Om maar meteen met de deur in huis te vallen:

Verrassing!

Voor jullie helaas geen Zwitserse paasverhalen!

In alle stilte stapte ik op de avond van Witte Donderdag de nachttrein in voor een gezellig weekendje Haarlem. Behalve bij ouders, broer en vriend was dat bij niemand bekend. Dat betekende dus een heerlijk rustig weekendje!

Nu ja, rustig...? Luka en papa haalden me op de ochtend van Goede Vrijdag af van A'dam Centraal, waarna ik meteen mee mocht reizen om Luka weg te brengen naar zijn paas-hike in Gelderland. Dat kwam mooi uit, want zo kon ik hem mooi zijn verjaardagscadeau meegeven: een Zwitsers zakmes, wat anders!

Ondanks een slechte nachtrust (tot een uur of 3 feestende jongeren in de coupé naast de mijne), of beter gezegd dankzij de heerlijke Nederlandse koffie, voelde ik me prima in staat om weer eens wat rijervaring op te doen en heb ik de terugweg gereden. Tas uitpakken, shoppen met mijn moeder en kamer schoonmaken (tja...) later was het alweer tijd om Diederik van 't station te halen. Ook de rest van het weekend hebben we niet stilgezeten met een bezoekje aan de stad op zaterdag, lange wandelingen met Pazi, waaronder op het strand, een bezoekje aan mijn opa, lekkere maaltijden en de vooraf aangekondigde paasactiviteit (nu ja, daarbij zaten we natuurlijk wel):

Toch was er ook tijd voor ontspanning: filmpje kijken, de basis aanleggen voor mijn fotoalbum van mijn Genève-tijd...

Natuurlijk was het veel te snel maandagavond, tijd om terug te gaan, maar het vertrek voelde heel anders dan de andere keren! Waar het tot nu toe in het teken stond van voor langere tijd afscheid nemen van de mensen met wie je zojuist nog veel tijd had doorgebracht, overheerste nu de gedachte 'over drie weken ben ik hier alweer...' Dat was best bizar en eerlijk gezegd niet heel geruststellend... over drie weken definitief thuiskomen, betekende immers dat de belangrijkste zaken van het onderzoek over drie weken ook echt zouden moeten zijn afgerond!

Daarover schrijf ik in het volgende verslag. Voor nu resten namelijk nog twee verhalen van het weekend vóór Pasen.

Marché
Het bezoek aan Haarlem met de Paasdagen was niet alleen aangenaam, maar in bagageopzicht ook erg nuttig! Dit was immers dé gelegenheid om te voorkomen dat ik begin mei mijn spullen niet kan meekrijgen. Van deze gelegenheid heb ik daarom ook dankbaar gebruik gemaakt door alvast te 'souvernir-shoppen'. Rond dezelfde tijd als het ontstaan van dit idee kwam de zaterdagochtendmarkt in Gaillard ter sprake in een gesprek tussen en Ewa en mij. Op de laatste dag van maart heb ik die voor het eerst een bezoekje gebracht, gezellig samen met Ewa, die me kon gidsen naar (in haar ogen) de beste kraampjes. Zo werd al gauw een bijzondere kaas uit de regio buitgemaakt, die een weekje later in Haarlem volgens goed gebruik in de oven gesmolten werd en gezamenlijk opgelepeld.

Stom dat ik niet eerder wist van deze markt: de mogelijkheden zijn zo divers en de prijzen zijn uiteraard erg aangenaam. Ik ben toch al enkele weken iedere zaterdag naar Gaillard gefietst, maar in dit gedeelte (bij de noordelijke grensovergang) kom ik nooit op weg naar de supermarkt... een goede tip voor de resterende weken!

* Films inspired by Science *
Een uurtje later zei ik Ewa voor een paar uurtjes gedag: we zouden elkaar in de avond immers weer zien, want deze week vond het internationale filmfestival van CERN plaats. Met een paar collega's hadden we afgesproken om op zaterdagavond 1-2 sessies te bezoeken. De films zijn er opgedeeld in blokken van 1,5 uur. Omdat het een festival is van de korte film (in de orde van grootte van minuten), telde elk blok een behoorlijk aantal films. Ewa zag ik echter niet meer dat weekend, die zegde af, maar ze was niet de enige. Zo gebeurde het dat ik die avond slechts samen met Elena in de filmzaal zat. Hoewel ik niet kan zeggen dat ik er fantastische producties heb gezien, heb ik me toch behoorlijk vermaakt.

De terugweg naar huis was eigenlijk niet anders dan het bekijken van een schouwspel... Om de een of andere reden moest ik in het centrum van de stad twintig minuten wachten op mijn overstap-tram, terwijl er voor de tegenovergestelde richting al vier waren gepasseerd, dus ik had tijd genoeg om het zaterdagavond-uitgaanspubliek te bestuderen. Ik moet zeggen, geef mij die korte films dan maar, die aanblik was toch aangenamer. Luidruchtig zoenende stelletjes naast je vormen namelijk niet mijn voorkeursuitzicht, evenmin een ijsberende dronkelap in korte broek (bij een graad of 8). De ontmoeting met een voorbij wandelende vader met kinderwagen, waarin een peuter zat (om half 11 's avonds), verbaasde me daarom, want wat moet een vader nu voor sociaal gesprek aangaan met zo'n wankelende dronkelap? Het leek zelfs of ze elkaar kenden... Dat zal ook haast wel, want tijdens het tien minuten durende gesprek voor mijn neus drong het al gauw tot me door dat de vader ook niet gevrijwaard was van de geest bedwelmende middelen. het gesprek eindigde abrupt toen er weer eens een tram in tegenovergestelde richting aankwam. De vader vond dat blijkbaar een uitstekend moment om met buggy en al de weg rennend over te steken, wat niet verwonderlijk eindigde in een noodstop van de tram en daarop een woordenwisseling met de trambestuurder.

Al met al moet ik daarmee toegeven dat de reis naar huis spectaculairder was dan de sessie van het filmfestival, maar de Nederlandse inzending in het blok dat ik er bekeken heb (The Rope Solution) vind ik toch ook het vermelden waard.