op en konden we elke halte naar elkaar zwaaien, wat later resulteerde in een smsje van een Geneefse collega ('Naar wie zwaaide je? Ik zat in die tram'), die op weg was naar een diner waarvoor ik enkele uren later uitgenodigd was dan voor hetgene waar ik nu heen ging, en dat ik dus aan me voorbij moest laten gaan. Dat gaf echter niet, want het avondje gourmetten bij deze collega-onderzoeker, inclusief voetballen met diens kinderen in hun tuin, was erg geslaagd. Een prachtig einde van een druk, maar gezellig weekend!

Barbecue en labdiner
De zaterdag zat namelijk ook al vol: het was de eerste mooie dag sinds Pasen en ook meteen de warmste. Zodoende hebben we met enkele collega's gebarbecued in het park waar ook de parcoursvita is.

Dat verliep uiteraard volledig volgens internationale Geneefse planning: beginnen om 4 uur betekent beginnen met eten om half 7. Geen probleem, wat rauwkost en alcohol dichtten de tijd totdat de barbecue heet genoeg was om te beginnen.

De alcohol was echter zo toegankelijk nog niet: degene die de wijn zou meebrengen, had niet aan een kurkentrekker gedacht. Een truc die Crystie op youtube had gezien

werkte in het echt helaas niet zo voorspoedig, dus bood ik me als dichtstbij wonende aan om even op en neer te fietsen. Dat aanbod werd door iedereen zeer gewaardeerd, maar ook ik werd er beter van; het scheelde niet alleen wachten tot de barbecue klaar was, maar een vlug toiletbezoek was wel zo prettig.

Dit incident vormde ongetwijfeld de aanleiding voor dezelfde collega's om me twee dagen later tijdens het labdiner onder andere een Zwitsers zakmes, uiteraard voorzien van kurkentrekker, te schenken. Het was eigenlijk Sophie's beurt om het labdiner te organiseren, maar omdat ik voorzag dat ik een laatste labdiner zou mislopen als ik dat zou afwachten, heb ik geprobeerd er wat vaart achter te zetten. Dat betekende natuurlijk dat ik het uiteindelijk gewoon weer zelf moest organiseren, maar zo hadden we wel een labdiner op mijn laatste werkdag. Ook Hamdi was die dag voor het laatst in Genève, dus hadden we afgelopen maandag een gezamenlijk afscheid in een Peruviaans restaurant. Dat was zonder meer een succes! Behalve dat het eten lekker was, was het een van de drukst bezochte labdiners ooit!

Aan het einde van de maaltijd grepen mijn collega's en kamergenoten het woord om met name mij vaarwel te zeggen (Hamdi had zijn afscheid in feite bij zijn promotie al gehad) en verrasten ze mij volkomen met enkele afscheidscadeautjes, waarvan een volledig volbeschreven ansichtkaart toch wel de meeste ontroering opwekte.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik niet stuiterend van blijdschap ben teruggekeerd naar Nederland; ik heb een hele mooie en bijzondere tijd achter de rug in Genève, waarop ik de komende jaren met plezier zal kunnen terugkijken. Wie nu denkt dat ik het niet leuk vind om weer in Nederland te zijn, heeft het echter mis: ik heb zin om het leven hier weer lekker op te pakken en ben klaar voor de volgende uitdagingen. Hopelijk tot gauw allemaal!