Thuis

Precies twee weken ben ik nu weer terug in Nederland. Het leven begint weer zijn oude gangetje te gaan.

De foto hieronder toont een warm welkom thuis: ontvangst met taart en twee boeketten!

Verder zie je op de voorgrond nog de chocolaatjes die ik van mijn collega's kreeg. Met heel veel plezier en warme gevoelens denk ik terug aan mijn tijd in Genève. Ik ga ze missen daar!

Alle lezers van mijn blog: bedankt voor jullie interesse! Ik vond het heel erg leuk zo af en toe jullie reacties te krijgen! Ik besef dat de verhalen af en toe dusdanig lang waren dat een deel van jullie is afgehaakt of slechts globaal heeft gelezen, maar dat geeft helemaal niets: ik schreef de verhalen ook voor mijzelf.

Mijn fotoalbum is besteld, dus wie interesse heeft, is van harte welkom langs te komen, foto's te kijken en bij te kletsen!

De laatste loodjes…

wogen lang niet het zwaarst! Dat wil zeggen, het was kei- en keihard doorgaan afgelopen anderhalve week, maar die dagen brachten daarnaast zo veel leuke activiteiten dat ze geen moment verveelden!

Allereerst natuurlijk hetgeen waarop ik zou terugkomen: het dansoptreden van het lab voor de Turkse collega die zou promoveren. Inmiddels is Hamdi inderdaad dr. Eryilmaz geworden, dus het is goed afgelopen vorige week maandag! Ik vond het leuk de kans te hebben om te zien hoe een promotie er in Genève aan toe gaat; wat is dat anders! Het is echt helemaal niet formeel! Het is in een collegezaal, mensen kunnen gewoon te laat binnenkomen, als het publiek met elkaar wil praten, dan doe het dat gewoon... Ik geloof dat ik het hele toneelstuk zoals dat in Leiden is toch prefereer, dat maakt het immers wel een bijzonderder gelegenheid.

Na afloop van de promotie begon natuurlijk het leuke gedeelte: de borrel met cadeaus. Het filmpje op de muziek van Tarkan werd met luid gejuich ontvangen: helemaal geslaagd dus! Voor wie ook een kijkje wil nemen in de wereld van Geneefde fMRI-onderzoekers: http://www.youtube.com/watch?v=hjlaRVaHZns

De promotie volgde op een weekend dat met een bezoek aan Neuchâtel op zaterdag behoorlijk druk was. Het weer zat helaas niet mee, maar de stemming was goed: een groep van zo'n vijftig man meldde zich maar liefst voor deze door het Erasmus Student Network georganiseerde activiteit. Voorafgaand aan het bezoek van Neuchâtel begaven we ons eerst naar de absinth-brouwerij van Couvet, een plaatsje in de buurt.

Daar krijgen we een interactieve uitleg over de productie en de geschiedenis van het drankje, uiteraard in het Frans. Integratie is immers een belangrijk onderdeel van de doelstellingen van ESN. Dat lukte aardig, de mentaliteit was er zeker! Na een zin of drie was er altijd wel iemand die zei 'eigenlijk zouden we ons Frans moeten oefenen' en hoppa, daar verdween het Engels. Tot aan het eind van de middag heb ik met vrijwel alle studenten die ik heb leren kennen Frans gepraat.

Daarna, dat was na afloop van een interessante rondleiding door het kasteel van Neuchâtel, ben ik de rest van de tijd met twee Duitse studenten opgetrokken en heb ik zodoende alleen nog Duits gepraat.

Met zijn drieën hebben we gedurende een klein uurtje nog een kort rondje door de stad gelopen. Het weer was nu eenmaal niet uitnodigend voor een uitgebreide verkenning, en pakte ook negatief uit voor zowel aantal en kwaliteit van de gemaakte foto's.

Harde regen was het overigens niet, dat viel wel mee in Neuchâtel. De fietstocht terug naar huis was echter van andere aard! Behalve dat ik niet eerder onweer heb gezien in Genève, ben ik er nooit eerder zo volledig doorweekt geraakt! Ten tijde van het losbarsten van de stortbui heb ik weliswaar een minuut of tien onder een luifel geschuild, maar zodra het iets minder hard regende, waagde ik het er meteen op. Dat pakte slecht uit, want een minuutje later barstte de hemel weer los. Gelukkig is het ook weer niet zó ver en deed een droge pyjama en een kop thee daarna wonderen.

Dinsdag, een week voor vertrek, had ik een afscheidsdiner bij de Hirschels. De volgende dagen zouden er steeds verschillende mensen niet thuis zien, dus dit was de laatste mogelijkheid om met zijn allen te eten. Mijn inbreng: zelf gebakken appelflappen om de Hirschels te bedanken voor een zeer gastvrij verblijf de afgelopen zes maanden. Na wat terugblikken ben ik relatief op tijd mijn bed in gedoken, noodzakelijke voorbereiding voor drie laatste scan-avonden.

Nog meer scan-avonden? Jazeker, helaas was een van onze onderzoeksgroepen toch niet groot genoeg, dus was het nodig extra proefpersonen te scannen. Het blijft nu eenmaal een moeilijk spel, zo veel is duidelijk: van de drie extra proefpersonen is er maar eentje in de gewenste groep beland! Een retourtje Genève in de komende weken voor drie scan-avonden op rij behoort zodoende tot de mogelijkheden...

Wat betreft de data-analyse is de laatste onderzoeksweek wél voorspoedig verlopen. We hebben eigenlijk de hele basis aangeleerd en kunnen zodoende de komende weken tot maanden naar hartelust aan de slag. Voor mij zal dat op afstand wat lastiger zijn, maar dat hindert niet. Het is nu tijd voor Avi om wat meer in te brengen. Op afstand hoop ik gewoon mee te kunnen kijken en denken. Daarover hebben we op de laatste dag ook concrete afspraken gemaakt, dus de afronding van mijn onderzoekstijd in Genève ziet er goed uit.

Annecy
Ook wat betreft sightseeing ben ik helemaal voldaan. Afgelopen zondag ontmoette ik Claire, een Leidse collega die een weekendje naar Genève kwam, om tien uur 's ochtends op Gare Routière, het internationale busstation van Genève. Dat was een gezellig weerzien!

Op het programma stond een bezoek aan het Franse plaatsje Annecy, volgens de overlevering de mooiste stad van Frankrijk.

Vele Geneefse collega's hadden al grappend gezegd dat ik later nog maar eens terug moest gaan, want bij slecht weer zou het immers lang niet zo leuk en mooi zijn. Slecht weer werd dan ook door alle weerberichten voorspeld. Het zou de hele dag bewolkt zijn en regenen met 's middags ook nog onweer. 's Ochtends aan het ontbijt leek dat een accurate voorspelling: bewolkt was het en de wind blies de de hangende terraslamp bijna 90 graden omhoog. Toen ik een half uur later op de fiets naar het station zat, verscheen aan de horizon echter wat blauws. Om een of andere mysterieuze, kennelijk onvoorziene reden, breidde deze opklaring zich razendsnel uit over zowel Genève als Annecy, zo bleek een busreis van anderhalf uur later.

Het werd zodoende een geweldige dag! In Annecy was het in de ochtend ook nog markt, dus het was er overal gezellig druk. Rondslenteren door dit prachtige stadje was heerlijk: mijn collega's hadden niets te veel gezegd over hoe mooi het was!

Een terrasje pakken was zeer aangenaam en later op de middag ontdekten we aan het meer van Annecy een heerlijke grasvlakte.

Ons tripje bracht ons zodoende een en al vakantiegevoel! Een heerlijk ijsje als afsluiter mocht natuurlijk niet ontbreken.

Hoewel, afsluiter...? De dag eindigde namelijk niet met het bezoek aan Annecy! Claire logeerde het weekend bij een collega-narcolepsieonderzoeker die in Genève woont en die ik ook ken van congressen. Hij had die avond ook mij uitgenodigd voor het avondeten. Ik begaf me zodoende al fietsend naar Chene-Bourg, een van mijn laatste tochtjes door Genève, terwijl Claire dezelfde route per tram aflegde. Aanvankelijk ging dat nog gelijk op en konden we elke halte naar elkaar zwaaien, wat later resulteerde in een smsje van een Geneefse collega ('Naar wie zwaaide je? Ik zat in die tram'), die op weg was naar een diner waarvoor ik enkele uren later uitgenodigd was dan voor hetgene waar ik nu heen ging, en dat ik dus aan me voorbij moest laten gaan. Dat gaf echter niet, want het avondje gourmetten bij deze collega-onderzoeker, inclusief voetballen met diens kinderen in hun tuin, was erg geslaagd. Een prachtig einde van een druk, maar gezellig weekend!

Barbecue en labdiner
De zaterdag zat namelijk ook al vol: het was de eerste mooie dag sinds Pasen en ook meteen de warmste. Zodoende hebben we met enkele collega's gebarbecued in het park waar ook de parcoursvita is.

Dat verliep uiteraard volledig volgens internationale Geneefse planning: beginnen om 4 uur betekent beginnen met eten om half 7. Geen probleem, wat rauwkost en alcohol dichtten de tijd totdat de barbecue heet genoeg was om te beginnen.

De alcohol was echter zo toegankelijk nog niet: degene die de wijn zou meebrengen, had niet aan een kurkentrekker gedacht. Een truc die Crystie op youtube had gezien

werkte in het echt helaas niet zo voorspoedig, dus bood ik me als dichtstbij wonende aan om even op en neer te fietsen. Dat aanbod werd door iedereen zeer gewaardeerd, maar ook ik werd er beter van; het scheelde niet alleen wachten tot de barbecue klaar was, maar een vlug toiletbezoek was wel zo prettig.

Dit incident vormde ongetwijfeld de aanleiding voor dezelfde collega's om me twee dagen later tijdens het labdiner onder andere een Zwitsers zakmes, uiteraard voorzien van kurkentrekker, te schenken. Het was eigenlijk Sophie's beurt om het labdiner te organiseren, maar omdat ik voorzag dat ik een laatste labdiner zou mislopen als ik dat zou afwachten, heb ik geprobeerd er wat vaart achter te zetten. Dat betekende natuurlijk dat ik het uiteindelijk gewoon weer zelf moest organiseren, maar zo hadden we wel een labdiner op mijn laatste werkdag. Ook Hamdi was die dag voor het laatst in Genève, dus hadden we afgelopen maandag een gezamenlijk afscheid in een Peruviaans restaurant. Dat was zonder meer een succes! Behalve dat het eten lekker was, was het een van de drukst bezochte labdiners ooit!

Aan het einde van de maaltijd grepen mijn collega's en kamergenoten het woord om met name mij vaarwel te zeggen (Hamdi had zijn afscheid in feite bij zijn promotie al gehad) en verrasten ze mij volkomen met enkele afscheidscadeautjes, waarvan een volledig volbeschreven ansichtkaart toch wel de meeste ontroering opwekte.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik niet stuiterend van blijdschap ben teruggekeerd naar Nederland; ik heb een hele mooie en bijzondere tijd achter de rug in Genève, waarop ik de komende jaren met plezier zal kunnen terugkijken. Wie nu denkt dat ik het niet leuk vind om weer in Nederland te zijn, heeft het echter mis: ik heb zin om het leven hier weer lekker op te pakken en ben klaar voor de volgende uitdagingen. Hopelijk tot gauw allemaal!

Een strakke planning

Nog behoorlijk slaperig sta ik, ondanks de weersvoorspelling, op het station van Genève op de bus te wachten. Terug! Dat roept om een rondje hardlopen, van dit weer moet je profiteren! Bovendien is het een goede manier om je wakkerder te voelen. Zodra ik mijn bijna lege backpack heb gedumpt, kleed ik me dus om voor een rondje parcoursvita, waarna een snelle douche en lunch volgen om op tijd op de faculteit te zijn voor mijn werkafspraak met Avi.

Tijdens hetsporten trok de hemel echter dicht, dus de weersvoorspelling bleek toch te kloppen. Ditwas het begin van een aaneengesloten regenperiode.

Het is de afgelopen week echt herfst geweest, bah... Te klagen hebben we echter niet, herfst was er immers niet in de herfstmaanden, dus ergens moest het komen... dat blijkt dus nu te zijn, en blijft nog zeker tot en met halverwege volgende week zo. Voor de boeren is het gunstig. Ik blijf nog wel hopen op een zonnig einde van april, zodat ik Annecy (idyllisch plaatsje in Frankrijk) bij mooi weer kan bezoeken en bij wijze van afscheid met mijn collega's kan barbecuen in het park. Die activiteiten staan namelijk op mijn planning voor het laatste weekend dat ik hier ben. Jawel, ik heb een weekendplanning; ik moet namelijk zorgen dat ik alles kan doen, wat ik hier nog wilde doen. Dat vergt goed uitmikken. Het op een na laatste weekend ga ik zodoende nog een dagje naar Neuchâtel, een excursie van het Erasmus Student Network. (Heb ik toch nog iets gehad aan die lidmaatschapskaart.)

In Genève wilde ik nog graag de Verenigde Naties van binnen zien, evenals het CERN, het Europese centrum voor nucleair onderzoek dat de laatste tijd zo vaak in het nieuws is geweest (neutrino's, deeltjesversneller, zwart gat, etc...). Dat heb ik afgelopen zaterdag perfect kunnen combineren, meteen gevolgd door een scan-avond. Ook heb ik na afloop eindelijk een wandeling gemaakt in de wijk van de internationale gebouwen, dus een blik op het gebouw van de WHO mocht natuurlijk niet ontbreken.

Bij CERN was meer te doen dan verwacht. Ik heb daarom niet de gehele tentoonstelling bekeken, want na een rondleiding van anderhalf uur zat ik eigenlijk al eventjes aan mijn maximale informatieopnamecapaciteit. Toch heb ik er na de rondleiding nog zeker een uur doorgebracht, waarbij ik onder andere de allereerste www-server heb gezien. Ik dacht bij CERN altijd aan een 'gewoon' onderzoekscentrum waar je kunt werkenin de uitvoer en analyse van experimenten. Wat ik niet had beseft, is dat CERN via een nieuw data-toegankelijkheidssysteem (de 'grid' genoemd; misschien ooit wel een opvolger van internet) eigenlijk een portaal is voor natuur- en scheikundig onderzoek over de hele wereld, waarin onderzoekers uit de hele wereld toegang kunnen hebben tot de data en dus op afstand aan onderzoek mee kunnen werken.

Het gebouw van de VN zou om 2 uur geopend worden voor publiek, waarna om half 3 de rondleidingen zouden starten. Keurig op tijd, kwart over 2, schoof ik echter aan in een wachtrij voor een gesloten deur. Pas even voor half ging die open en het duurde tot na half 3 voordat ik eindelijk door de bagagecontrole heen was en mijn veiligheidspasje had gekregen. Dat was gezien de openingstijden dus een on-Zwitserse planning van de beveiliging, maar blijkbaar waren ze erop berekend, want we konden nog mooi aanschuiven in de rondleiding. Die voerde ons langs diverse vergaderzalen, waar we meer leerden over de achtergronden en werkzaamheden van de VN in Genève (de taken van de VN zijn namelijk verdeeld over de hoofdkantoren in New York en Genève) en daarnaast ook een uitleg kregen van diverse aspecten van het gebouw.

Bijzonder was bijvoorbeeld het stalactietenplafond in de vergaderzaal van het mensenrechtenraad.

Ik ben vergeten hoe zwaar dit plafond was, maar ik weet wel dat de stalactieten met de blote handen zijn gevormd door een legertje kunstenaars. In de mensenrechtenraad is het spreekrecht voor leden beperkt en moeten diplomaten zich daarvoor van tevoren aanmelden. Het gebeurt regelmatig dat diplomaten de nacht voor aanmelding van spreekrecht tijdens een zitting over een cruciale kwestie al zittend slapend doorbrengen in het VN-gebouw om maar op tijd te zijn. Dat vond ik toch wel een saillant detail; tot nu toe kende ik dat eigenlijk alleen maar van de hypes rondom het beschikbaar komen vanbepaalde producten of gebeurtenissen rondom beroemdheden, maar dat dat in de wereld van 'belangrijke zaken' net zo nodig kan zijn, was nieuw voor mij. Heel wat feitjes wijzer verliet ik een ruim uur later het pand.

Het onderzoek
Tja... het onderzoek... Dat heeft eventjes wat vertraging opgelopen, want onze belangrijkste supervisor bleek ineens onaangekondigd op vakantie te zijn (het is hier vakantie in de weekna Pasen). Dat was een teleurstelling, want drie weken onderzoekstijd om alles af te ronden is niet veel! Daar komt bovenop dat een belangrijke afspraak met haar op Witte Donderdag ook al niet was doorgegaan (weliswaar door overmacht aan haar zijde), dus dat vormde een kleine domper op het verder goed vorderende onderzoek. Nu moet ik toegeven dat ik afgelopen week overigens genoeg te doen had, dus heel veel extra had ik sowieso niet, maar dit voert de druk op de ketel wat op voor de laatste twee weken. Deze week hebben we namelijk ook maar twee contactmomenten, waarvan eentje de inhaalversie van Witte Donderdag is. Veel zal dus afhangen van de laatste week! Gelukkig heeft de betreffende supervisor ingezien dat er inderdaad haast bij geboden is, dus heeft ze voor volgende week extra tijd vrijgemaakt. Met hier en daar een hele avond doorwerken (al diverse malen gedaan afgelopen week) denk ik dat we toch nog een eindje kunnen komen.

Wat proefpersonen betreft kunnen we wél tevreden zijn. Op het moment van plaatsen ligt onze op een na laatste proefpersoon in de scanner. Morgen bak ik een taart die we, als alles goed gaat,vervolgens in de avond kunnen oppeuzelen om te vieren dat we op dat moment onze laatste proefpersoon scannen. Nu ja, voorlopig dan... De kans is heel erg groot dat ik toch nog een kort retourtje boek om nog een paar extra proefpersonen te scannen op opeenvolgende avonden. Dat is waarschijnlijk nodig voor betere resultaten.

Aanstaande maandag maak ik op onderzoeksgebied nog iets bijzonders mee: een promotie in Genève. De jongen om wie het gaat is van Turkse komaf. Toen we spraken over mogelijkheden voor het maken van een filmpje als afscheidscadeau (hij gaat daarna onderzoek doen in de Verenigde Staten) grapte ik over het dansen van Simerik (Kiss Kiss) van Tarkan, het bekendste Turkse nummer waarover we tijdens eerdere etentjes met een meidenclub en deze jongen al eens hadden gehad. Dat werd opgepikt als een goed idee, dus zo wil het dat ik momenteel op youtube sta met een filmpje waarin ik een stukje choreografie dans en uitleg (helaas, onvindbaar... tenzij ik zo aardig ben een link te sturen). Het stukje stamt uit mijn eerste volksdansjaar bij Oro, 2003, kun je nagaan! Het is de bedoeling dat zo veel mogelijk collega's deze pasjes thuis aan het oefenen zijn, zodat we na een korte oefensessie morgen dit stukje met zijn allen kunnen opnemen. Ik ben zeer benieuwd wat het resultaat gaat zijn... Naast deze gezamenlijke afsluiting gaan we namelijk zo veel mogelijk collega's ook individueel wat dansbewegingen laten maken op stukjes muziek en willen we alles achter elkaar monteren. We hebben al de grootste lol bij het bedenken hoe de professoren er zullen uitzien. Ik laat nog weten hoe dit is afgelopen!

Leidenversus Genève
Afgelopen maandag heb ik tijdens Franse les een presentatie gegeven over Leiden. Iedereen heeft de opdracht gekregen tot een korte presentatie over zijn of haar straat, stad of land van afkomst. Ik heb me vrijwillig aangeboden het spits af te bijten. Gezien mijn recente bezoek aan Nederland vond ik dat wel prettig, zo kon ik bijvoorbeeld afsluiten met het laten rondgaan van een zakje stroopwafels. De presentatie ging goed! Ik had expres voor Leiden gekozen in plaats van Haarlem, vanwege de parallellen met Genève: rol in opkomst protestantisme, de Geneefse versie van Leidens Ontzet, beide steden hebben de sleutel(s) in hun wapen vanwege de Pieterskerk/-kathedraal. Voldaan verliet ik maandag de Franse les :)

Pasen

Om maar meteen met de deur in huis te vallen:

Verrassing!

Voor jullie helaas geen Zwitserse paasverhalen!

In alle stilte stapte ik op de avond van Witte Donderdag de nachttrein in voor een gezellig weekendje Haarlem. Behalve bij ouders, broer en vriend was dat bij niemand bekend. Dat betekende dus een heerlijk rustig weekendje!

Nu ja, rustig...? Luka en papa haalden me op de ochtend van Goede Vrijdag af van A'dam Centraal, waarna ik meteen mee mocht reizen om Luka weg te brengen naar zijn paas-hike in Gelderland. Dat kwam mooi uit, want zo kon ik hem mooi zijn verjaardagscadeau meegeven: een Zwitsers zakmes, wat anders!

Ondanks een slechte nachtrust (tot een uur of 3 feestende jongeren in de coupé naast de mijne), of beter gezegd dankzij de heerlijke Nederlandse koffie, voelde ik me prima in staat om weer eens wat rijervaring op te doen en heb ik de terugweg gereden. Tas uitpakken, shoppen met mijn moeder en kamer schoonmaken (tja...) later was het alweer tijd om Diederik van 't station te halen. Ook de rest van het weekend hebben we niet stilgezeten met een bezoekje aan de stad op zaterdag, lange wandelingen met Pazi, waaronder op het strand, een bezoekje aan mijn opa, lekkere maaltijden en de vooraf aangekondigde paasactiviteit (nu ja, daarbij zaten we natuurlijk wel):

Toch was er ook tijd voor ontspanning: filmpje kijken, de basis aanleggen voor mijn fotoalbum van mijn Genève-tijd...

Natuurlijk was het veel te snel maandagavond, tijd om terug te gaan, maar het vertrek voelde heel anders dan de andere keren! Waar het tot nu toe in het teken stond van voor langere tijd afscheid nemen van de mensen met wie je zojuist nog veel tijd had doorgebracht, overheerste nu de gedachte 'over drie weken ben ik hier alweer...' Dat was best bizar en eerlijk gezegd niet heel geruststellend... over drie weken definitief thuiskomen, betekende immers dat de belangrijkste zaken van het onderzoek over drie weken ook echt zouden moeten zijn afgerond!

Daarover schrijf ik in het volgende verslag. Voor nu resten namelijk nog twee verhalen van het weekend vóór Pasen.

Marché
Het bezoek aan Haarlem met de Paasdagen was niet alleen aangenaam, maar in bagageopzicht ook erg nuttig! Dit was immers dé gelegenheid om te voorkomen dat ik begin mei mijn spullen niet kan meekrijgen. Van deze gelegenheid heb ik daarom ook dankbaar gebruik gemaakt door alvast te 'souvernir-shoppen'. Rond dezelfde tijd als het ontstaan van dit idee kwam de zaterdagochtendmarkt in Gaillard ter sprake in een gesprek tussen en Ewa en mij. Op de laatste dag van maart heb ik die voor het eerst een bezoekje gebracht, gezellig samen met Ewa, die me kon gidsen naar (in haar ogen) de beste kraampjes. Zo werd al gauw een bijzondere kaas uit de regio buitgemaakt, die een weekje later in Haarlem volgens goed gebruik in de oven gesmolten werd en gezamenlijk opgelepeld.

Stom dat ik niet eerder wist van deze markt: de mogelijkheden zijn zo divers en de prijzen zijn uiteraard erg aangenaam. Ik ben toch al enkele weken iedere zaterdag naar Gaillard gefietst, maar in dit gedeelte (bij de noordelijke grensovergang) kom ik nooit op weg naar de supermarkt... een goede tip voor de resterende weken!

* Films inspired by Science *
Een uurtje later zei ik Ewa voor een paar uurtjes gedag: we zouden elkaar in de avond immers weer zien, want deze week vond het internationale filmfestival van CERN plaats. Met een paar collega's hadden we afgesproken om op zaterdagavond 1-2 sessies te bezoeken. De films zijn er opgedeeld in blokken van 1,5 uur. Omdat het een festival is van de korte film (in de orde van grootte van minuten), telde elk blok een behoorlijk aantal films. Ewa zag ik echter niet meer dat weekend, die zegde af, maar ze was niet de enige. Zo gebeurde het dat ik die avond slechts samen met Elena in de filmzaal zat. Hoewel ik niet kan zeggen dat ik er fantastische producties heb gezien, heb ik me toch behoorlijk vermaakt.

De terugweg naar huis was eigenlijk niet anders dan het bekijken van een schouwspel... Om de een of andere reden moest ik in het centrum van de stad twintig minuten wachten op mijn overstap-tram, terwijl er voor de tegenovergestelde richting al vier waren gepasseerd, dus ik had tijd genoeg om het zaterdagavond-uitgaanspubliek te bestuderen. Ik moet zeggen, geef mij die korte films dan maar, die aanblik was toch aangenamer. Luidruchtig zoenende stelletjes naast je vormen namelijk niet mijn voorkeursuitzicht, evenmin een ijsberende dronkelap in korte broek (bij een graad of 8). De ontmoeting met een voorbij wandelende vader met kinderwagen, waarin een peuter zat (om half 11 's avonds), verbaasde me daarom, want wat moet een vader nu voor sociaal gesprek aangaan met zo'n wankelende dronkelap? Het leek zelfs of ze elkaar kenden... Dat zal ook haast wel, want tijdens het tien minuten durende gesprek voor mijn neus drong het al gauw tot me door dat de vader ook niet gevrijwaard was van de geest bedwelmende middelen. het gesprek eindigde abrupt toen er weer eens een tram in tegenovergestelde richting aankwam. De vader vond dat blijkbaar een uitstekend moment om met buggy en al de weg rennend over te steken, wat niet verwonderlijk eindigde in een noodstop van de tram en daarop een woordenwisseling met de trambestuurder.

Al met al moet ik daarmee toegeven dat de reis naar huis spectaculairder was dan de sessie van het filmfestival, maar de Nederlandse inzending in het blok dat ik er bekeken heb (The Rope Solution) vind ik toch ook het vermelden waard.

Lente

And weekend it is! Na enigszins uitgeslapen te hebben van de scanavond op vrijdag, is het tijd voor de wekelijkse boodschappen in Frankrijk. Omdat het tripje naar Gaillard me voor de verandering wat tegen stond, besloot ik dat het een goed moment was om Collonges sous Salève uit te proberen, een plaatsje dat op ongeveer gelijke afstand van mijn huis ligt, maar dan in de andere richting. Susanne had het me aangeraden, die dacht dat het dichterbij was.

Collonges sous Salève
Dat de plaats aan de voet van de Salève ligt, maak je niet alleen op uit de naam! Heb ik eindelijk de fly-over van de snelweg bereikt, doemt daar voor me een helling op die zeker > 15% moet zijn met een wegdek van slechte kwaliteit. Tijd om af te stappen dus. Eén fly-over verder was achteraf beter geweest en dat had ik aan mijn kaartje ook wel afgeleid, maar dat was een moeilijkere route. Zin om die te onthouden had ik niet, dus ik had al bedacht dat ik die op de terugweg wel zou zoeken en leren door hem te rijden. Dat de tweede fly-over op een lager gelegen stuk uitkomt (precies waar de supermarkt bleek te zijn) had ik van mijn kaart echter niet kunnen afleiden... Na een korte wandeltour (kwam alleen maar eenrichtingsstraten tegen in de verkeerde richting) bereikte ik het supermarktje, zoals Susanne al had gewaarschuwd een kleiner geval. Ik mag echter niet klagen, want ze hadden alle producten die ik zocht. Keus was er niet, van alles hadden ze maar één soort, maar ze hadden het in ieder geval, al moest ik daar soms toch even goed voor zoeken! Waarschijnlijk wordt het de volgende keer echter toch weer Gaillard; keus is fijn en de prijzen zijn er lager. Eén groot voordeel van Collonges moet echter wel worden erkend: de terugweg (met volle tas) is alleen maar bergafwaarts. Ik heb amper getrapt!

Zaterdagavond ben ik mooi op tijd mijn bed ingedoken met de klok alvast vooruitgezet. Doordat ik in de ochtend niet geheel was uitgeslapen, kon ik er 's avonds vroeg in, wat mooi uitkwam. Het uurtje heb ik door de extra tijd in 't geheel niet gemist!

La Plaine - Satigny
Zondag was het tijd voor een uitje. Aanvankelijk zouden we Annecy in Frankrijk bezoeken, maar dat veranderde gezien de uitmuntende weersvoorspelling en de wens van Ewa om Annecy met haar vriend te bezoeken in een wandeling in de omgeving, min of meer een 'NS-wandeling' te noemen, aangezien hij van station naar station voerde. Binnen de Genève-regio bevindt zich ten (noord)westen van de stad een wijnbouwgebied waar twee gemarkeerde wandelroutes zijn aangelegd.

Een ervan begint bij het eindpunt van een lokaal treintje, La Plaine, en eindigt halverwege bij het station van Satigny. Vanwege de aantrekkelijke beschrijving viel onze keus hierop. De wandelaars: Elena, Ewa, haar vriendin Ioana (die ik ook al bij mijn eerste raquettes-uitje had ontmoet) en ik. Gewapend met zonnebrand vertrokken we de eerste tien minuten enigszins aarzelend uit La Plaine, maar toen vonden we de eerste markeringen en waren we zeker van de route. De resterende drie en half uur hebben we geen moment onzekerheden gekend, de wandelmarkeringen waren erg goed.

Wijnbouwgebied, nou en of! In feite begon de route in La Plaine, nadat we eenmaal aan de overzijde van het spoor waren beland, met een pad van betonnen platen dat recht de eerste de beste, zeer steile wijnbouwheuvel op liep. Ieders hart bonkte flink toen we eenmaal bovenaan stonden, maar gelukkig was dat ook meteen de steilste en langste klim van de route. Bovendien werden we beloond met het eerste weidse uitzicht over de Jura-bergen, vlak voor onze neus.

Aanvankelijk voerde de route door wat dorpjes en al snel streken we bij een drinkfontein neer voor de lunch, want door de verandering van de kloktijden hadden de anderen erop gestaan pas laat te vertrekken. Het was dus eigenlijk al bijna meteen lunchtijd.

De rest van de route was een aaneenschakeling van weidse uitzichten, grotendeels over de Jura, maar ook over vlakke stukken akkerbouwland in de omgeving. Op een gegeven moment bereikten we een plaats waar Zwitsers blijkbaar hun vrije zondag doorbrengen met mooi weer: aan de oever van een beekje / riviertje stonden diverse campers naast elkaar opgesteld op een verder leeg grintterrein, afgezien van de ligstoelen met zonnebadende mensen. In het gras, nog dichter bij de oever, ontdekten we diverse picknickende en barbecuende gezelschappen. Wij volgden het riviertje stroomopwaarts zoals de wandelroute aangaf, waarbij we niet veel later een echte camping doorkruisten. Vervolgens voerde de wandelroute een tijdlang over een pad direct langs de rivier: heerlijk was dat!

Om een lang verhaal kort te maken waren we uiteindelijk rond vier uur 's middags op het station in Satigny, moe, maar voldaan. Zo zwaar was de route nou ook weer niet, maar de hardloopronden van de twee voorgaande dagen hadden bij mij al hun sporen nagelaten, dus ook ik was blij weer terug te zijn. De dag eindigde vervolgens heerlijk met de gezamenlijke zondagmaaltijd bij de Hirschels, een gezellige afsluiter dus!

Naar B1
Maandagochtend 9.00 uur: Franse les. Doordat ik nog even gauw naar de wc ben geweest, ben ik eigenlijk een minuutje te laat. Wanneer ik binnenkom, zijn de tafels aan de kant geschoven en staat de groep in een kring in het midden. De leiding ligt duidelijk bij een mij onbekende man, die, naar blijkt, uit de theaterwereld afkomstig is. Wat we gaan doen? We beginnen ‘uiteraard' met lichamelijke oeferningen, rekken en ontspanningsoefeningen... pff, hallo, ik kom hier Frans leren. Ik wil helemaal niet lichaamsdeel voor lichaamsdeel de spanning in mijn spieren laten varen en hurkend eindigen, waarna ik zeer langzaam op bovenbeenkracht omhoog moet komen. Meneer, die bovenbeenspieren train ik zelf wel, twee dagen hardlopen en 4 uur hiken was voorlopig wel genoeg... Maar nee hoor, het moest ook nog een tweede keer. Over het vervolg van de les mag ik, objectief beoordeeld, niet zó veel klagen, want het werd eigenlijk een grote spreekoefening, maar toch was ik zo geïrriteerd door de start (ook al besef ik dat Gabriella ons iets origineels had willen bieden) dat dat gevoel bleef overheersen.

Sinds het allereerste begin heb ik al getwijfeld over de groep waarin ik ben ingedeeld, zoals jullie je wellicht nog herinneren. Ik heb destijds echter besloten in deze groep te blijven, want de nadruk op spreken beviel me wel. De vergeten grammatica en woordenschat zou ik immers zelf kunnen inhalen. Na twee maanden les moet ik bekennen dat het daar toch echt niet van gaat komen. Op de een of andere manier maak ik daar de tijd gewoon niet voor vrij; onmogelijk acht ik het namelijk niet.

Tel dit op bij de derde negatieve ervaring op rij wat betreft Gabriella's les (voor de geïnteresseerden: nr 1 en 2 staan hieronder in 't klein) en mijn beslissing was gemaakt. Na afloop van de les ben ik naar de administratie gelopen om te vragen of het mogelijk was om overgeplaatst te worden naar B1, een treetje lager dus. Dat bleek mogelijk!

==========================================================================
Overslaan als je er geen tijd/zin voor hebt: reden 1 en 2 voor mijn irratie over de Franse les:

1. We speelden een spreekoefeningversie van ganzenbord, waarbij ieder vakje een leuke instructie bevatte voor een verhaal dat je moest vertellen; ieder vakje, behalve uiteraard het vakje waar ik op kwam - ik moest oefeningen voordoen (ja, toen ook al) die de rest van de groep moest nadoen.
2. Na een luttele 5 uur slaap was ik speciaal voor Gabriella's les vroeg opgestaan na een scan-avond, de woensdag nadat ik de maandagles had overgeslagen. Dat was niet zonder reden: Gabriella had aangekondigd er niet te zullen zijn en ze had ons een opdracht meegegeven: komen om met elkaar over een bepaald onderwerp te praten en na afloop iets over datzelfde onderwerp op te schrijven. Welnu, dat leek me de moeite van het komen niet waard. Spreken oefen ik toch echt veel beter met Emad dan met mijn klasgenoten die grotendeels onder een zwaar Spaans accent te lijden hebben, en schrijven kan ik thuis ook. Met het ‘huiswerk' voor mijn neus zat ik op tijd in de les, samen met slechts drie anderen. De les begon gezellig: Gabriella hield een tirade hoe onbeleefd het wel niet was dat er niemand kwam opdagen terwijl ze wel werk had voorbereid en dat we ons allemaal niet hadden afgemeld. Ja, enerzijds is dat best onbeleefd van ons, ja, ze doet het immers maar vrijwillig. Anderzijds: wat verwacht je dan? Wij komen voor les. Is er geen les, wat hebben we er dan aan te komen? Door deze les af te zeggen en al diverse keren eerder weg te moeten voor leesclubjes etc. heeft Gabriella zelf ook niet echt getoond dat dit belangrijk voor haar is... Nu goed, ik was in ieder geval hevig gepikeerd over het moeten aanhoren van een tirade gedurende de eerste twintig minuten van een les waarvoor ik met zo veel moeite was opgestaan, maar het werd niet direct beter. Vervolgens moesten we het huiswerk maken, waarop ze, toen ik aangaf dat ik het al af had, het mijne kwam bekijken en me op een heel belerende manier wilde duidelijk maken dat je een verhaal toch echt niet hoort te beginnen met 'Ik denk dat'. Hallo, het is geen literair schrijfstuk! Het is niet eens een betoog. Jij vraagt ons te schrijven wat wij denken van de positie van vrouwen in de maatschappij, dus ik begin mijn verhaal met een algemene stelling hoe ik erover denk, alvorens dat uit te werken. Het is maar een stomme schrijfopdracht. Waar bemoei je je mee... en bovendien, wie zegt dat je een betoog níet met een mening mag beginnen. Dat kan juist een uidagende introductie vormen voor je verhaal. Hoe dan ook, ook dit zinde me niet, want ik kwam hier om mijn Franse taalconstructie te verbeteren en niet voor een middelbareschoolles. Maar ja, zie dat maar eens in 't Frans duidelijk te maken...

==========================================================================

Met veel plezier stond ik woensdagochtend echter op voor mijn eerste B1-les. Deze klas staat bekend om de nadruk op grammatica! Extra vroeg was ik op de open universiteit, ik wilde namelijk eerst Gabriella vertellen waarom ik besloten had van klas te wisselen. Dat wist ze natuurlijk al (had ik kunnen vermoeden), maar gelukkig liep het gesprek heel positief. Het eindigde met de bemoedigende zin: 'Maar vandaag zijn we nog samen!' Wat bleek: uitgerekend deze les gingen mijn oude B2-klas en nieuwe B1-klas op uitje naar het museum voor moderne en hedendaagse kunst! Hoe kon ik het ook anders treffen... Ook nu ontbrak me de gedachte niet of dit nu wel was waarvoor ik - wederom na een scannacht - was opgestaan, maar anderzijds kan ik het mooi bijschrijven op mijn lijstje van geziene bezienswaardigheden. Een aanrader vond ik het museum overigens niet; moderne kunst heeft niet mijn voorkeur - slechts af en toe zit er iets bij wat ik echt kan waarderen.

Gelukkig kon ik de ‘teleurstelling' van het niet hebben van een echte les afkopen met geruststellende berichten van mijn nieuwe klasgenoten dat de docenten van mijn nieuwe klas heel goed zijn: maandag hebben we grammatica-mevrouw, woensdag vocabulaire-meneer. Idealer kan bijna niet voor wat ik nodig heb! Ik krijg nog spijt deze keus niet eerder gemaakt te hebben! Ik heb overigens ook veel gehad aan mijn vorige klas, hoor, met name op het gebied van luister- en spreekvaardigheden - maar deze basis komt als geroepen.

Afgelopen maandag ging ik daarom wederom met veel plezier naar mijn les. Ditmaal werd mijn motivatie beantwoord met een uitstekende les, vol invuloefeningen en een luistertoets: helemaal top! Ik heb al zin in woensdag!

Werk
Afgezien van Franse les en wat sport (o.a. weer gezwommen na de woensdagles) was het een drukke week: drie scan-avonden had ik. Daarnaast viel de deadline voor het indienen van een samenvatting over het onderzoek dat je zou willen presenteren op het Europese slaapcongres in die week, dus aan het schrijven daarvan heb ik ook de nodige uurtjes besteed. Hopelijk wordt het geaccepteerd en mag ik mijn onderzoek in september in Parijs presenteren middels een poster of een presentatie! Dat wordt echter pas in mei duidelijk.

De enige vrije avond tussen de scanavonden door heb ik ook werkgerelateerd besteed: tijd voor labdiner! Eigenlijk moest Sophie deze editie organiseren, maar Crystie en ik hadden besloten dat dat er niet van zou komen en organiseerden er zelf een. Eigenlijk wilden we een datumprikker maken voor de week erop, maar bij het bestuderen van de website van een geschikt restaurant stuitten we op maandag op een goede deal voor de eerstvolgende donderdag. Met de aankondiging 'noodlabdiner' (om er toch nog eentje te hebben in maart) heb ik toch nog 14 (uiteindelijk 11, altijd last-minute afzeggingen) mensen op de been gekregen. Het werd een hele geslaagde avond, dus ik ben tevreden!

Lentebloemen
Sinds eind februari schijnt de zon, of beter gezegd, is het droog. Dat moet ik vandaag nodig schrijven, want vandaag ben ik haast een uur langer op mijn werk gebleven vanwege drie elkaar opvolgende wolkbreuken inclusief onweer, maar over het weer heb ik niet te klagen gehad.

Het leuke van een lange tijd in het buitenland zijn, is het kunnen observeren van de seizoenen. Ik verbaas me eigenlijk de hele afgelopen maand al over hoe de lente hier verlopen is. In een periode van luttele dagen steeg de temperatuur twintig graden, waarna het mooi gebleven is. In Nederland zouden direct de sneeuwklokjes, en kort daarna de krokussen, rap uit de grond geschoten zijn, gevolgd door de narcissen en een paar weken later hyacinten en tulpen. Hier veranderde in eerste instantie niets. Felle zon, blauwe lucht, maar geen frisgroen of lentekleuren.

De eerste verandering daarin kwam een week of 1,5 geleden: overal lichten stukken heg en struiken felgeel op: forsythia. Ik hoúd van die plant! Hij doet me alleen wel aan Pasen denken, iets waarvoor hij hier eigenlijk te vroeg is gaan bloeien. De afgelopen week is het volop lente geworden:

In plaats van de stapsgewijze opeenvolging van lentebloemen, komt hier alles tegelijk. Sneeuwklokjes en krokussen heb ik niet gespot, maar wel de gele bloemetjes hierboven, die me toch ook aan krokussen doen denken door de manier waarop ze verspreid over grasveldjes voorkomen. De kleine paarse bloemetjes zie je ook overal, al groeien die wat meer op schaduwplekjes. De tuinen van mensen, zeker de volkstuinen voor de deur, hebben echter de grootste verrassing in petto: narcissen en tulpen bloeien hand in hand! In mijn hoofd is dat toch meer iets voor respectievelijk begin/half maart versus half/eind april! De lente hier brengt dus verrassingen met zich mee. Op dit moment is het enige wat nog achterblijft, het frisse groen van jong blad: de in de herfst kalende bomen zijn alle nog kaal - de eerste knopjes openen zich nu pas heel voorzichtig. Daarentegen staan de magnolia's en sierkersen al wel volop in bloei! En ruiken dat ze doen!

Over geur gesproken: prettig vond ik het niet, die enorme stortbuien ten tijde van het naar huis gaan vanavond, maar toen die voorbij waren en ik me naar buiten waagde, was ik aangenaam verrast: die geúr! Ik was helemaal vergeten hoe lekker regen kan ruiken, nadat het een maand droog is geweest! Hoewel het in totaliteit misschien slechts een half uur heeft geregend, was het voldoende voor een geweldige geur. Het was ook voldoende om de Salève helemaal 'schoon te wassen', al zal de avondzon ook haar aandeel hebben gehad in de oranjebruine kleuren die veel feller dan anders oplichtten van de rotsige wanden. Wat een plaatje! (Ik had helaas geen fotogelegenheid, dus jullie moeten het je maar inbeelden.)

Het leven van alledag

Met de verhalen over al het bezoek van de laatste tijd zou je haast vergeten dat er hier ook nog gewoon gewerkt wordt, natuurlijk afgewisseld met gezelligheid. Wellicht is het een tijd voor een verslagje over meer alledaagse bezigheden en beslommeringen.

In onderzoeksland
Wat betreft het scannen was het eventjes rustig, want Avi had de 15^e een tentamen, waardoor we rond die tijd niet veel proefpersonen hadden gepland. Heel lang duurt dat echter niet meer, komende week hebben we een piekweek met vier avonden! Als alles goed gaat, zitten we daarna echter op 18 proefpersonen en zijn we er dus bijna! In de tussentijd ben ik er in geslaagd om alle basisgegevens van de prestaties van de deelnemers te analyseren en in te voeren en hebben de eerste uitlegsessies over de analyse van fMRI-beelden plaasgevonden. We weten nu ook hoe we het EEG-signaal schoon moeten krijgen van alle foutjes die erin ontstaan door het gebruik ervan in de scanner. Komende week ga ik met Virginie, onze directe begeleidster, een handleiding schrijven voor dit proces, zodat we er daarna mee aan de slag kunnen. In het schoonkrijgen van alle bestanden zal nog heel wat uren werk gaan zitten!

Op verkenning
Gedurende de afgelopen maanden heb ik tal van zijstraatjes, wandelpaden en potentieel bijzondere / interessante plekjes gezien waarvan ik me afvroeg wat er zou zijn, als je een stukje die richting op zou gaan, of hoe iets er van dichtbij uit zou zien. Het zijn typisch dingen die je je altijd blijft afvragen, maar waar je nooit iets mee doet, simpelweg omdat je ergens naartoe op weg bent. Zelfs bij een niet-dringend supermarktbezoek stap je nog niet van je fiets af om een pad te gaan verkennen. Daarom vond ik het twee weken geleden, op een mooie zondagmiddag tussen de bezoeken van mijn ouders en Diederik in, tijd voor een uitgebreide wandeling. Hoe ik lopen zou, had ik nog helemaal niet bedacht, maar ik ben gewoon gestart.

Het resultaat: een wandeling van 2,5 uur, grotendeels langs de loop van de rivier de Arve:

De blauwe stip is mijn huis, start- en eindroute pasten er net niet op, maar kun je met elkaar verbinden. De 'x' markeert de plaats van de trimbaan.

Ik startte op het plateau van Pinchat door niet de weg te volgen, maar dwars door het grasland te steken over een wandelpad waarvan ik geen idee had waar het uitkwam. Eigenlijk was het simpel, het kwam gewoon uit bij de middelbare school, maar het was toch verrassend! Vlak bij de school bleek namelijk een echte, Zwitserse trimbaan te beginnen (Zurich parcoursvita)! Die had ik nog nooit gezien, maar een passage daarover uit een jeugdboek dat zich in Zwitserland afspeelt, staat me nog goed bij. 'Zijn de Zwitsers niet fantastisch om zoiets uit te vinden, gratis en voor iedereen!', moet er ongeveer staan. Nou, daar was ik het helemaal mee eens na een verkenning van het terrein! Hier kom ik in sportkleding zeker nog terug!

De trimbaan ligt op een stukje bos de heuvel op, op het laagste punt van het terrein bevind je je eigenlijk gewoon naast de heuvelweg die ik elke morgen af fiets. Daar had ik ook steeds een trappetje omhoog gezien, dat vanaf de weg bezien nergens naartoe leek te leiden, maar nu wist ik dus ook waar dat heen ging. Mooi, binnen twintig minuten al twee paadjes ontdekt! Tijd om richting de rivier te gaan.

Aan de overzijde waakt een toren over de Arve-bocht, daar zou ik ook graag heen willen. Maar hee, hier begint een stiekem wandelpad langs de rivier, dat neem ik toch liever... Helaas blijkt er al gauw geen weg omhoog te zijn, dus de toren moet dan maar een andere keer - van teruglopen kan natuurlijk geen sprake zijn. Zo volgde ik gedurende anderhalf uur de loop van de rivier, helemaal tot / langs Bout-du-Monde. Tijdens de wandeling werd me pas goed duidelijk waarom men het hier zo fijn leven vindt: hele families wandelden er in de zon en frisse lucht, helemaal vrij van alledaagse beslommeringen. Ja, door dit soort dingen te doen, voel je je echt helemaal tot rust komen.

Die laatste lus van de rivier bleek toch wat langer dan gedacht. Daarom ben ik daarna maar huiswaarts gekeerd, voor een uitstapje over de wandelpaden richting Sierne zou het namelijk een beetje laat worden. Wat een heerlijke wandeling was dat!

La tour sur la colline
Sinds een maand heb ik een ‘tandem', zoals dat heet: iemand met wie je een taal oefent in ruil voor een andere taal. Mijn tandemmaatje heet Emad, heeft Iraanse roots, maar woont al zijn hele leven in Genève. Hij zit in de organisatie van het Erasmus Student Network en beheert de facebook-groep die is opgericht voor het vinden van een tandem-maatje. Ik spreek wekelijks met hem af en praat dan een half uur Frans en een half uur Engels. Hij spreekt best aardig Engels, maar maakt van die grappige, typisch Franse foutjes. In het Franse gedeelte is hij een goede leraar - wellicht omdat hij nog twee tandems heeft en dit dus al wat langer doet. De eerste twee keer hebben we onder lunchtijd afgesproken in de kantine van de medische faculteit (uit oogpunt van efficiëntie voor mij), maar laatst ben ik naar zijn faculteit gegaan (de grootste van de stad, heb ik die ook eindelijk gezien) en eergisterenmiddag hebben we een wandeling gemaakt in de buurt van de medische faculteit. Ik houd van het combineren van activiteiten voor maximale efficiëntie, dus uiteraard zijn we naar de toren bovenop de heuvel gelopen, de toren die ik tijdens mijn wandeling twee weken geleden moest overslaan.

Op de terugweg leidde hij me ook langs het grootste stadspark van Genève, dat zich haast in de achtertuin van de faculteit bevindt, maar waar ik nog nooit geweest was. Een bankje in de zon zorgde ervoor dat de tijd voorbij vloog, dus ditmaal eindigden we met in totaal een uur praten per taal! Gelukkig gaat het steeds beter! Minder goed was dat dat rode kleurtje 'van het buiten zijn' 's avonds nog onverminderd aanwezig was, dus ik moet echt eens gaan denken aan zonnebrandcrème...

Fietsen in Genève
De meeste ideeën voor het schrijven van deze blog krijg ik als ik op de fiets zit. Meestal begint het met een verwondering over het verkeer die ik zou kunnen delen, waarna ik aan een andere gebeurtenis denk die ik ook nog wilde opschrijven. Dat laatste gebeurt dan mooi, het eerste vergeet ik steeds. Tijd dus voor een stukje fietsbeleving:

1. Auto's snappen fietsers hier echt niet. (Logisch, want veel fietsers halen hier rare capriolen uit.) Ik probeer daarentegen de brave fietser uit te hangen, maar stuit desalniettemin nog steeds met regelmaat op auto's die me niet durven in te halen op de heuvelweg omlaag, ook al is de weghelft zeer breed en sta ik zo hard op m'n rem dat ik de bochten haast niet dichter langs de rand kan nemen... Dat doe je dan speciaal zodat ze je in kunnen halen, erg irritant als dat niet gebeurt... dan had ik immers net zo goed volop van een snelle afdaling kunnen genieten!
2. Op de weghelft van de heuvelweg waar je omhoog fietst, bevindt zich een waterafvoerputopening, precies daar waar het steilste stukje begint en zo'n 50 centimeter vanaf de rechterzijkant, precies op de plek dus waar je als fietser fietst. De afvoerput ligt echter wat lager dan het wegdek - fiets je eroverheen, dan betekent dat onherroepelijk snelheidsverlies. Idealiter zou je er dus links omheen fietsen om je vaart te kunnen behouden om dat steilste stuk te slechten. Dat kan echter alleen veilig als er op dat moment geen inhalende auto's zijn. Helaas maakt dat het schier onmogelijk om om de put heen te rijden! Op de een of andere manier is dat exact het stukje weg waar je altijd wordt ingehaald door auto's, hoe rustig het ook is. Dat zal wel met de stoplichtafstelling te maken hebben en de afstand vanaf het laatste stoplicht... Elke dag weer vraag ik me af waarom dat putje nou precies daar moet zitten, en niet een meter of vijf lager of hoger...
3. Stoplichten houden geen rekening met fietsers. Zodra het rustiger wordt op de weg (avond/nacht), schakelen ze over op een summier programma, waarbij sommige stoplichten alleen nog maar groen krijgen als er verkeer voor staat te wachten. Nu ja, gemotoriseerd verkeer... als fietser kun je uren voor het stoplicht staan wachten, maar het stoplicht signaleert niet dat je er bent. Je staat er dus net zo lang tot er een auto aankomt die dezelfde weg op wil als jij... Kortom, als fietser ben je bij sommige stoplichten genoodzaakt 's avonds door rood te rijden! Gelukkig is het dan rustig op straat, dus kan dat wel veilig. Toch vind ik het bizar...

Gezelligheid
Sinds eind januari studeert een groepje Leidse geneeskundestudenten in Genève in het kader van een intracurriculaire uitwisseling. Eén van hen ken ik, Shaaji. Ze woont bij een familie in Thônex, ook een deelgemeente buiten het centrum. Anderhalve week geleden hebben we eindelijk voor het eerst kunnen afspreken. Ik ben bij haar op bezoek geweest, wat voor Geneefse begrippen ver weg is. Het was echter maar een half uur fietsen, dus viel reuze mee.

We hebben gezellig gekookt, gegeten en gekletst, alles onder het genot van een blaffende hond die mij als onbekende maar wat graag had willen aanvliegen, als hij niet vastgebonden zat aan een touw in een ander gedeelte van de woonkamer... Zo'n bijzonder agressieve hond heb ik nog nooit gezien!

De dag erop had ik alweer een etentje, namelijk met collega's bij Elena thuis. Het was een echt meidenavondje, koken, eten, kletsen, Crysties haar verven en een filmpje kijken, hoewel die toch vooral aanstond en kletsen de hoofdattractie was.

Ik heb het toetje verzorgd, mijn banaan met honing uit de oven. Dat was nog een interessante opdracht met Elena's gasoven, die bovendien niet tegelijkertijd van boven en beneden aan kan... Zo eindigden we met banaan die van de ene kant zacht geworden was, maar van de andere kant nog niet helemaal. Gelukkig was het desalniettemin lekker!

Afgelopen woensdag ben ik naar een theatervoorstelling geweest, 'Scènes uit het huwelijksleven' genaamd. Mijn docente Frans had geregeld dat we daar gratis naartoe konden. We moesten een half uur eerder komen 'om te kletsen' met collega-leerlingen, want 'het gaat natuurlijk om de oefening'. Nu, ik heb inderdaad best leuk Frans gepraat, en heb nadien ook het grootste gedeelte van de voorstelling helemaal kunnen begrijpen! Ten opzichte van de vorige voorstelling in februari, de musical, is dat dus een hele verbetering!

Ook de dag erna kwam ik 's avonds laat thuis. Donderdag zouden we met enkele collega's wat gaan drinken, maar uiteindelijk kwam de halve afdeling mee, erg gezellig! Het was Alines verjaardag, dus we hadden bloemen en een taart gehaald. Het was een heerlijke chocoladetaart van een banketbakker à 56 franken, om jullie een idee te geven van de prijzen hier... Ongelooflijk, je hebt gewoon een hele groep collega's nodig om iemand een echte taart te kunnen geven! De ober van het café waar we zaten, wist de prijs nog iets op te drijven door te zeggen dat ze normaal gesproken 40 franken vragen als je je eigen taart mee wilt nemen, maar dat ze het deze keer wel voor 15 wilden doen... Of dat ok was... Alsof we een keus hadden... Maar goed, dat heeft de gemoederen niet lang bezig gehouden, want het was gewoon een hele gezellige avond en we hebben met z'n allen lekker van de taart gesmuld!

Vakantie(gevoel)!

Al Wikipedia-stukjes printend zit ik donderdagavond nog tot laat op de uni. Ik heb besloten door te werken totdat Diederik aankomt, zodat ik in één keer door kan naar de bushalte. De rust op de afdeling is wel even lekker na zo'n hectische dag.

Ik ben ondanks de scan-avond van gisteren vroeg opgestaan, namelijk om een taart te maken voor internationale vrouwendag. Daar kunnen we in onze vrouwelijke werkkamer (de enige man is er namelijk nooit) natuurlijk niet zomaar omheen! De vele complimentjes later op de dag maakten de ochtendstress goed. Nadat de kaart klaar was, moest ik namelijk racen naar de uni om het wekelijkse onderzoekspraatje niet te missen, die dit keer werd gehouden door Elena (ook van mijn werkkamer). Toen de vragen begonnen, ben ik de zaal uitgeglipt om in 5 minuutjes te lunchen, alvorens een proefpersoon te ontmoeten en daarna direct door te gaan naar een lezing van Bernard in een ander gebouw.

Toen ik het laatst met hem over zijn werk had, nodigde hij me prompt uit voor een lezing over wetenschap en media, die hij samen met een wetenschapsjournalist zou geven. Dat was een leuke onderbreking van de dag, en eerlijk gezegd een stuk nuttiger dan de meeste lezingen van mijn afdeling... Het was ook leuk om Bernard in actie te zien. Hij is een goed spreker; voor een collegezaal is er niets van de warrigheid te zien die ik van hem thuis ken. Gelukkig duurde het praatje slechts een uur, want niet veel later begon onze analyse-uitleg. Sinds vorige week zijn we eindelijk begonnen met het leren van de eerste analysestapjes, leuk!

Telefoon! Diederik zit in de bus! Gelukkig had ik m'n tas net vijf minuten geleden al ingepakt, want nu is het weer over met de rust op de afdeling, nu moet ik als de wiedeweerga op weg naar de bushalte. De bus doet er vanaf het station namelijk ongeveer net zo snel over als ik fietsend vanaf de uni. En ja hoor, 100 meter voor de halte zie ik de bus vanaf links de weg op draaien. Is hij tóch een paar seconden eerder... Nu ja, dat geeft allemaal niets meer, we zijn eindelijk weer samen!

Vrijdag: Genève
Na een maaltijd van tortillachips met guacamole en monchoutaart toe en het uitpakken van tas kruipen we al snel in bed, want er staan drukke dagen voor de boeg! We hebben besloten op vrijdag in Genève te blijven. Ik kan dan nog een proefpersoon zien (niet voor de scan-avond, alleen voor het laatste bezoek van een half uur), waardoor ik Diederik mooi kan laten zien wat ik doe en waar. Na afloop ervan hebben we in de kantine geluncht, waar Diederik ook nog mijn baas ontmoette en zijn vanaf daar richting stad gelopen.

Voor de derde keer in anderhalve week en voor de vierde keer in totaal beklim ik niet veel later de toren van de Sint Pieter. Helaas is de fontein uit, maar het zonnetje zorgt toch voor een mooi uitzicht. Voor warmte zorgt het, dankzij de aanwezige bise, helaas niet. Opwarmen doen we even later met een kopje warme chocolademelk in de oude stad. Daarna vervolgen we de tour richting pier, waar we besluiten het veerbootje naar de overkant te nemen, om daar op de tram te stappen naar de VN en zo het rondje compleet te maken met een bezoekje aan Carouge, vanwaar we terug lopen. Deze avond hebben we hard nodig thuis, want we moeten al onze spullen verhuizen naar de kamer van Jessica.

Uitgerekend dit weekend ontvangen de Hirschels gasten (drie in totaal), die in mijn kamer moeten slapen. Gelukkig is Jessica het weekend weg, dus hoeven we niet last-minute op zondagochtend te verhuizen. Het is enigszins irritant, de tijd die het kost om de kamer optisch leeg achter te laten, maar daarvoor worden we wel beloond met drie nachten in een tweepersoonsbed. Vanavond eten we mee bij de Hirschels, die - naar mijn smaak - een van hun beste recepten op tafel hebben gezet. Bernard wilde van alles weten over onze geplande routes, wat er vervolgens voor zorgde dat we veel te laat naar bed zijn gegaan, door alle extra tips voor leuke trajecten ook nog uit te zoeken.

Zaterdag: Fribourg & Gruyères
We hebben het zaterdag daarom niet heel vroeg gemaakt, maar toch vroeg genoeg om rond het middaguur in Fribourg aan te komen. Fribourg is een schattig stadje, waarschijnlijk ook een leuke winkelstad, maar klein genoeg om het in 2,5 uur helemaal gezien te hebben, inclusief picknick op een bankje aan de rivier.

We waren zodoende mooi op tijd voor de trein naar Bulle, waar we op het boemeltje naar Gruyères stapten. Onze interrailtickets werden geaccepteerd door de TPF (het OV van het kanton Fribourg), een mooie bijkomstigheid. In Gruyères besloten we de kaasmakerij, die pal naast het station staat, aan ons voorbij te laten gaan, zodat we het uurtje dat we overhadden konden besteden aan het bekijken van het plaatsje zelf.

Ook dit bleek weer prima getimed. Zonder problemen haalden we onze bus naar de bergbaan van het nabijgelegen skigebied. Op zaterdagavond is daar tot en met deze maand een fondue-actie, waarbij je voordelig met de bergbaan omhoog kan om in een restaurant op de berg te kaasfonduen. Eigenlijk is de bergbaan de echte attractie...!

We waren er wat aan de vroege kant, dus genoten nog even van de warmte van de zon, die via de sneeuw weerkaatste, maar gelukkig konden we mooi op tijd aan het eten beginnen. We moesten immers toch ook weer de bus terug hebben en de laatste reed al om half 7... Dat leverde geen problemen op en de gehele terugreis verliep voorspoedig.

Zondag: Luzern - Locarno
Dit was de echte uitdaging: op zondagochtend om 6.15 opstaan doordat de wekker gaat. Om zeven uur vertrokken we al lopend richting de tram, want een goede busaansluiting was er op dit tijdstip nog niet. Vroeg opstaan was wel nodig, want we wilden graag het Gotthard-traject (Luzern - Ticino) bereizen. Dat is nogal een eind weg, dus behalve de heenreis, waarbij sightseeing in Luzern niet overgeslagen kan worden, moesten we ook rekening houden met een terugreis van ten minste vijf en half uur.

Luzern was - van horen zeggen - de mooiste plaats waar we deze driedaagse trip langs zouden komen, dus we hadden ruim de tijd gerekend voor sightseeing. Helaas was het bewolkt in die regio van Zwitserland, wat het bekijken van een stad toch altijd minder mooi maakt.

Niettemin was er dankzij de vele bezienswaardigheden genoeg te zien. Ik vond het in ieder geval een erg leuke stad met het karakteristieke centrum met de vele kleurrijke panden, die volop luikjes en geschilderde versieringen op de muren hebben.

Hoewel er genoeg te zien was, kregen we het voor elkaar om een uurtje in te lopen op de planning, waardoor we mooi op tijd thuis zouden zijn - dachten we. Helaas liep dat wat minder voorspoedig, want een modderstroom / aardverschuiving had enkele dagen eerder een deel van het spoor onbruikbaar gemaakt. De werkzaamheden waren nog in gang, dus halverwege - precies op het mooiste stuk van de route - moesten we overstappen op de bus. Voor mij maakte het wat minder uit, ik vierde de route eigenlijk als feest der herkenning (van de reis naar het congres in Ascona drie jaar geleden), maar voor Diederik was het natuurlijk jammer. Hem was de dag speciaal om dit traject te doen. Vanaf het punt waar de trein weer verder reed, stapten we in de eerste trein naar het zuiden. De intercity naar Lugano reed niet, dus we besloten het maar bij Locarno te houden.

Daar aangekomen bleek dat het door de werkzaamheden nog best een tijd zou duren voor we thuis zouden zijn, dus was de zes en half uur durende optie via Domodossola in Italië (een tip van Bernard) ineens toch een redelijk alternatief. Omdat we nog anderhalf uur hadden voordat dat boemeltje vertrekken zou, hebben we ook Locarno nog kunnen zien. Al gauw herkende ik de plekken waar ik drie jaar geleden een rondleiding had gehad. De verhalen wist ik allemaal niet meer, maar ik kon Diederik wel mooi langs het centrale plein, kasteel en een binnentuintje leiden. Daarna zijn we voor het echte vakantiegevoel gauw weer naar het meer gegaan. De temperatuur lag hier in het zuiden duidelijke diverse graden hoger, dus besloten we de resterende tijd niet met een drankje, maar met een ijsje af te wachten.

Van Locarno naar Domodossola met het boemeltje was een ervaring apart. Gedurende een heel groot deel van de route reed het boemeltje langs een diepe kloof, een mooi gezicht. Helaas begon het al te schemeren toen we vertrokken, dus het uitzicht was niet optimaal en foto's maken was onmogelijk. We dachten onze avondmaaltijd uit te stellen tot na de overstap in Domodossola, maar het duurde en duurde maar; we hadden namelijk geen idee meer hoe lang dit stuk zou duren. Uiteindelijk zijn we toch maar begonnen. Natuurlijk kwam toen net de (haastige) overstap, maar dat ging gelukkig goed. Iedereen stapte net als wij achterin in, dus het duurde uiteindelijk nog een hele tijd voordat we de trein door waren naar voren en eindelijk een zitplaats vonden in de volle Eurocity. We zaten niet aan dezelfde kant van het gangpad, maar hoefden gelukkig maar tot Brig in de trein te zitten. Daar was onze overstap naar Genève, eerst nog via Lausanne. Uiteindelijk waren we rond kwart voor 12 thuis. Zo laat hadden we het niet willen maken (vandaar het vroege opstaan), maar al met al hebben we toch een hele hoop gezien, meer dan gedacht, dus het is toch de moeite waard geweest.

Maandag: Brig - Bern
Naast de Gotthard-baan mocht ook de Lötschberg-baan niet ontbreken in ons reisschema. Zorgvuldig googelen leerde ons dat we van Brig naar Bern de regiotrein moesten nemen, omdat de intercity's de lange, nieuwe tunnel nemen. Dat wilden we juist niet, want het is de oude route, die zigzaggend langs de bergen gaat, die deze route speciaal maakt. In Brig aangekomen bleek dat we een klein beetje sightsee-moe waren. We besloten meteen de eerstvolgende trein te nemen, al hadden we desalniettemin een half uurtje om de dichtst bij het station gelegen straten de verkennen. Het kasteel (de enige echte bezienswaardigheid) hebben we alleen van grote afstand gezien. Dat gaf ons echter niets, want zo waren we mooi op tijd in Bern. Dat wil zeggen, op tijd om nog twee uur rond te kunnen lopen in daglicht. Ik houd wel van Bern met de statige regeringsgebouwen en andere belangrijke gebouwen die in dezelfde stijl zijn gebouwd, maar het is daardoor wel veel van hetzelfde.

Omdat Bern niet zo groot is, konden we nog even lekker genieten op een terrasje. We zijn niet al te laat weer vertrokken, waardoor we eindelijk eens lekker een avondje thuis konden zitten, ook niet verkeerd! 's Ochtends hadden we voor vertrek onze spullen vast naar beneden verhuisd en in de sport/tv-kamer gezet (dat is naast mijn kamer), nu moesten we alles weer opnieuw inrichten. In de tussentijd ordende Diederik vast zijn koffer, zodat dat de volgende dag ook niet meer lang zou duren.

Dinsdag: parcoursvita
De dag van het afscheid is alweer aangebroken, maar dat was niet het enige wat we die dag hebben gedaan. Om te beginnen hebben we lekker uitgeslapen. Daarna was het tijd voor actie: ik wilde Diederik de trimbaan (parcoursvita genaamd) laten zien die ik vorige week in de buurt had ontdekt. Dat is iets typisch Zwitsers, dus mocht wat mij betreft niet ontbreken in zijn bezoek. Na een uurtje joggen en oefeningen doen op de trimbaan hadden we precies genoeg tijd om rustig te douchen, te koken en een vroege lunch te genieten, voordat Diederik ervandoor moest. Ik ging dit keer voor de verandering op de fiets, zodat ik daarna meteen door kon naar de uni, dus ik nam voor een half uurtje afscheid van Diederik. Die zag ik later weer op het station, waar we nog even hebben gekletst voordat hij op de trein naar 't vliegveld stapte. Zo kwam er op een hele zonnige middag helaas een einde aan een paar dagen vakantiegevoel. De goede herinneringen zijn echter blijven hangen!

Bezoek!

Na een heerlijk dagje thuiswerken ben ikeind van de middag maar vast naar de faculteit gegaan, zodat ik alles voor het experiment van de avond kon klaarzetten. Tussendoor moet ik namelijk nog even weg: papa en mama inzwaaien!

Die zijn uiteindelijk ruim een half uur later aangekomen dan ze dachten en ze mij verteld hadden, omdat ze in de heerlijke avondspits van Genève kwamen te zitten. Die tijd heb ik dus maar lezend doorgebracht in het zonnetje op de stoep voor het hotel. Toen ze er waren, hadden we nog net een half uurtje om bij te kletsen en te horen dat de reis goed verlopen was, voordat ik ervandoor moest voor mijn experiment. Dat was wel even een raar moment, zie je je ouders eindelijk weer eens, moet je er meteen vandoor. Gelukkig is het experiment weer goedverlopen en kwam Sophie, 'de baas', die avond kijken, waardoor er voldoende afleiding was. Na afloop ben ik zo snel mogelijk mijn bedje in gedoken, zodat ik de volgende ochtend al vroeg papa en mama zou kunnen opzoeken.

Precies op tijd voor de ochtendkoffie (echte Perla, hmm...) kwam ik daar aan, waarna we al snel de stad in zijn gegaan. Te voet hebben we eerst het oude centrum verkend, waarbij de beklimming van de kerktoren niet overgeslagen werd. Dat leverde geen problemen op, want met de vijf verdiepingen die papa en mama in het hotel omhoog moesten lopen, waren ze al wat gewend. Boven hadden we een prachtig uitzicht over Genève in de ochtendzon, al stond er nog wel een fris briesje.

Daarom zijn we niet al te lang blijven hangen, en zijn we na een koffiepauze in het zonnetje op het Place du Bourg-Four doorgelopen naar het meer.

Dichtbij was dat minstens zo aanlokkelijk als van de kerktoren, maar wachtte ons een verrassing die je van verre niet had kunnen zien; naast de pier naar de fontein lag het (smeltend) ijs nog languit opgestapeld op rotsen in allerlei prachtige formaties, terwijl er verder nergens meer een teken van winter is: een echt kunstwerk der natuur.

Toen onze magen aangaven dat het lunchtijd was, zijn we teruggekeerd naar het hotelkamertje voor een lunch van verse broodjes en een assortiment van kazen uit de regio, dat ik voor de gelegenheid had meegebracht. Met volle maag begaven we ons daarna gauw naar het eindpunt van tram 15, het paleis van de Verenigde Naties.

Enkele foto's later keerden we alweer terug, want om vier uur werden we bij de Hirschels verwacht. Die wonen met de auto ongeveer vijf minuten van het hotel vandaan, maar daar hebben we zeker 3-4 keer zo lang over gedaan door verkeersopstoppingen, vreemd voor de woensdagmiddag. Gelukkig was dat geen probleem, want Susanne had daarvoor net in dezelfde file gestaan nadat ze Renata naar het station had gebracht, dus was ook later thuis en was al gestresst dat ze niet alles af zou krijgen. Het was een prettige kennismaking en uiteindelijk waren ook Jessica, Basti en opa nog even aanwezig. Hoewel we niet veel honger hadden, ging Susannes appel-abrikozencrumble er zonder problemen in. We zijn niet heel lang gebleven op de thee, want daarna moest er in mijn kamer nog een weekendtas met lente-/zomerkleren worden ingepakt, en weer gevuld met winterkleren. Plotseling stond er uit het niets nog een kartonnen doos op tafel, een verrassing voor mij. Die bleek gevuld met babythee, hagelslag, liga's, De Ruijter-boterhambelegjes, kabelspekken, mijn lievelingscruesli en een doos monchoutaartmix. Tezamen met de eerder gekregen koelkastwaren, monchoukaas (hebben ze hier vreemd genoeg niet, of het moet anders heten), kwark en griesmeelpudding, maakt dat dat ik momenteel volgens mij meer Nederlandse etensvoorraden heb dan Zwitserse. Aan het bezoek van papa en mama zal ik daarom voorlopig nog een tijdje worden herinnerd.

Nog steeds met volle maag hebben we de auto daarna weer bij het hotel gestald, waarna we in het avondlicht door Carouge hebben gewandeld. Omdat het nog te vroeg was voor het eten, hebben we eerst de openingstijden van diverse winkels bestudeerd, zodat er morgenochtend gericht geshopt kan worden. Daarna hebben we een knus restaurantje opgezocht in de oude binnenstad, om de dag tot slot af te sluiten met wat kletsen op de hotelkamer.

Laat hebben we het niet gemaakt, want ik had nog wat slaap in te halen en wilde er de volgende dag ook vroeg weer zijn. Dat is gelukt: om 8 uur stond ik voor de deur voor het ontbijt. Het shoppen verliep vervolgens voorspoeding: mama is een kleding-souvernir rijker en voor Luka en Terry, die op de hond gepast hebben - en geconcludeerd hadden dat dat toch wel een hele verantwoordelijkheid is - werd er ook een cadeautje ingeslagen.

We hadden zelfs nog tijd over voor een afscheidskoffie op hetzelfde plein als gisteren, voordat er uitgecheckt moest worden. Na haastig opruimen van de hotelkamer hebben we daarna op straat nog alle tijd genomen om elkaar gedag te zeggen, waarna ik terug naar huis ging en papa en mama hun terugreis naar Nederland begonnen.

Al met al was het met recht een bliksembezoek te noemen, maar daarmee zeker niet minder geslaagd! Alles wat er te zien is, hebben ze gezien en we hebben veel tijd samen doorgebracht. Inmiddels zijn ze veilig thuis gekomen en begint ook voor hen het werkleventje weer. Voor mij is dat eveneens net zo hard weer begonnen, donderdagavond hadden we meteen een scan-avond. De komende dagen volgen er nog meer, maar vanaf donderdag heb ik wederom qua werk een rustperiode. Dan komt Diederik namelijk op bezoek!