Zon, werk en ontspanning

De dag na het bezoek aan Zürich steeg de temperatuur voor het eerst weer tot boven het vriespunt. Wat een verschil was dat, iedereen was extra vrolijk op het werk! Het sushi eten ter ere van Crystie's promotieplek, dat door de kou was uitgesteld, werd stante pede heringeroosterd voor de vrijdagavond, die was vrijgekomen omdat we niet meer bij Claudia gingen eten. Helaas voor ons lag de temperatuur op vrijdag weer wat lager en was Genève opnieuw onderworpen aan de bise, de noordoostenwind die vanuit een hogedrukgebied in het noordwesten van Zwitserland over het meer van Genève komt aanwaaien en precies ter hoogte van Genève, dat in een nauwe kom tussen de Jura-bergen en de Alpen ligt, zijn toppunt van kracht bereikt.

Vrieskou + bise = slechte combi = bevriezende vingers...

Gelukkig was het lekker warm in de sushitent en beschermde onze volle magen ons na afloop enigszins tegen de kou.

In het weekend ben ik afgezien van boodschappen doen en een proefpersoon zien weer lekker binnen gebleven, het einde van de ijstijd hoefde ik niet persé aan den lijve te ondervinden. Bovendien lag er thuis nog genoeg werk te wachten. Dat alle weekenddoelen zijn bereikt, was maar goed ook, want er stond ons een drukke week te wachten: drie avond-scansessies op rij! Bij de eerste was Virginie nog aanwezig, maar die had er vervolgens alle vertrouwen in, dus de laatste twee hebben wij helemaal zelf gescand. Al met al is het wel een heftig weekje geweest. Dinsdag en donderdag ben ik ondanks de avonddiensten de hele dag gaan werken, want ik had zo veel te doen, en woensdag en vrijdag heb ik dat weer fijn gecompenseerd met uitslapen en langer thuis blijven hangen. Na de derde persoon op donderdagavond zat het avondprogramma voor de week er nog niet op, want vrijdagavond organiseerde Claudia (masterstudente neurowetenschappen, tevens kamergenote op de uni) een huisfeest met als thema 'Van Londen naar Mexico'.

 

Ik moet bekennen qua outfit geen moeite te hebben gedaan iets bijzonders bij elkaar te zoeken, maar dat vond ik zelf ook niet nodig, omdat ik niet zo lang kon blijven. De guacamole die ik had meegebracht, paste echter ook prima in het thema, en viel bovendien erg in de smaak.

Voor mij duurde het feest niet al te lang, rond middernacht ben ik er al vandoor gegaan [het feest bleek later tot 8 uur 's ochtends te hebben geduurd] , want op zaterdagochtend zou de wekker al om 5.30 uur afgaan...

La Chaux-de-Fonds
Een voorspoedige trip naar het noordwesten van Zwitserland bracht me terug de winter in. Afgelopen week is Genève namelijk weer getransformeerd tot groen en bruin en heb ik eindelijk weer kunnen fietsen in mijn straat. De derde grootste stad van Romandië, La Chaux-de-Fonds, ligt echter een stuk hoger en dat was te merken aan de toename van de hoeveelheid sneeuw in het landschap naarmate de treintocht langer had geduurd.

Langs de stoepen in La Chaux-de-Fonds lag de sneeuw tot een meter hoog opgestapeld, de stoepen zelf waren lang niet overal schoon, wat betekende oppassen voor gladheid!

Waarom ik op zaterdagochtend zo vroeg in een relatief onbekende stad in een uithoek van Zwitserland doen moest? Volksdansen, wat anders natuurlijk! Mijn dansleraar Jan en zijn partner Richard komen hier al vele jaren in februari een volksdansweekend verzorgen. In Zwitserland heb je nauwelijks echte volksdansverenigingen, maar wel op diverse plekken lokale initiatiefnemers die docenten naar hun plaats halen voor een cursus, waar dan mensen uit heel Zwitserland op af komen. De mensen vormden een bijzondere groep en stuk voor stuk pasten ze allemaal in het spectrum van mensen die ik er 'volksdanserig' vind uitzien, ook al zijn ze heel verschillend.

Qua dansen heb ik mij een heel weekend vermaakt met het leren van naar ik meen een zevental volksdansen, of eigenlijk zes, want eentje kende ik al. Het aanleertempo lag wat lager dan ik gewend ben, maar dat deed niet af aan het plezier. Het internationale karakter uitte zich niet alleen in de diverse dansen, maar ook in de talen. Jan en Richard gaven de hele cursus in het Frans en ook met de franstaligen heb ik Frans gesproken, maar dat werd voldoende afgewisseld met (Zwitser)duits (Jan spreekt ook al Zwitserduits... hij is echt van de accenten en uitspraak...) en Nederlands. Om de een of andere reden liepen er naast Jan, Richard en mij namelijk nog 3-4 mensen rond die Nederlands spraken... Vooral met een van hen, een man die in Rotterdam de dansacademie heeft gedaan en in de tijd van Jan bij het Internationaal Danstheater heeft gedanst, heb ik veel gesproken. Een ander opvallend gesprek was met een vrouw uit Lausanne, die hoogleraar Botaniek bleek te zijn, en bij het horen van de woorden 'promotieonderzoek' en 'slaapgeneeskunde' meteen vroeg of ik soms Mehdi Tafti kende (hoogleraar in Lausanne, doet veel op het gebied van narcolepsie en genetica), wat vanzelfsprekend zo was... Wat is het toch een kleine wereld... O, in het kleine-wereld-kader heb ik nog wel een verhaal: maandagochtend kwam ik op het station in Genève iemand tegen van dit dansweekend, iemand die helemaal niet in Genève woont!

Qua eetcultuur was het weekend erg Zwitsers. Iedereen moest eten meebrengen voor de brunch op zondagmiddag, maar het grootste gedeelte daarvan stond er zaterdag al en werd eveneens zaterdag al verorberd... Niettemin kwam er zondag gewoon weer een hele lading... Stukjes brood, olijven, chips, groentesnacks, gebak, maar bovenal natuurlijk heel veel soorten kaas, maakten er een gezellig en lekker weekend van. Op zaterdagavond was er een heerlijk gezamenlijk diner, bereid door een vrouw uit de groep die in het dagelijks leven kok is. In de middagpauze heb ik geholpen met het snijden en schillen van allerlei groenten. Meehelpen, met name ook op zondag bij het opruimen, was namelijk mijn speciale taakje, in ruil daarvoor mocht ik voor de helft van de prijs aan het weekend meedoen. Nou, dat was natuurlijk geen probleem, in de pauzes was ik er toch en zondag is het gelukt binnen drie kwartier de zaal helemaal schoon te krijgen, waardoor ik precies de eerste trein haalde die ik zonder helpen ook zou hebben gehad.

De overnachting in La Chaux-de-Fonds is trouwens ook nog wel het vermelden waard. We (twee andere meiden en ik) zaten in een Bed & Breakfast op de vijfde verdieping van een of ander gebouw in een zijstraat van een centraal pleintje, dat er van buiten nu niet echt uitnodigend uitzag... Zodra je echter de deur opende op de vijfde verdieping, kwam je in een totaal andere wereld: groot appartement, smaakvol ingericht, mooi uitzicht en werkelijk van alles voorzien... Nespresso-apparaat, springvorm, afwasmachine... Jammer dat het maar voor één nachtje was!

Zondagavond kwam ik gesloopt weer thuis. In tegenstellig tot een eettafel met gasten trof ik de hele familie Hirschel aan, die toevalligerwijs ook aan een maaltijd met stukjes brood en vele soorten kaas zaten... Ik had niet verwacht mee te kunnen eten en had ook eigenlijk nauwelijks trek, maar het was toch weer erg verleidelijk en eveneens een gezellige afsluiting van de week.
Maandag kwam de vermoeidheid echter pas echt tot uiting. Pas tegen de avond zat ik in een werkritme, maar dat kwam gelukkig goed uit, want 's avonds had ik een Skype-gesprek met een Leidse collega op de planning staan en nadien heb ik nog enkele uurtjes gewerkt. Ik moest immers weer in het ritme komen van een avondje werken, want gisteren stond er weer een scan-sessie op het programma. Het was maar goed dat ik al geprobeerd had in het ritme te komen, want dit was de langste tot nu toe. Omdat ik besloot na afloop nog een half uurtje te besteden aan dataopslag, zodat ik vandaag echt lang thuis kon blijven, lag ik pas om 3 uur in mijn bed!

Niettemin loop ik er vandaag weer vrij fris bij, de nachtrust was prima. Momenteel is het echter wat warm geworden in de onderzoekskamer, wat altijd slaperigheid in de hand wekt. Ik kijk daarom al uit naar het labdiner van vanavond... nog een uurtje aan de slag!

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *